วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3001

ภายในแสงสว่างนั้น แฝงไว้ด้วยพลังชีวิตโบราณรุนแรงก้อนหนึ่ง ทำเอาฟ้าดินยังถึงกับแปรปรวน

“อาวุธเทพประจำตัว!”

อู่เชียนฟานหน้าเปลี่ยนสี เขาสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวในพลังชีวิตนั้น รีบเตือนว่า “หัวหน้า ระวัง!”

“ไม่ต้องห่วง ไอ้ลูกกระต่ายนั่นในระดับเดียวกันไม่มีใครสู้มันได้หรอก” จางเหมยเจินเหรินทำหน้าสบาย ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ “แต่เจ้าแก่นั่นจบแน่”

แม้อาวุธเทพประจำตัวจะทรงอานุภาพยิ่งนัก แต่หากใช้ออกไป ก็เท่ากับทุ่มพลังทั้งร่าง ไม่ตายก็รอด ถ้าฟื้นมาได้ก็แทบหมดสิ้นกำลังต่อสู้

เห็นได้ชัดว่าท่านผู้เฒ่าเจ็ดลงเดิมพันหมดหน้าตักจริง ๆ

เย่ชิวเงยหน้ามองเสาแสงที่พุ่งทะลุฟ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน

“แค่อาวุธเทพประจำตัวชิ้นเดียว ก็คิดจะ斩ผมรึ?”

เย่ชิวหัวเราะเยาะ ร่างของเขาท่ามกลางแสงทองคำยิ่งดูสูงสง่า ดุจเทพสงครามผู้ไม่มีวันพ่าย

“กร็อบ!” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดลุกขึ้นยืน สองมือกำอาวุธเทพประจำตัวแน่น นั่นคืออาวุธวิเศษรูปดาบโค้ง ตัวดาบเปล่งแสงสีฟ้าหม่น เย็นเยียบจนหนาวสะท้าน

“ไปตายซะ!” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดคำรามลั่น ฟันดาบใส่เย่ชิว

ประกายคมดาบเฉือนผ่านท้องนภา แบกพลังทำลายล้างฟ้าดิน พุ่งตรงเข้าใส่เย่ชิว

ทุกสิ่งที่ผ่าน ล้วนถูกบดแหลกเป็นผุยผง

เย่ชิวเห็นดังนั้น ไม่พูดพร่ำให้เสียเวลา ซัดหมัดตรงออกไปทันที

“ตูม!”

หมัดกับประกายคมดาบปะทะกันกลางอากาศ ระเบิดเสียงกัมปนาทหนวกหู

ชั่วขณะนั้น ฟ้าดินคล้ายสั่นสะเทือน แสงสว่างกระจายพร่างพราย

ทว่า สิ่งที่ทำให้ทุกคนตะลึงก็คือ อาวุธเทพประจำตัวของท่านผู้เฒ่าเจ็ด ภายใต้หมัดของเย่ชิวกลับปรากฏรอยร้าวขึ้นมา

ทันใดนั้น “กร๊อบแกร๊บ” ตัวดาบก็หักสะบั้น กลายเป็นเศษชิ้นส่วนปลิวกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

“นี่…เป็นไปได้ยังไง?”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเบิกตาโพลง แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

อาวุธเทพประจำตัวของเขา กลับถูกเย่ชิวต่อยแตกในหมัดเดียว!

เย่ชิวชักหมัดกลับ ตวาดถาม “ยังมีอะไรให้ใช้ไหม?”

อาวุธเทพประจำตัวถูกทำลาย วิญญาณแท้และร่างกายของท่านผู้เฒ่าเจ็ดก็ได้รับแรงกระแทกอย่างหนัก เพราะอาวุธเทพประจำตัวนั้น ต้องให้ผู้ฝึกบำเพ็ญใช้โลหิตวิญญาณเลี้ยงดูมาอย่างยาวนาน

ครั้งนี้ทำให้เขาหมดสิ้นกำลังต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิง

“พรวก—”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดพ่นเลือดออกมา ร่างโงนเงน ใบตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“แก…แก到底เป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่?” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเอ่ยเสียงสั่น มองเย่ชิวด้วยแววตาหวาดผวา

เย่ชิวตวาดซ้ำ “ยังมีอะไรให้ใช้ไหม?”

ในเมื่ออาวุธเทพประจำตัวยังงัดออกมาแล้ว จะเหลือกลเม็ดบ้าอะไรอีก

ตลอดชีวิต ท่านผู้เฒ่าเจ็ดไม่เคยสิ้นหวังเท่าครั้งนี้มาก่อน

“ปัง!”

เย่ชิวเตะใส่เต็มแรงจนท่านผู้เฒ่าเจ็ดปลิวกระเด็น

“โครม!”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดร่วงกระแทกพื้นห่างออกไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะลงเอยอนาถถึงเพียงนี้

“เจ้าเย่ฉางเซิงนี่มันอัจฉริยะผิดธรรมชาติชัด ๆ”

“แค่อายุเท่านี้ ผมยังไม่ใช่คู่มือมันเลย อีกไม่กี่ปีข้างหน้า แล้วใครจะกดหัวมันได้?”

“โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมีอัจฉริยะผิดธรรมชาติแบบนี้อยู่ ต่อให้กองทัพเผ่ายมโลกบุกมา ก็ต้องถูกมันสกัดไว้”

ต้องยอมรับว่า ท่านผู้เฒ่าเจ็ดภักดีต่อเผ่ามิ่งไม่น้อย แม้ยามสิ้นหวังก็ยังห่วงใยเผ่าของตน

“ฟึ่บ!”

จังหวะที่ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเหม่อลอย เย่ชิวก็โฉบลงมาจากอากาศ กระทืบเท้าลงกลางอกเขา

“กร๊อบ!”

หน้าอกของท่านผู้เฒ่าเจ็ดยุบลึกลงไปทั้งแถบ เลือดทะลักจากปาก ร่างทั้งคนถูกเหยียบจมดิน

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดนอนราบกับพื้น หน้าอกถูกเหยียบจนเละ เลือดไหลย้อมพื้นดินแดงฉาน ทว่าในดวงตายังเต็มไปด้วยความดื้อดึง ไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย

“ฮึ อย่าหวังจะได้ยินอะไรจากปากผม” เสียงของท่านผู้เฒ่าเจ็ดแม้แผ่วเบา แต่เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว

เย่ชิวแค่นยิ้ม แรงกดใต้เท้าไม่ผ่อนลงเลย เอ่ยว่า “เจ้าแก่ กระดูกสันหลังใช้ได้ แต่คิดหรือว่าแกไม่พูดแล้วผมจะทำอะไรแกไม่ได้?”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดตอบกลับ “ไอ้หนุ่ม ต่อให้แกฆ่าผม ก็อย่าหวังจะเค้นเอาคำพูดสักคำจากปากผม ความลับของเผ่ามิ่ง ไม่ใช่สิ่งที่พวกมนุษย์อย่างแกจะได้ล่วงรู้!”

เย่ชิวเลิกคิ้ว แววตาเยียบเย็นวาบขึ้น “เหรอ งั้นผมก็อยากรู้เหมือนกันว่ากระดูกแกจะแข็งแค่ไหน”

ตอนย่อยนี้ยังไม่จบ โปรดกดหน้าถัดไปเพื่ออ่านความมันส์ต่อ!

พูดจบ เย่ชิวค่อย ๆ ยกเท้าขึ้น แต่ยังไม่เหยียบลงในทันที ปล่อยให้ท่านผู้เฒ่าเจ็ดจมอยู่ในความหวาดกลัวอันลอยคว้าง

“ผมจะให้โอกาสครั้งสุดท้าย บอกจุดประสงค์ที่พวกแกมาที่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ผมจะไว้ชีวิตให้” น้ำเสียงของเย่ชิวเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดหัวเราะฮ่า ๆ เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ไอ้หนุ่ม แกคิดว่าผมจะเชื่อคำเพ้อเจ้อของแกหรือไง ทางที่ผมเดินผ่าน มันยาวกว่าจำนวนเกลือที่แกกินเข้าไปเสียอีก พายุลูกไหนผมยังไม่เคยเจอ คนแบบแกน่ะ ไม่มีวันปล่อยผมหรอก!”

“เจ้าแก่เอ๊ย แกนี่มันเหมือนก้อนหินในส้วมจริง ๆ ทั้งเหม็นทั้งแข็ง”

เย่ชิวเหยียดตัวตรง มองลงมาที่ท่านผู้เฒ่าเจ็ดจากที่สูง แววตาราวกับกำลังมองศพ

“เจ้าแก่ ไหน ๆ แกไม่ยอมพูด งั้นผมคงต้องใช้มาตรการพิเศษสักหน่อยแล้วล่ะ”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดได้ยินก็มีแววหวาดกลัวฉายวาบในดวงตา

เขารู้ดีว่า “มาตรการพิเศษ” ที่เย่ชิวพูดถึง ไม่มีทางเป็นเรื่องดี

“แก…แกคิดจะทำอะไร?” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดถามด้วยความหวาดหวั่น

เย่ชิวเพียงยิ้มมุมปาก ทว่าในสายตาท่านผู้เฒ่าเจ็ด รอยยิ้มนั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจ

“แกเป็นผู้อาวุโสเผ่าอเวจี น่าจะรู้ดีว่ามีเวทมนตร์บทหนึ่ง ที่สามารถดึงความทรงจำกับความลับของคนออกมาได้โดยตรง”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ซีดเผือดทันที “ค้นหาจิตวิญญาณ?”

“รู้อยู่แล้วสินะ” เย่ชิวหัวเราะ “ถึงเวทมนตร์แบบนี้จะโหดร้ายไปหน่อย แต่กับแกนี่เหมาะที่สุดแล้ว”

“แก…แกกล้ารึ!” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดคำรามเสียงแหบ พยายามใช้ความกล้าหาญครั้งสุดท้ายข่มเย่ชิว

ทว่า รอยยิ้มบนใบหน้าเย่ชิวไม่จางลงเลย “บนโลกนี้ ยังไม่มีอะไรที่ผมไม่กล้าทำ”

คำพูดเพิ่งจบ เย่ชิวก็ชี้นิ้วไปยังหว่างคิ้วของท่านผู้เฒ่าเจ็ด