วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3006

สำนักกระบี่ชิงหยุน

จื่อหยางเทียนจุนก้าวออกมาจากโถงใหญ่ มือทั้งสองไพล่หลัง เดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ ดูเผิน ๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับตาแก่ธรรมดาคนหนึ่ง

ไม่นาน เขาก็เดินมาถึงยอดเขาลูกหนึ่ง

จากที่ไกล ๆ มองไป ก็เห็นเซียนไป๋ฮวากับหยุนซีกำลังประลองฝีมือกันอยู่

“ซือจู่!”

พอเห็นจื่อหยางเทียนจุน สองสาวก็รีบหยุดมือลง เดินเข้ามาเรียกอย่างว่าง่าย

“ไม่เลว ๆ ตอนนี้พวกเจ้าทั้งคู่ต่างก็ทะลวงถึงขอบเขตราชานักบุญกันแล้ว ถ้าเดินหน้าต่อไปแบบนี้ ไม่เกินครึ่งปี พวกเจ้าก็จะสามารถขึ้นสู่ระดับราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดได้” จื่อหยางเทียนจุนยิ้มพูดอย่างเอ็นดู

“ซือจู่ วันนี้ท่านมีเวลาว่างออกมาเดินเล่นด้วยหรือเจ้าคะ?” หยุนซีถามด้วยความสงสัย

ตามปกติแล้ว จื่อหยางเทียนจุนมักจะเก็บตัวอยู่ในที่พัก ไม่ค่อยออกมาให้เห็นหน้า ไม่รู้มัวครุ่นคิดเรื่องใดอยู่ตลอดเวลา

จื่อหยางเทียนจุนเงยหน้ามองฟ้าสดใส ก่อนเอ่ยว่า “อากาศดีขนาดนี้ ถ้าไม่ออกมานั่งตากแดดบ้าง ตาแก่แบบข้าคงขึ้นราเป็นแน่”

คำพูดนั้นทำเอาสองสาวหัวเราะคิกคักออกมา

“ซือจู่ สองวันก่อนข้าลงมือทำขนมหวานด้วยตัวเองอยู่ชุดหนึ่ง ไม่ทราบว่าท่านอยากจะลองชิมดูไหมเจ้าคะ?” เซียนไป๋ฮวาเอ่ยขึ้น

จื่อหยางเทียนจุนตอบรับอย่างยินดี “ดีสิ!”

ว่าแล้วหยุนซีก็สะบัดมือเบา ๆ ปรากฏโต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่ตรงหน้าทั้งสามอย่างประณีตงดงาม

จากนั้น เซียนไป๋ฮวาก็หยิบจานขนมหวานหลายจานออกมาจากแหวนมิติ

ขนมหวานหลายจานส่งกลิ่นหอมเย้ายวน สีสันสดใส เห็นแค่หน้าตาก็ชวนให้อยากลิ้มลอง

จื่อหยางเทียนจุนนั่งลงอย่างอารมณ์ดี หยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่งกัดเบา ๆ กลิ่นหอมก็ฟุ้งไปทั่วปาก ท่านพยักหน้าชมไม่หยุด “อืม รสชาติดีมาก”

“เยว่เอ๋อร์ ฝีมือเจ้ายิ่งวันยิ่งดี ทำขนมได้ประณีตกว่าพ่อครัวของสำนักกระบี่ชิงหยุนเราเสียอีก”

“เจ้าผสมผสานดอกไม้สดลงไปในขนมได้อย่างกลมกลืน มือไม้ก็ช่างคล่องแคล่วจริง ๆ”

เซียนไป๋ฮวาได้ฟังก็ยิ้มออกมา “ซือจู่ชอบก็ถือว่าคุ้มแล้วเจ้าค่ะ ปกติข้าไม่ได้มีงานอดิเรกอะไรนัก ก็ชอบหมกตัวเล่นกับของกินพวกนี้นี่แหละ”

หยุนซีก็เอ่ยเสริมอย่างอารมณ์ดีว่า “ซือจู่ ท่านไม่รู้นะเจ้าคะ ว่าเพื่อจะทำขนมชุดนี้ พี่สาวไป๋ฮวาเหนื่อยไม่น้อยเลย ทั้งเลือกวัตถุดิบ นวดแป้ง อบ ทุกขั้นตอนล้วนลงมือควบคุมเองทั้งหมด กลัวแม้แต่จะพลาดไปนิดเดียว”

จื่อหยางเทียนจุนกินไปพยักหน้าไป แววตาเต็มไปด้วยความปลื้มใจ “ได้เห็นพวกเจ้าสองคนปรองดองกันดี แล้วยังต่างคนต่างก้าวหน้าเช่นนี้ ในใจข้านี่สุขยิ่งกว่ากินโอสถวิเศษเสียอีก”

พูดจบ เขาก็หยุดไปชั่วครู่ สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย “แต่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรนั้นอีกยาวไกล ห้ามประมาทเพราะแค่ความสำเร็จเล็ก ๆ ตรงหน้าเด็ดขาด”

“ขอบเขตราชานักบุญแม้จะไม่ธรรมดา ทว่าเส้นทางสู่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง”

สองสาวได้ฟังก็เคร่งขรึมขึ้น พร้อมเอ่ยรับ “ซือจู่สั่งสอนถูกต้องนัก พวกเราจะไม่ยอมผ่อนปรน จะขยันฝึกฝนต่อไปไม่หยุดค่ะ”

จื่อหยางเทียนจุนเห็นดังนั้นก็พยักหน้าด้วยความพอใจ ก่อนเปลี่ยนเรื่องว่า “ว่าแต่…คิดถึงชางเซิงกันหรือไม่?”

พอเอ่ยถึงเย่ชิว สองสาวก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“ซือจู่ ท่านมีข่าวของชางเซิงหรือเจ้าคะ?” หยุนซีถาม

จื่อหยางเทียนจุนยิ้มตอบ “ไม่นานมานี้ เขาเพิ่งไปเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ข้าได้พบเขามาแล้ว”

“โอ้?” เซียนไป๋ฮวาถามต่อ “ไม่ทราบว่าชางเซิงเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”

“ดี ดีเหลือเกิน” จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะ “เขาได้ทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานแล้ว”

“เยี่ยมเลย!” หยุนซีดีใจจนเก็บไม่อยู่ ได้ยินว่าชางเซิงทะลวงระดับได้ นางดีใจยิ่งกว่าตอนตนเองทะลวงเสียอีก

เซียนไป๋ฮวาก็ยิ้มกว้างไม่แพ้กัน

จื่อหยางเทียนจุนเอ่ยต่อ “ตอนนี้หยุนซานกับอู๋ซวงต่างก็ปิดด่านฝึกตนกันอยู่ พวกเจ้าสองคนเลยต้องคอยจัดการเรื่องในสำนัก ไม่อย่างนั้นก็พอจะไปเยือนจงโจวสักเที่ยว ไปพบชางเซิงได้อยู่หรอก”

หยุนซียิ้ม “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ไว้รอท่านพ่อออกจากการปิดด่านเมื่อไร พวกเราแล้วค่อยไปหาชางเซิงก็ยังทัน”

ยิ่งไปกว่านั้น จื่อหยางเทียนจุนยังถึงกับยกโต๊ะมาด้วย นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างรื่นเริง เคี้ยวขนมหวานไปพลาง

“ซือจู่ เรื่องน่าสนใจที่ว่าคืออะไรหรือเจ้าคะ?” หยุนซีถาม

จื่อหยางเทียนจุนยิ้ม “ไม่ต้องรีบ กินขนมไปก่อน เดี๋ยวอีกไม่นานพวกเจ้าก็จะได้เห็นเอง”

ว่าแล้ว หยุนซีกับเซียนไป๋ฮวาก็นั่งลงด้วย

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม

จู่ ๆ ลึกเข้าไปในป่าก็มีวงแสงผุดขึ้นจากความว่างเปล่า ดูลี้ลับยิ่งนัก

“นั่นอะไรน่ะ?” เซียนไป๋ฮวาชะงักงัน

“เรื่องน่าสนใจมาแล้ว” จื่อหยางเทียนจุนว่าไม่ทันขาดคำ ก็เห็นว่ามีคนสองคนเดินออกมาจากในวงแสง

ชายแก่หนึ่งคน หญิงแก่หนึ่งคน

ทั้งสองแต่งตัวประหลาด กลิ่นอายที่แผ่ออกจากร่างเต็มไปด้วยความชั่วร้าย ดวงตายังเป็นสีน้ำเงินเย็นเยียบ

สองคนนี้ก็คือท่านผู้เฒ่าห้ากับผู้อาวุโสที่หกของเผ่ามิ่ง

ตอนที่หยุนซีกับเซียนไป๋ฮวากำลังมองสองผู้อาวุโสเผ่ามิ่งนั้น สองผู้อาวุโสเผ่ามิ่งเองก็เห็นพวกนางเช่นกัน

ทันใดนั้น แววตาท่านผู้เฒ่าห้าก็ฉายแววตะลึงพรึงเพริดขึ้นมา

“คิดไม่ถึงเลย เพิ่งมาถึงก็ได้เจอสองสาวงามดั่งบุปผาหยก สวรรค์ช่างไม่ใจร้ายกับข้าจริง ๆ”

แววตาท่านผู้เฒ่าห้าทอแสงชั่วร้ายวาบ พอพูดจบก็รีบก้าวพรวดมุ่งหน้าตรงไปยังหยุนซีกับเซียนไป๋ฮวาทันที

“เจ้าห้า อย่ามือไวเกินไป พวกนางล้วนเป็นราชานักบุญทั้งนั้น” ผู้อาวุโสที่หกเอ่ยเตือน

“ไม่เป็นไรหรอก” ท่านผู้เฒ่าห้าทำไม่ใส่ใจ ยิ้มเหี้ยม “พวกนางน่ะ เป็นของข้าทั้งหมด…”