วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2999

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดรู้ดีว่าเย่ชิวไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย โดยเฉพาะฝ่ามือข้างนั้นของเย่ชิว พลังรุนแรงมหาศาลจนเขายังรู้สึกขวัญผวา ในยามคับขัน เขาจึงตะโกนออกมาสองครั้ง

“หยุด!”

“ให้หยุดเดี๋ยวนี้!”

เย่ชิวหยุดการโจมตี เอ่ยถามเสียงเย็นว่า “คิดจะทำอะไร?”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง “ข้าจะสู้ตัดสินเป็นตายกับเจ้า”

“สู้ตัดสินเป็นตายเหรอ? ได้เลย ยินดีรับคำท้า” เย่ชิวพูดจบ แสงทองคำรอบกายกลับไม่จางหาย ตรงกันข้ามยิ่งทอประกายเจิดจ้าขึ้น ราวกับพร้อมจะระเบิดเป็นหมัดทำลายฟ้าดินได้ทุกเมื่อ

“ข้าไม่ฆ่าคนไม่มีชื่อ เจ้าเรียกอะไร?” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดถาม

เย่ชิวรู้ว่าท่านผู้เฒ่าเจ็ดคิดจะหลอกล่อให้หลุดปาก แต่เขาไม่ใส่ใจ ตอบเสียงดังชัด “เย่ฉางเซิง!”

เย่ฉางเซิง?

ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน?

โผล่มาจากที่ไหนกันแน่?

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดได้ยินก็แววตาฉายแสงเด็ดเดี่ยว เขารู้ดีว่าวันนี้ถ้าไม่เอาชีวิตเข้าแลก เกรงว่าจะยากจะถอนตัวออกไปโดยไม่บาดเจ็บสาหัส

อย่างไรก็ตาม ขณะที่กำลังจะทุ่มสุดตัว เอาพลังทั้งหมดเข้าปะทะกับเย่ชิว จู่ ๆ ในใจกลับมีความหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูกผุดขึ้นมา

นั่นคือความกลัวต่อความตาย!

คือความหวาดหวั่นต่อพลังที่ลึกไม่เห็นก้นบึ้งของเย่ชิว!

“เย่ฉางเซิงสินะ ข้าจำชื่อเจ้าได้แล้ว วันนี้จะให้เจ้าได้เห็นฝีมือของข้าบ้าง”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดสูดลมหายใจลึก พยายามกดคลื่นอารมณ์ในอกลง แต่ความหวาดกลัวกลับถาโถมขึ้นมาเหมือนคลื่นทะเล จนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้

“ดูไม้ตายของข้า!”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดตะโกนลั่น จากนั้นสองมือก็ร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว หมอกสีเทารอบกายพลันปั่นป่วนกลิ้งตัว ราวกับกำลังจะควบแน่นกลายเป็นพลังโจมตีอันร้ายกาจบางอย่าง

ทว่าในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าท่านผู้เฒ่าเจ็ดกำลังจะปลดปล่อยหนึ่งกระบวนท่าที่เอาชีวิตเป็นเดิมพัน กลับเห็นเขาสะบัดหัวหันไปอีกทาง ร่างแล่นวาบ กลายเป็นเงาเลือนสีเทาพุ่งตรงไปยังถ้ำใต้ดิน

“อะไรนะ!”

ทุกคนพากันตะลึงงัน

ไม่คาดคิดเลย ว่าท่านผู้เฒ่าเจ็ดจะเลือกหนีเอาตัวรอดในจังหวะสำคัญแบบนี้

เย่ชิวมองแผ่นหลังของท่านผู้เฒ่าเจ็ด แววตาเยาะหยันวาบขึ้นมา เขาไม่รีบร้อนตามไป กลับพูดเรียบ ๆ ว่า “หนีไม่รอดหรอก”

เสียงยังไม่ทันจาง จางเหมยเจินเหรินก็ร้องตะโกนลั่น “เปิดค่ายกล!”

ครืน ๆ ๆ!

รอบด้านพลันปรากฏค่ายกลสังหารมากกว่าสิบชุด แสงสว่างวาบขึ้น อักขระเวทมนตร์ไหลเวียนไปมา เห็นได้ชัดว่าเตรียมพร้อมมานานแล้ว รอเพียงจังหวะนี้ในการจุดติด

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเห็นดังนั้น แววตาเย็นชาเล็กน้อย เขาเป็นผู้อาวุโสของเผ่ามิ่ง พลังฝีมือสูงส่งเพียงนี้ จะถูกค่ายกลสังหารกระจอก ๆ แค่นี้กักขังได้อย่างนั้นหรือ?

“คิดจะใช้ของพรรค์นี้กักขังข้า ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดฮึดฮัดเสียงเย็น หมอกสีเทาพวยพุ่งออกมาจากร่าง แปรเป็นพลังปะทุเป็นสาย ๆ พุ่งชนค่ายกลสังหารรอบด้าน

ปัง ๆ ๆ!

เสียงระเบิดต่อเนื่องดังสนั่น ค่ายกลสังหารเหล่านั้นภายใต้การโจมตีของท่านผู้เฒ่าเจ็ดแตกสลายทีละชุด กลายเป็นแสงกระจายหายไปในอากาศ

แต่ทันทีที่ท่านผู้เฒ่าเจ็ดคิดว่าตัวเองทำลายค่ายกลได้สำเร็จ เตรียมจะพุ่งเข้าสู่ถ้ำใต้ดินเพื่อหลบหนี จู่ ๆ ก็มีความรู้สึกถึงอันตรายที่ไม่เคยมีมาก่อนแล่นวูบขึ้นในใจ

“ฟิ้ว!”

พลังกระบี่ตัดฟ้าตัดดินพุ่งมาจากสี่ทิศแปดทาง ไขว้ตัดกันเป็นตาข่าย ล้อมเขาไว้แน่นหนา

“ค่ายกลกระบี่!”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าตัวเองตกอยู่กลางค่ายกลกระบี่ขนาดมหึมา แสงกระบี่พุ่งพลุ่งดั่งสายรุ้ง พลังกระบี่หนาทึบดุจป่าดงดิบ ทุกสายพลังกระบี่ต่างแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างสวรรค์พิฆาตปฐพี ปิดเส้นทางหลบหนีทุกทิศทาง

ตูม!

“ใช่” เย่ชิวตอบ “พวกมันหาที่ตายเอง ข้าเลยต้องทำบุญครั้งใหญ่ ส่งมันไปให้ถึงที่ทาง”

“ยังจะยอมตายไม่ยอมก้มหัวอยู่อีกไหม?”

“ถ้ายังยอมตายไม่ยอมก้มหัวอยู่ล่ะก็ ข้าก็จะส่งเจ้าตามไปสมทบกับพวกมัน”

คำพูดของเย่ชิวเพิ่งจบ ฝ่ามือสีทองก็ยื่นออกไปอีกครั้ง

“อย่าคิดว่าข้ากลัวเจ้านะ” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดร่ายอาคมด้วยสองมืออย่างรวดเร็ว หมอกสีเทาโอบล้อมรอบร่างเขา กลายเป็นเกราะป้องกันเป็นชั้น ๆ หมายจะต้านรับการโจมตีของเย่ชิว

ใครจะคิดว่า การโจมตีของเย่ชิวกลับรุนแรงร้อนแรงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ฝ่ามือสีทองดั่งแสงอรุณแรกทะลุทะลวงผ่านชั้นหมอกหนา มุ่งตรงเข้าหาท่านผู้เฒ่าเจ็ด

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งเข้าประชิด จนแทบหายใจไม่ออก

ตูม!

ฝ่ามือสีทองกระแทกเข้ากับเกราะป้องกันของท่านผู้เฒ่าเจ็ด เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ท่านผู้เฒ่าเจ็ดรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกอันรุนแรงถาโถมเข้าใส่ ร่างทั้งร่างเหมือนว่าวสายขาด ปลิวกระเด็นไปไกลเป็นร้อยจ้าง ก่อนจะตกลงกระแทกพื้นอย่างแรง

กร๊อบ!

กระดูกทั่วร่างของท่านผู้เฒ่าเจ็ดหักไปนับสิบชิ้น

ร่างของเย่ชิวขยับวาบเดียว ก็ไปโผล่อยู่กลางอากาศเหนือท่านผู้เฒ่าเจ็ด มองลงมาจากที่สูง กล่าวเสียงเย็น “กระดูกก็ไม่ได้แข็งอะไรนักนี่นา”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดพยายามยันตัวลุกจากพื้น มุมปากมีเลือดไหลซึม แววตาแข็งกร้าวฉายแสงดุร้าย จ้องเย่ชิวเขม็ง พูดลอดไรฟันว่า “ไอ้หนุ่ม อย่าบีบกันนัก!”

เย่ชิวไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย หัวเราะเยาะ “บีบแล้วทำไม? หรือเจ้าจะทำให้ฟ้าคว่ำดินหงายได้?”

พูดจบ เย่ชิวก็ยกแขนขวาขึ้นอีกครั้ง เตรียมปลดปล่อยหมัดสุดท้าย

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเห็นแล้ว ใจแทบหลุดออกมานอกอก

เขารู้ว่า ถ้ายังไม่ลงมือทำอะไรตอนนี้ เกรงว่าคงต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่จริง ๆ

คิดถึงตรงนี้ ท่านผู้เฒ่าเจ็ดจึงร่ายอาคมด้วยสองมืออีกครั้ง กลิ่นอายประหลาดสายหนึ่งพลันแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา…