วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2998

เย่ชิวกำมือบีบร่างกายของท่านผู้เฒ่าแปดแตกกระจุย ฉากตรงหน้าราวกับฟ้าผ่ากึกก้อง ทำเอาทั้งลานเงียบงันไปถนัดตา

“เป็นไปได้ยังไง?”

ในบรรดาทุกคน ผู้ที่ตกตะลึงที่สุดก็คือผู้เฒ่าอันดับเจ็ดแห่งหมิง

ดวงตาเขาถลนปานจะหลุด ปากอ้ากว้างจนยัดไข่ไก่ได้ฟองหนึ่ง นึกไม่ถึงเป็นอันขาดว่าเย่ชิวจะมีพลังระดับนี้ บีบทำลายร่างกายของท่านผู้เฒ่าแปดได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

นี่มัน…

เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

ร่างกายของท่านผู้เฒ่าแปดแตกสลาย กลายเป็นกลุ่มหมอกสีเทาก้อนหนึ่ง ทว่าวิญญาณแท้กลับไม่จางหาย กลับกันยังส่องแสงเย็นเยียบอยู่ในหมอกวิญญาณ แถมส่งเสียงกรีดร้องอำมหิตไม่ขาดสาย “เจ้าหนุ่ม คิดว่าบีบทำลายร่างกายของข้าแล้วจะฆ่าข้าได้งั้นหรือ? ช่างไร้เดียงสา! ข้านี่แหละผู้อาวุโสแห่งเผ่ามิ่ง จะตายกันง่าย ๆ ได้ยังไง!”

เย่ชิวมองวิญญาณแท้ในหมอกสีเทานั้นด้วยสายตาเยียบเย็น ไม่มีคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย “งั้นเหรอ งั้นลองดูก็แล้วกัน ว่าบีบวิญญาณแท้ของเจ้าระเบิดได้ไหม”

เสียงยังไม่ทันจาง ร่างเย่ชิวก็ขยับขึ้น พลังรอบตัวแปรเปลี่ยนฉับพลัน กระแสพลังศักดิ์สิทธิ์น่าเกรงขามพุ่งออกมาจากกายห่อหุ้มเขาไว้ทั้งตัว

เพียงเห็นเขายกแขนขวาขึ้น แสงทองคำบนแขนก็พลุ่งพล่าน ปรากฏลวดลายคล้ายฝังเหรียญทองแดงนับไม่ถ้วน เปล่งประกาย眩จ้า

นี่แหละคือคัมภีร์เทพที่เย่ชิวฝึกบำเพ็ญ!

คัมภีร์เทพ หมื่นอสูรมิอาจกล้ำกราย เป็นตัวตายตัวแท้ของเผ่ามิ่งโดยแท้

วิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าแปดเห็นดังนั้น แววตาพลันวูบไหวไปด้วยความหวาดกลัว แม้ไม่รู้ว่าเย่ชิวใช้วิชาอะไร แต่ในส่วนลึกของวิญญาณแท้กลับสัมผัสได้ถึงภัยมรณะ

“เจ้าหนุ่ม เจ้าใช้เวทปีศาจอะไรน่ะ? หยุดเดี๋ยวนี้!” ท่านผู้เฒ่าแปดตะโกนลั่น

ทว่าเย่ชิวทำราวกับไม่ได้ยิน เขาเพียงแค่นยิ้มเย็น จากนั้นกำแขนขวาแน่น ฝ่ามือสีทองที่ควบแน่นขึ้นมานั้นราวกับมหาฝ่ามือใต้ท้องฟ้า กวาดพลังที่ไม่อาจต้านรับเข้าบีบไปยังวิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าแปด

“ไม่! เจ้าไม่มีวันฆ่าข้าได้! ข้าเป็นผู้อาวุโสของเผ่ามิ่ง ข้าไม่มีวันตาย!” วิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าแปดส่งเสียงคำรามสิ้นหวัง แต่ทุกอย่างสายไปแล้ว

ฝ่ามือสีทองปะทะกับวิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าแปด เพียงได้ยินเสียง “ปุ๊บ” แผ่วเบา วิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าแปดก็ราวกับลูกโป่งเปราะบาง ถูกบีบแตกในชั่วพริบตา กลายเป็นสายควันจาง ๆ เลือนหายไปตรงนั้น

“ผู้อาวุโสเผ่ามิ่ง ก็มีดีเท่านี้เอง” เสียงราบเรียบของเย่ชิวดังกังวานไปทั่วฟ้าดิน

จางเหมยเจินเหรินมองจนตาแดงด้วยความอิจฉา “โถ่เอ๊ย ปล่อยให้ไอ้เด็กบ้านั่นได้ทำเท่ห์อีกแล้ว”

ทั้งลานกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง ทุกคนต่างถูกฝีมือของเย่ชิวทำให้ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

โดยเฉพาะเหล่าองครักษ์ประจำวัง แต่ละคนกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ ในใจลอบแอบโล่งอก โชคยังดีที่ท่านเจ้าบ่าวหลวงอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเขา ไม่งั้นคงไม่เหลือใครรอด

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด เขามองเย่ชิว แววตาฉายแววหวาดหวั่นขึ้นมาชัดเจน

เขาไม่คาดคิดเลยว่า พลังของเย่ชิวจะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ถึงขั้นที่ท่านผู้เฒ่าแปดยังต้านได้ไม่ถึงกระบวนท่าเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่เขาตั้งใจจะเข้าไปช่วยท่านผู้เฒ่าแปด แต่เย่ชิวลงมือเร็วเกินไป จนเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะยื่นมือเข้าช่วย

เด็กนี่…ไม่มีทางเป็นคนธรรมดาแน่

“เ–เจ้าคืออะไรกันแน่?” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเอ่ยถาม โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงของตนสั่นระริก

เย่ชิวเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “เป็นใครมันไม่สำคัญหรอก สำคัญคือพวกเผ่ามิ่งอย่างพวกเจ้า ไม่ควรมาก่อเรื่องที่จงโจวต่างหาก”

พูดจบ ร่างเย่ชิวก็พุ่งเข้ากดดันเข้าหาท่านผู้เฒ่าเจ็ดทันที

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเห็นดังนั้น ใจสะท้านโครม รีบล่าถอยหลายก้าว มือทั้งสองสะบัด หมอกสีเทาไหลหลั่งพรั่งพรูออกมาห่อหุ้มร่างไว้ทั้งตัว หวังใช้มันขวางการโจมตีของเย่ชิว

ทว่าเย่ชิวกลับไม่มีท่าทีจะหยุด เขาสะบัดแขนขวา ฝ่ามือสีทองพุ่งออกไปอีกครั้ง แบกพลังทำลายล้างรุนแรงราวฟ้าถล่ม กดฟาดลงไปยังท่านผู้เฒ่าเจ็ด

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดรู้สึกถึงพลังที่ไม่อาจต้านรับพุ่งเข้าประชิด ใจสั่นวาบ ‘แย่แล้ว! เด็กนี่คือราชานักบุญไร้เทียมทาน’

ในที่สุดเขาก็มองทะลุระดับพลังที่แท้จริงของเย่ชิว

ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมีคนอวดดีขนาดนี้ด้วยหรือ?

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดอยากจะตบเย่ชิวให้ตายคามือ ตอนอยู่ในเผ่ามิ่ง ไม่ว่าเดินไปที่ใดก็ล้วนมีแต่ผู้คนเคารพบูชา แม้แต่ไท่จื่อก็ยังไม่กล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้

แต่เจ้าเด็กตรงหน้านี่กลับดีเหลือเกิน ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ช่างเหลือเกินจริง ๆ

น่าเสียดายที่พลังของเย่ชิวแข็งแกร่งเกินไป ต่อให้ท่านผู้เฒ่าเจ็ดโกรธจนไฟท่วมอก ก็ไม่กล้าระบายออกมามั่ว ๆ

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดสูดหายใจลึก ฝืนกดโทสะเอาไว้ เขารู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่พวกธรรมดา การชนกันตรง ๆ ไม่ใช่ทางออก

เขาจ้องเย่ชิวด้วยสายตาเยือกเย็น เอ่ยเสียงต่ำ “เจ้าหนุ่ม พลังของเจ้าก็ไม่เลว แต่คิดเหรอว่าอาศัยแค่คนคนเดียว จะเป็นศัตรูกับเผ่ามิ่งทั้งเผ่าได้?”

มุมปากเย่ชิวโค้งยิ้มเย็น แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน “เผ่ามิ่งงั้นรึ? ยิ่งใหญ่ตรงไหน? มาก่อเรื่องที่จงโจว ก็ต้องเตรียมใจจะถูกสั่งสอนเอาไว้ด้วย ถ้ารู้จักอยู่ดี ๆ มุดหัวอยู่ในยมโลก บางทีอาจได้มีชีวิตยืนยาวกว่านี้ แต่ตอนนี้…สายไปแล้ว”

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ยิ่งมืดหม่นลง ทว่าเมื่อคิดอีกที เย่ชิวถึงขั้นสังหารท่านผู้เฒ่าแปดได้อย่างง่ายดาย พลังของเขาย่อมไม่ใช่การขู่กลวงเปล่าแน่นอน

ในใจเขาเริ่มคิดคำนวณ ต้องหาทางที่รัดกุมที่สุด ไม่อย่างนั้นวันนี้เกรงว่าคงรอดยาก

“ฮึ เจ้าหนุ่ม อย่าเพิ่งดีใจเกินหน้าเกินตาไป”

“รากเหง้าของเผ่ามิ่ง ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะนึกภาพออกหรอก”

“ความแค้นในวันนี้ เผ่ามิ่งของข้าจะต้องทวงคืนเป็นสิบเท่าแน่นอน!” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดฮึดฮัดออกมา น้ำเสียงแฝงแววข่มขู่

เย่ชิวไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย เอ่ยอย่างราบเรียบ “จะรอดู แต่ก่อนอื่น เจ้าควรห่วงชีวิตของตัวเองให้รอดก่อนเถอะ!”

พูดจบ ร่างเย่ชิวก็ขยับอีกครั้ง แสงทองคำรอบกายยิ่งสว่างเจิดจ้า ราวกับแปรเปลี่ยนเป็นเทพสงครามสีทองผู้หนึ่ง พลังอำนาจกดดันผู้คนจนหายใจติดขัด

เขายกแขนขวาขึ้นเล็กน้อย ฝ่ามือสีทองควบแน่นพลังน่าสะพรึงกลัว เตรียมจะโจมตีอีกครั้ง

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดเห็นดังนั้น ใจหายวาบ รีบร้องเสียงหลง “หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!”