วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3009

“มีเงื่อนไขอะไร?” จื่อหยางเทียนจุนเอ่ยถาม

หกผู้อาวุโสพูดว่า “ท่านต้องรับรองว่าจะรักษาชีวิตพวกเราไว้!”

จื่อหยางเทียนจุนยิ้มมุมปาก “ไม่มีปัญหา”

ตอบรับง่ายขนาดนี้?

จื่อหยางเทียนจุนตอบตกลงเร็วเกินไปเสียจนทำให้หกผู้อาวุโสเกิดระแวงขึ้นมา เอ่ยว่า “ท่านจะไม่หลอกพวกเราใช่ไหม?”

“ข้าฆ่าพวกเจ้ามันง่ายกว่าบี้มดสองตัวเสียอีก จะต้องเสียเวลาหลอกพวกเจ้าด้วยหรือ?” จื่อหยางเทียนจุนว่าแล้วก็ยกมือขึ้น “ข้าสาบานต่อสวรรค์ได้ว่าจะรักษาชีวิตพวกเจ้าไว้”

หัวใจของหกผู้อาวุโสโล่งลงไปเล็กน้อย จึงพูดว่า “ท่านอาวุโสคงไม่ทราบ ก่อนที่หมิงตี้จะเข้าสู่การหลับใหล ได้ผนึกไท่จื่อกับเจ้าหญิงเอาไว้”

“จนกระทั่งเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน เจ้าหญิงกับไท่จื่อจึงทยอยถือกำเนิด”

หยุนซีและเซียนไป๋ฮวารู้สึกประหลาดใจนัก

แบบนี้ก็ได้ด้วย?

แต่สีหน้าของจื่อหยางเทียนจุนกลับไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด ในฐานะผู้แข็งแกร่งระดับเขา ย่อมรู้ความลับลึก ๆ มามากมาย

เพราะแต่ละยุคสมัยจะมีจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ได้เพียงหนึ่งองค์เท่านั้น ดังนั้นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่บางองค์และผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานบางคน เมื่อรู้ว่าบุตรหลานของตนไม่มีทางบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิในยุคนี้ ก็จะผนึกพวกเขาไว้ ให้เลือกโอกาสถือกำเนิดใหม่ในภายหลัง

เรื่องแบบองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับเจ้าหญิงแห่งเผ่ามิ่งเช่นนี้ไม่ใช่กรณีเดียว อนาคตยังจะมีอีกมาก บุตรจักรพรรดิและปีศาจอัจฉริยะไร้เทียมทานที่ถูกผนึกไว้ จะทยอยถือกำเนิดออกมาทีละคน

จื่อหยางเทียนจุนถอนหายใจในใจ ‘เฮ้อ ยุคแห่งการแย่งชิงครั้งใหญ่นี้ ยอดอัจฉริยะผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด เส้นทางบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิของชางเซิงช่างเต็มไปด้วยขวากหนามจริง ๆ’

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่านี่จะเป็นทั้งยุคทอง และยุคอำมหิตไปพร้อมกัน

เพราะจากตัวอย่างในอดีตพิสูจน์แล้วว่า ท้ายที่สุดจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้!

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าหมิงตี้หลับใหล หมายความว่ายังไง?” จื่อหยางเทียนจุนถาม “หมิงตี้ยังไม่ตายหรือ?”

“แน่นอนว่าหมิงตี้ยังไม่ตาย” คนที่รับคำคือห้าผู้อาวุโส

ยังไงเสียหกผู้อาวุโสก็พูดความจริงออกมาแล้ว ขาดเขาไปคนหนึ่งคงไม่ต่างกัน ห้าผู้อาวุโสจึงพูดว่า “หมิงตี้เพียงแค่หลับใหล เขายังฟื้นคืนชีพได้”

ในดวงตาของจื่อหยางเทียนจุนมีประกายคมวูบผ่าน เอ่ยอย่างดูแคลนว่า “ฟื้นคืนชีพ? ไปหลอกใครกัน คนที่ตายแล้วจะฟื้นขึ้นมาได้ยังไงกัน?”

“หมิงตี้ต้องฟื้นคืนชีพได้แน่” ห้าผู้อาวุโสพูดต่อ “ตราบใดที่ดูดซับพลังหล่อเลี้ยงมากพอ หมิงตี้ก็จะกำเนิดใหม่ได้”

หกผู้อาวุโสอยากส่งสายตาเตือนห้าผู้อาวุโส แต่ร่างกายถูกจองจำ ขยับเขยื้อนได้แม้แต่นิดเดียว

“พลังหล่อเลี้ยง?” จื่อหยางเทียนจุนถาม “อะไรคือพลังหล่อเลี้ยง?”

ห้าผู้อาวุโสตอบว่า “ก็คือการดูดกลืนพลังจิตวิญญาณของเผ่ามนุษย์ ยิ่งดูดกลืนมาก ความเร็วในการฟื้นคืนชีพก็ยิ่งเร็วขึ้น”

จื่อหยางเทียนจุนถามต่อ “ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า พวกเจ้าฆ่ามนุษย์มาแล้วสินะ?”

“ไม่ ไม่ใช่” ห้าผู้อาวุโสรีบตอบ “เรื่องนี้เป็นฝีมือเหล่าเจิ่วกับเหล่าอันดับสิบ พวกมันก่อเรื่องในจงโจว คร่าชีวิตผู้คนไปเกือบยี่สิบล้านคน”

จงโจว?

ตายไปเกือบยี่สิบล้านคน?

ดวงตาของจื่อหยางเทียนจุนเย็นวาบ “ยังมีคนของพวกเจ้าไปจงโจวอีกหรือ?”

“ไปกันสี่คน” ห้าผู้อาวุโสตอบ “พวกเขามีพลังบำเพ็ญเพียรพอ ๆ กับพวกเรา ล้วนเป็นผู้อาวุโสเผ่าอเวจีทั้งสิ้น”

แย่แล้ว ชางเซิงอยู่ที่จงโจว

จื่อหยางเทียนจุนกำลังคิดจะมุ่งหน้าไปจงโจว อยู่ ๆ ห้าผู้อาวุโสก็พูดต่อว่า “แต่พวกนั้นตายหมดแล้ว”

หืม?

ห้าผู้อาวุโสพูดว่า “เจ้าเจ็ด เฒ่าปา เหล่าเจิ่ว เหล่าอันดับสิบ พวกเขาแบ่งเป็นสองชุดไปจงโจว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอไปถึงจงโจวก็ล้มตายกันทันที ซวยสุด ๆ”

หกผู้อาวุโสสบถในใจ ‘ยังมีหน้ามาพูดว่าคนอื่นซวย แล้วเราไม่ซวยหรือไง? พอเพิ่งโผล่ออกมาก็มาเจอแก่โคตรน่ากลัวแบบนี้ ซวยข้ามไปแปดชาติเชียวล่ะ’

ห้าผู้อาวุโสรีบเสริมทันที “ใช่ ๆ มีแค่มหาปุโรหิตกับท่านชายรัชทายาทเท่านั้นที่รู้”

จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะเบา ๆ “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ก็พาข้าไปหามหาปุโรหิตกับไท่จื่อของพวกเจ้าสิ”

ห้ากับหกผู้อาวุโสถึงกับตาค้าง

“ทำไมล่ะ ไม่คิดจะพาข้าไปหรือ?” จื่อหยางเทียนจุนยิ้มตาหยีถาม

ทันใดนั้นหัวใจของห้ากับหกผู้อาวุโสก็สั่นสะท้าน รอยยิ้มของจื่อหยางเทียนจุนในสายตาพวกเขา ไม่ต่างอะไรจากรอยยิ้มของปีศาจ น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

ห้าผู้อาวุโสทำหน้าราวกับจะร้องไห้ เอ่ยว่า “ท่านอาวุโส ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากพาท่านไปเผ่ามิ่งหรอกนะ แต่จุดวาร์ปถูกทำลายไปแล้ว พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปยังไง”

“ข้ออ้าง! ในเมื่อมาที่นี่ได้ จะเป็นไปได้ยังไงว่าจะไม่รู้ทางกลับ?” จื่อหยางเทียนจุนกล่าว “แต่ไม่เป็นไร ถึงพวกเจ้าไม่พูด ข้าก็จะค้นหาจิตวิญญาณเอาเอง”

สิ้นคำ เขาก็ยกนิ้วชี้จี้ไปที่หว่างคิ้วของหกผู้อาวุโส

“ยัยแก่ ปากเจ้าไม่มีคำจริงสักคำ ให้ข้าดูความทรงจำของเจ้าดีกว่า!”

“อย่า—…” หกผู้อาวุโสยังพูดไม่ทันจบ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นทันใด ก่อนที่แววชีวิตจะดับวูบลง

“อืม? ในวิญญาณแท้ยังมีพลังอันแข็งแกร่งซ่อนอยู่ เพียงแค่ค้นหาจิตวิญญาณก็จะทำให้ระเบิดจิตวิญญาณต้นกำเนิด น่าสนใจดีนี่” จื่อหยางเทียนจุนส่งเสียงประหลาดใจพลางเลื่อนสายตาไปหยุดที่ใบหน้าของห้าผู้อาวุโส

ห้าผู้อาวุโสรีบร้องขอชีวิต “ท่านอาวุโส ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าจะกลับไปยังไง ขอได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ท่านพูดไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าจะรับรองชีวิตพวกเรา”

จื่อหยางเทียนจุนเอ่ยว่า “ที่ข้าพูด หมายถึงจะรับรองว่าชีวิตของพวกเจ้าจะถูกทิ้งไว้ที่นี่ต่างหาก”

“ไหน ๆ สหายเจ้าก็ตายไปแล้ว ตัวเจ้าก็กลับไปไม่ได้ อยู่คนเดียวก็คงไม่มีอะไรน่าสนุกหรอกนะ”

“เดี๋ยวข้าจะส่งเจ้าไปสมทบ ไม่ต้องขอบคุณหรอก”

เป๊าะ!

จื่อหยางเทียนจุนดีดนิ้วหนึ่งที ครู่ถัดมา ร่างทั้งร่างของห้าผู้อาวุโสก็สลายกลายเป็นผง