วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3007

หยุนซีและเซียนไป๋ฮวาได้ยินบทสนทนาของท่านผู้เฒ่าห้ากับผู้อาวุโสที่หก ก็หันมาสบตากันแวบหนึ่ง

ไม่นาน ท่านผู้เฒ่าห้าก็เดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

“หยุด!”

หยุนซี qun เสียงต่ำถามว่า “พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?”

ท่านผู้เฒ่าห้าชะงักเท้า รอยยิ้มชั่วร้ายบนหน้ากลับยิ่งคมกริบ เขากวาดสายตามองหยุนซีตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย “แม่คนสวย สนใจตามข้าไปไหมล่ะ?”

หยุนซีได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ยิ่งเย็นจัด พูดใส่เขาอย่างไม่ไว้หน้า “แกเป็นตัวอะไร มีสิทธิ์อะไรให้ข้อตามแกไป”

ท่านผู้เฒ่าห้าไม่เพียงไม่โกรธ กลับหัวเราะอารมณ์ดี “คนสวย ได้โอกาสตามข้าไป นั่นแหละโชคของเจ้า”

“แค่เจ้าตามข้าไป ข้ารับรองได้เลยว่า ต่อไปนี้เจ้าจะได้กินดีอยู่ดี เสพสุขเกียรติยศเงินทองไม่รู้จบ”

“แล้วก็เจ้า”

สายตาท่านผู้เฒ่าห้าหันไปมองเซียนไป๋ฮวา “เจ้าตามข้าไปเหมือนกัน ได้รับการดูแลไม่ต่างจากนาง”

“หน้าไม่อาย” เซียนไป๋ฮวาด่ากลับ “ไม่หัดไปส่องน้ำฉี่ดูหน้าตัวเองบ้าง ว่าเป็นตัวอะไรกัน!”

ตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสที่หกก็หัวเราะพลางว่า “เจ้าแก่ห้า หนูน้อยพวกนี้เขาไม่แลแกหรอก ฮะฮะ~”

“ก็เพราะพวกนางยังไม่รู้รสฝีมือข้าต่างหาก” ท่านผู้เฒ่าห้ายิ้มเหี้ยม “สองแม่สาวสวย วันนี้ข้าขอพูดให้ชัด ๆ ไว้ตรงนี้ นอกจากตามข้าแล้ว พวกเจ้าไม่มีทางเลือกอื่น”

“ถ้ายอมเชื่อฟัง ข้าก็จะไม่ให้พวกเจ้าเจ็บตัว แต่ถ้าไม่ล่ะก็……”

พูดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าท่านผู้เฒ่าห้าก็ปรากฏความอำมหิตเย็นเยียบ

แต่หยุนซีและเซียนไป๋ฮวากลับไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย

“ข้าจะถามอีกครั้ง พวกเจ้าเป็นใครกันแน่ มาสำนักกระบี่ชิงหยุนของพวกเรามีจุดประสงค์อะไร” หยุนซีกล่าวเสียงแข็ง “ข้าเตือนให้พวกเจ้าพูดความจริงแต่โดยดี ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่ปรานี”

“โอ๊ย ยังกล้าพูดว่าจะไม่ปรานีข้าอีกรึ เอาสิ ๆ มาดูหน่อยว่าที่ว่าไม่ปรานีน่ะ จะทำยังไง” ท่านผู้เฒ่าห้าหัวเราะหยัน

“อยากตาย” หยุนซีฮึดฮัด ดาบในมือแวบเป็นแสงกระบี่ขึ้นมาในพริบตา ดาบยาวหนึ่งเล่มปรากฏในมือ ปลายดาบจ่อชี้ไปที่ท่านผู้เฒ่าห้า

เซียนไป๋ฮวาก็เคลื่อนไหวในเวลาเดียวกัน ฝ่ามือขาวผ่องสะบัดเบา ๆ ดอกไม้สดพลันเบ่งบานกลางอากาศ จากนั้นก็สลายกลายเป็นกลีบคมกริบ พุ่งเข้าจู่โจมใส่ท่านผู้เฒ่าห้า

“ฮิฮิ พอมีของอยู่บ้างแฮะ”

ท่านผู้เฒ่าห้าหัวเราะแหลมตัวสั่น รูปร่างพลิ้วไหววูบหนึ่ง ก็หลบแสงดาบของหยุนซีได้อย่างง่ายดาย

ร่างเขาเคลื่อนไหวราวปีศาจ พริบตาเดียวก็ไปโผล่ข้างตัวหยุนซี ฝ่ามือผอมแห้งเหมือนกิ่งไม้คว้าไปที่บ่าของนาง

“ไปพ้น!” เซียนไป๋ฮวาเห็นท่าไม่ดี กลีบดอกไม้ที่กำลังโจมตีอยู่พลันหมุนเปลี่ยนทิศ พุ่งอ้อมไปซัดใส่แผ่นหลังของท่านผู้เฒ่าห้า

ท่านผู้เฒ่าห้าจำต้องละทิ้งการโจมตีหยุนซี หันตัวสะบัดแขนเสื้อออกแรงทีเดียว คลื่นพลังมหาศาลก็ซัดกระแทกจนกลีบดอกไม้กระจัดกระจายสิ้น

“แม่คนสวย พวกเจ้ายังอ่อนนัก” ท่านผู้เฒ่าห้าหัวเราะเย็น

ผู้อาวุโสที่หกเร่งเร้า “เจ้าแก่ห้า พวกเรายังมีภารกิจอยู่ อย่าเสียเวลา”

“เข้าใจแล้ว” สิ้นคำ ท่านผู้เฒ่าห้าก็ลงมือทั้งสองข้างพร้อมกัน

มือหนึ่งคว้าหยุนซี อีกมือคว้าเซียนไป๋ฮวา ความเร็วรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน

ยิ่งไปกว่านั้น ขณะเขาลงมือ ทั้งเซียนไป๋ฮวาและหยุนซีก็รู้สึกถึงแรงกดดันรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก

ชัดเจนว่าพลังของท่านผู้เฒ่าห้าเหนือกว่าพวกนางมากนัก

“สองแม่สาวสวย มาซบอกข้าเร็วเข้า ข้าจะได้เอ็นดูให้สมใจ” ท่านผู้เฒ่าห้าหัวเราะหื่น มือทั้งสองเหยียดยาวคว้าไปทางหยุนซีและเซียนไป๋ฮวา

ทว่าในจังหวะนั้นเอง จื่อหยางเทียนจุนที่นั่งกินขนมหวานอยู่อีกมุมหนึ่งมาตลอด ก็เอ่ยขึ้นในที่สุด

“หนูน้อยสองคนนี้มีเจ้าของแล้ว หากเจ้าไม่รังเกียจ ลุงแก่ ๆ อย่างข้าพอจะเล่นด้วยแทนได้นะ”

ท่านผู้เฒ่าห้าถลึงตาใส่จื่อหยางเทียนจุนอย่างดุร้าย ด่ากลับ “เหล่าโต้วซี ไสหัวไปให้ไกล ไม่อย่างนั้นข้าจะส่งแกไปให้เจ้ายมบาลเอง”

จื่อหยางเทียนจุนได้ยินก็เพียงยกมุมปากยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ใส่ใจคำขู่ของท่านผู้เฒ่าห้าแม้แต่น้อย

เขาวางขนมหวานในมือลงอย่างแผ่วเบา ปัดเศษขนมบนฝ่ามือ แล้วค่อย ๆ ลุกยืนขึ้น

ผู้อาวุโสที่หกเบิกตาค้าง มองจื่อหยางเทียนจุนด้วยความไม่อยากเชื่อสุดขีด

นางไม่เคยคิดแม้ในฝันว่า แค่นิ้วเพียงนิ้วเดียวของอีกฝ่าย จะทำให้นางไร้เรี่ยวแรงต่อต้านได้ถึงเพียงนี้

ชั่วขณะนั้น หัวใจของผู้อาวุโสที่หกเต็มไปด้วยความหวาดผวา

“ลุงแก่นี่เป็นใครกันแน่”

“ทำไมพลังถึงวิปริตได้ขนาดนี้”

“ทั้งข้าและเจ้าแก่ห้าต่างก็เป็นราชานักบุญไร้เทียมทาน ยังต้านเขาไม่ไหวแม้เพียงหนึ่งกระบวนท่า เขาเป็นผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิอย่างนั้นรึ”

“ไม่ใช่ว่ากันว่า ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดก็แค่ราชานักบุญเท่านั้นหรือไง”

“แล้วผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิโผล่มาจากไหนอีกคน”

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

ยิ่งคิด ผู้อาวุโสที่หกก็ยิ่งหวาดหวั่น ในใจอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งมหาปุโรหิต

“โทษก็ไอ้มหาปุโรหิตชาติหมานั่น เลือกจุดวาร์ปที่ไหนไม่เลือก ดันเลือกที่นี่ ยังมีหน้ามาบอกว่าที่นี่ปลอดภัย ปลอดภัยบ้านมันสิ”

“มหาปุโรหิต แกคอยดูข้าก็แล้วกัน”

“รอกลับถึงเผ่ามิ่งเมื่อไร ข้าจะไม่ปล่อยแกไว้แน่!”

“เจ้า…เจ้าตกลงเป็นใครกันแน่” ผู้อาวุโสที่หกฝืนเค้นคำออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความตะลึงอย่างสุดขั้ว

จื่อหยางเทียนจุนเอ่ยเรียบ ๆ “ข้าเป็นใครไม่สำคัญ สำคัญคือ พวกคนเผ่ามิ่งอย่างพวกเจ้ามาทำอะไรที่สำนักกระบี่ชิงหยุนกันแน่”

อะไรนะ!

เขารู้ว่าพวกเรามาจากเผ่ามิ่ง?

ท่านผู้เฒ่าห้ากับผู้อาวุโสที่หกสะดุ้งวาบพร้อมกัน ความรู้สึกเหมือนหายนะกำลังถาโถมเข้ามาในทันที