วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3012

“อ๊า...”

หลวงโป๋ซาส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดจนแทบขาดใจ

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าไอ้คนสวมหน้ากากนี่จะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ลงมือทันทีที่พูด แถมวิธีการยัง狠辣สุด ๆ

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงใช้สองมือราวคีมเหล็ก จับข้อเท้าทั้งสองของหลวงโป๋ซาแน่น แล้วฉีกกระชากทีเดียว ร่างของหลวงโป๋ซาถูกฉีกออกเป็นสองท่อน เลือดสาดไหลทะลัก

ทว่าในวินาทีถัดมา องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกลับจับร่างนั้นประกบเข้าหากันอีกครั้ง

“ถึงกับให้มหาปุโรหิตเดา... เดาไอ้บ้าอะไรของแก”

หลวงโป๋ซายังไม่ทันได้หายใจเต็มปอด องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็จับขาทั้งสองของเขาอีกหน แล้วทำซ้ำเหมือนเดิม

“ฉึบ...”

เสียงฉีกกระชากเนื้อหนังปนกับเสียงกรีดร้องของหลวงโป๋ซา ก้องสะท้อนเหนือแท่นบูชาโบราณ

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเหมือนกำลังเล่นกับเหยื่อที่ไร้ทางสู้ ฉีกแล้วประกบ ประกบแล้วฉีก วนซ้ำไม่หยุด

หลวงโป๋ซานอกจากจะปวดจนแทบทนไม่ไหว กลับยังรู้สึกถึงความคุ้นเคยบางอย่างแทรกเข้ามา

ตั้งแต่ท่านจอมเทพอู๋จี๋ตายไป เขาไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้อีกเลย... จนถึงขั้นแอบคิดถึงมันด้วยซ้ำ

“ใช่... ความรู้สึกแบบนี้แหละ กลับมาแล้ว”

“โคตรเร้าใจ!”

“โคตรตื่นเต้น!”

ผู้อาวุโสหลายคนยืนดูอยู่ด้านข้าง แม้ในใจจะทนดูไม่ค่อยได้ แต่ใครจะกล้าก้าวเข้าไปห้าม?

พวกเขารู้ดีว่าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงนิสัยโหดเหี้ยม อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ไม่มีใครอยากเอาชีวิตไปเสี่ยงเพราะคนนอกคนหนึ่ง

มหาปุโรหิตขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามองออกว่าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกำลังระบายความอัดอั้นและโทสะในใจ บางทีอาจเพราะการตายของผู้อาวุโสหลายคน ทำให้ในอกของเขามีไฟคุกรุ่นอยู่

“ท่านชายรัชทายาท คนผู้นี้โผล่มาในเผ่ามิ่งอย่างกะทันหัน บางทีอาจมีอะไรไม่ธรรมดา ทรมานแบบนี้เกรงว่า...” มหาปุโรหิตอดเอ่ยปากไม่ได้ หวังจะห้ามปราม

ยังไม่ทันพูดจบ องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็เหลือบตามองเขาอย่างเย็นชา แล้วตัดบท “มหาปุโรหิต เมื่อไหร่เจ้าถึงได้ใจบุญขึ้นมาขนาดนี้?”

“มันบุกล้ำยมโลก ก็สมควรตายอยู่แล้ว ข้าแค่สั่งสอนมันนิดหน่อยเท่านั้น”

พูดจบ องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงออกแรงอีกครั้ง ร่างของหลวงโป๋ซาถูกฉีกเป็นสองท่อนอีกหน

“เจ็บไหม?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถามเสียงเย็น “แค่เจ้าขอร้องข้า...”

“โคตรฟิน!” หลวงโป๋ซาตะโกนลั่น

ทั้งลานเงียบกริบไปชั่วขณะ ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก

โดนทรมานขนาดนี้แล้วยังบอกว่าฟิน... ไอ้นี่มันบ้าจริง ๆ สินะ!

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถึงกับหัวเราะอย่างโมโห “ฟินจริงเหรอ?”

“ฟิน อย่าหยุด... อ๊า...” หลวงโป๋ซาร้องลั่น ก่อนร่างจะถูกฉีกเป็นสองท่อนอีกครั้ง

หลังจากนั้น ร่างของหลวงโป๋ซาถูกฉีกไม่หยุด แล้วก็ถูกประกบกลับไม่หยุด

“เจ้าขอร้องข้าได้”

“ไม่ขอ”

“ยังฟินอยู่ไหม?”

“ฟิน!”

“งั้นข้าจะทำให้เจ้าฟินให้พอ!”

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถึงได้โยนหลวงโป๋ซาลงกับพื้น เหนื่อยจนหอบหนัก

แต่พอมองหลวงโป๋ซา... แม้ทั้งตัวจะเปื้อนเลือด ทว่าบนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

เชี่ย... ไอ้นี่มันโง่จริง ๆ!

“มหาปุโรหิต คนนี้ข้ายกให้เจ้า ไม่ว่าเจ้าจะใช้วิธีไหน ทำให้มันยอมปริปากให้ได้” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสั่ง

“รับทราบ!” มหาปุโรหิตขานรับ ก่อนเดินไปยืนตรงหน้าหลวงโป๋ซา “เจ้าชื่ออะไร?”

หลวงโป๋ซามองมหาปุโรหิต แล้วยิ้มแหะ ๆ “เสือกอะไรของแก”

ปัง!

มหาปุโรหิตฟาดไม้เท้าลงบนร่างหลวงโป๋ซา พร้อมกันนั้น บนไม้เท้าก็พวยพุ่งหมอกสีเทาออกมา คล้ายใยแมงมุม พันรัดทั่วร่างเขาในพริบตา

มึงล้อกูเล่นอยู่รึไง!

โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมีผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิอยู่ด้วยนะ

เดี๋ยวก่อน...

เจ้าแก่คนนี้ถามแบบนี้ แปลว่าพวกมันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเลย

คิดได้ดังนั้น หลวงโป๋ซารีบส่ายหัวแรง ๆ “ไม่ใช่”

มหาปุโรหิตไล่ถาม “งั้นใครแข็งแกร่งที่สุด?”

“เย่ฉางเซิง!” หลวงโป๋ซาตอบทันควัน หลุดปากออกไปทันที

“เย่ฉางเซิง?” มหาปุโรหิตเหลือบมององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง ทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความสงสัย เพราะไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

“เย่ฉางเซิงคือใคร?” มหาปุโรหิตถาม

หลวงโป๋ซายิ่งมั่นใจว่าพวกเผ่ามิ่งไม่รู้เรื่องโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจริง ๆ จึงแกล้งทำท่าตกใจ “หา? แกไม่รู้จักเย่ฉางเซิงด้วยเหรอ?”

มหาปุโรหิตแค่นเสียง “ข้าควรรู้จักหรือ?”

“ข้าว่าแกควรรู้จักนะ” หลวงโป๋ซาพูด “เย่ฉางเซิง อายุเพิ่งยี่สิบต้น ๆ ตอนนี้เป็นยอดฝีมือราชานักบุญไร้เทียมทานแล้ว”

อะไรนะ!

มหาปุโรหิตกับผู้อาวุโสหลายคนสะดุ้งตกใจ ยี่สิบต้น ๆ แต่เป็นยอดฝีมือราชานักบุญไร้เทียมทาน... นั่นไม่เท่ากับว่าอัจฉริยะผิดธรรมชาติพอ ๆ กับท่านชายรัชทายาทเลยหรือ?

ดวงตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหรี่ลงเล็กน้อย คิดในใจว่า หากหลวงโป๋ซาพูดจริง เขาต้องจับตาคนที่ชื่อเย่ฉางเซิงไว้ให้ดี

หลวงโป๋ซาพูดต่อ “อินหยางเจี้ยว นิกายซ่อมฟ้า แล้วก็หลายมหาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ พวกแกน่าจะรู้จักใช่ไหม?”

“แน่นอนว่ารู้จัก” มหาปุโรหิตถาม “พูดถึงพวกนั้นทำไม? เกี่ยวกับเย่ฉางเซิงงั้นหรือ?”

“ใช่” หลวงโป๋ซาพยักหน้า “อิทธิพลใหญ่หลายแห่งในดินแดนตะวันออก นอกจากสำนักกระบี่ชิงหยุนแล้ว ที่เหลือถูกเย่ฉางเซิงทำลายล้างหมด”

อะไรนะ!

มหาปุโรหิตกับผู้อาวุโสหลายคนช็อกอีกครั้ง ส่วนองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงนั้น ในดวงตากลับวาบประกายเย็นเยียบขึ้นมา