วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3000

ทันใดนั้น โดยมีภูเขาไข่มุกเป็นศูนย์กลาง พื้นที่รอบข้างรัศมีหมื่นลี้ก็พลันถูกความมืดกลืนหายไปหมด ราวกับทั้งโลกถูกดึงเข้าสู่ราตรีนิรันดร์

ในขณะเดียวกัน ฟ้าดินก็จมเข้าสู่ความเงียบงัน

ฮู่ว~

ลมเย็นยะเยือกคำรามหวิวไปทั่ว แม้แต่จางเหมยเจินเหรินที่มีพลังบำเพ็ญเพียรระดับนี้ ยังรู้สึกหนาวจนกระดูกแทบแข็ง

“โธ่เวรเอ๊ย ไอ้แก่เผ่ามิ่งนั่นใช้วิธีอะไรของมัน ทำไมมันถึงได้อึมครึมหลอน ๆ แบบนี้กันวะ” จางเหมยเจินเหรินสบถออกมาอย่างหงุดหงิด

อู่เชียนฟานรีบเร่งพลังหมุนเวียนทั่วร่างเพื่อข่มต้านความหนาว

ส่วนพวกองครักษ์ประจำวังนั้น ตัวสั่นงันงกไปหมด ริมฝีปากเขียวคล้ำ คิ้วกับเส้นผมเกาะเต็มไปด้วยน้ำแข็ง อีกไม่นานหากยังเป็นอย่างนี้ต่อไป พวกเขาต้องกลายเป็นก้อนน้ำแข็งแน่

เย่ชิวหรี่ตาลงเล็กน้อย วิธีของไอ้แก่เผ่ามิ่งทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้

“ทหารมรณะเคลื่อนพลผ่านแดน สิ่งมีชีวิตทั้งปวงจงหลีกหนี!”

พร้อมกับเสียงตะโกนอันหนักแน่นของท่านผู้เฒ่าเจ็ด เดิมทีฟ้าดินที่มืดมิดสนิทก็พลันดังขึ้นด้วยเสียง “ตึก ๆ” จากไกลลิบ แล้วค่อย ๆ ใกล้เข้ามา ราวกับเสียงกลองรบกำลังรัวกระหน่ำ สั่นสะเทือนเข้าไปถึงขั้วหัวใจ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ทุกคนถึงกับสะดุ้งผงะ

ถัดมาไม่นาน ทุกคนก็เห็นกองทหารชุดหนึ่งสวมเกราะดำ หิ้วศาสตรามรณะ เดินออกมาจากความว่างเปล่า

แววตาของพวกมันว่างเปล่าและเย็นชา ราวกับเป็นเพียงเครื่องจักรที่ทำตามคำสั่ง ปราศจากแม้แต่เศษเสี้ยวของชีวิตชีวา

“ทหารมรณะ! นั่นมันทหารมรณะ!” อู่เชียนฟานอุทานลั่น

“เจ้ารู้ได้ยังไงว่าเป็นทหารมรณะ?” จางเหมยเจินเหรินถาม

อู่เชียนฟานตอบว่า “ข้าเคยเห็นในตำราโบราณ”

ทหารมรณะเหล่านั้นก้าวเท้าเป็นจังหวะพร้อมเพรียง ทุกย่างก้าวที่เหยียบผ่านไป เหมือนแม้แต่อากาศก็ถูกแช่แข็ง กลายเป็นขอบเขตพลังที่มีแต่ความตายเงียบงัน

นี่คือภาพที่ชวนสยดสยองอย่างยิ่ง!

“เย่ฉางเซิง ข้าจะล้างแค้นแทนเหล่าเจิ่วกับพวกเขา วันนี้คือวันตายของเจ้า!” เสียงเย็นเยียบของท่านผู้เฒ่าเจ็ดดังก้องไปทั่วทุกทิศ

เย่ชิวกวาดตามองรอบตัว เห็นทหารมรณะถาโถมเข้ามาไม่ต่างจากคลื่นทะเล ล้อมเขาไว้แน่นหนา

นับคร่าว ๆ แล้วมีไม่ต่ำกว่าหมื่นตน

ทหารมรณะทุกตนล้วนแผ่พลังชีวิตอันตรายออกมา ราวกับพร้อมจะกระโจนมาฉีกกระชากเขาให้แหลกเป็นชิ้น ๆ ได้ทุกเมื่อ

ทว่าเย่ชิวกลับไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

“คิดจะฆ่าข้าด้วยเศษขยะพวกนี้? เจ้าเห็นข้าเป็นตัวอะไรอยู่กันแน่” เย่ชิวพูดจบก็เร่งหมุนเวียนคัมภีร์เทพ

วูม!

ชั่วพริบตาเดียว ร่างของเย่ชิวก็สาดแสงทองคำพุ่งขึ้นสู่ฟ้าดิน ราวกับดวงอาทิตย์จ้าแผดเผา ส่องให้พื้นที่มืดมิดแห่งนี้สว่างไสวขึ้นมา

“หมื่นภูตผีมิอาจล่วงล้ำ เทพเจ้าคุ้มกาย!”

เย่ชิวตะโกนต่ำ ๆ แสงทองรอบกายยิ่งทวีความสว่างเจิดจ้า กลายเป็นโล่แสงป้องกันที่ไม่อาจทำลายได้ กั้นขวางพลังเย็นยะเยือกอันน่าขนลุกของทหารมรณะไว้ทั้งหมดภายนอก

โฮ่วว์——

ทหารมรณะเหล่านั้นเห็นดังนั้นไม่เพียงไม่ถอยหนี กลับยิ่งพุ่งเข้ามาอย่างดุร้ายยิ่งกว่าเดิม

ศาสตรามรณะในมือของพวกมันฟาดฟันผ่าอากาศ ทิ้งรอยสีดำเป็นแนว ๆ เคลือบไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ ก่อนจะพร้อมใจกันพุ่งตรงเข้าหาเย่ชิว

ทว่าเมื่อศาสตรามรณะเหล่านั้นแตะต้องแสงทองคำรอบกายเย่ชิว กลับเหมือนพุ่งชนกำแพงที่มองไม่เห็น ดัง “แคร้ง ๆ” แล้วแตกกระจายกันไปคนละทิศทาง

จากนั้น เย่ชิวก็ยกมือขวาขึ้น ชูนิ้วกลางออกมา

“ฮึ่ย!”

เปลวไฟวิเศษระดับศักดิ์สิทธิ์ก้อนหนึ่งขนาดเท่าเม็ดข้าวสาร ผุดโผล่ออกจากปลายนิ้วของเขา

“ไป!” เย่ชิวดีดนิ้วส่งมันออกไป

ในชั่วขณะที่เปลวเพลิงพิเศษลูกนั้นลอยออกไป มันก็ขยายตัวขึ้นอย่างฉับพลัน กลายเป็นมังกรเพลิงคำรามทะยาน พุ่งวูบเข้าไปกลางหมู่ทหารมรณะ

ต่อจากนั้น…

“อ๊าก!”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดกรีดร้องเสียงดัง ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ เลือดไหลเป็นสายออกมาจากทั้งเจ็ดทวาร

การโจมตีทางจิตของเขาไม่เพียงทำอะไรเย่ชิวไม่ได้แม้แต่นิดเดียว กลับถูกพลังจิตของเย่ชิวตีกลับจนตัวเขาเองบาดเจ็บสาหัส

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดรู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด วิญญาณแท้ราวกับถูกฉีกกระชาก แทบทนไม่ไหว เขาเซถลาหลายก้าว เกือบล้มหน้าคะมำลงกับพื้น

“ไงล่ะไอ้แก่ รสชาติไม่ค่อยดีเท่าไหร่ใช่ไหม?” เย่ชิวหัวเราะเยาะ ร่างของเขาภายใต้แสงทองคำดูราวกับเทพสงครามตนหนึ่ง

ในอกท่านผู้เฒ่าเจ็ดเต็มไปด้วยความไม่甘และโทสะ

“เป็นไปได้ยังไง?”

“พลังจิตของเด็กนี่ทำไมถึงน่ากลัวขนาดนี้?”

“หรือว่าเขาจะเป็นบุตรจักรพรรดิ?”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดไม่เคยคิดแม้แต่ในความฝัน ว่าตนเองจะพ่ายแพ้ให้เย่ชิวในด้านการโจมตีทางจิตใจ เรื่องนี้สำหรับเขาแล้วไม่ต่างอะไรกับความอัปยศครั้งใหญ่หลวง

“เย่ฉางเซิง เจ้าอย่าเพิ่ง得意 ข้ายังมีลูกไม้…”

คำพูดของท่านผู้เฒ่าเจ็ดยังไม่ทันจบ เย่ชิวก็ตบเข้าที่หน้าเขาฉาดใหญ่

เพียะ!

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดถูกฝ่ามือของเย่ชิวฟาดกระเด็น ร่างปลิวลอยเหมือนว่าวที่สายขาด ร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง พ่นเลือดออกมา พลังชีวิตอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

“แม่งเอ๊ย ก็บอกแล้วว่าอย่าพล่าม เจ้าฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง?” เย่ชิวพูดอย่างไม่พอใจ “มีลูกไม้อะไรก็รีบงัดออกมาให้หมดซะ”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดนอนอยู่บนพื้น มุมปากมีเลือดไหลไม่ขาด สายตาวูบไหวไปมาระหว่างความบ้าคลั่งกับความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว

เขาไม่เคยคิดเลยว่าสุดท้ายตัวเองจะตกอยู่ในสภาพเยี่ยงนี้ ต่อหน้าเย่ชิว ไม่ว่าจะเป็นทหารมรณะเคลื่อนพลหรือวิชาโจมตีจิตใจ ล้วนไม่อาจทำร้ายเย่ชิวได้แม้แต่น้อย กลับมีแต่ตัวเขาเองที่บาดเจ็บสาหัส

“เด็กน้อย นี่เจ้าเป็นคนบังคับข้าเอง!” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดคำราม เสียงเต็มไปด้วยความไม่甘และโกรธแค้น “วันนี้ ข้าจะตัดหัวเจ้าที่นี่ให้ได้!”

พูดจบ ท่านผู้เฒ่าเจ็ดก็สะบัดสองมืออย่างแรง แสงสว่างเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งทะลักออกมาจากร่างของเขา พุ่งตรงขึ้นไปยังท้องฟ้า