วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3013

คำพูดของหลวงโป๋ซาเปรียบเสมือนหินก้อนใหญ่ถูกโยนลงในทะเลสาบที่สงบนิ่ง คลื่นระลอกแล้วระลอกเล่าถูกกระตุ้นให้กระเพื่อมขึ้นมา

มหาปุโรหิตกับผู้อาวุโสหลายคนหันมามองหน้ากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

“ที่เจ้าพูด จริงหรือไม่?” มหาปุโรหิตเอ่ยเสียงทุ้ม

หลวงโป๋ซาพูดว่า “ผมจะหลอกท่านไปทำไมกันล่ะ? เย่ฉางเซิงหมอนั่นมันเป็นตัวประหลาดแท้ ๆ เขาไม่เพียงพลังบำเพ็ญเพียรล้ำลึก ใจยังโหดเหี้ยมอำมหิต บรรดาอิทธิพลใหญ่ในดินแดนตะวันออก พอถึงมือเขาแล้ว แทบไม่มีใครต้านได้เกินสองสามกระบวนท่า”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินดังนั้น คิ้วก็ขมวดแน่น แววเย็นเยียบในดวงตายิ่งทวีคูณ

เขาแม้จะมั่นใจในพรสวรรค์ของตนเองเป็นอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อได้ยินว่าในคนรุ่นเดียวกันยังมีผู้ที่ทำได้ถึงเพียงนี้ ในใจย่อมอดสั่นไหวอยู่เล็กน้อยไม่ได้

“ดูท่าว่าเจ้าเย่ฉางเซิงนั่น ก็มีของอยู่เหมือนกัน ประมาทไม่ได้เลย”

หลวงโป๋ซากวาดตามองสีหน้าของทุกคนเข้าไปจนหมดพลางคิดในใจ ‘เย่ฉางเซิงเอ๋ยเย่ฉางเซิง เจ้าคงไม่เคยนึกฝันละสิ ว่าผมจะเป็นคนผลักให้เจ้าเข้าไปอยู่ในสายตาเผ่าหมิง’

‘พวกเผ่าหมิงนี่ แต่ละตนล้วนมืดหม่นพิกลพิการ ดูยังไงก็ไม่ใช่พวกดีสักคน’

‘ผมไม่เชื่อหรอกว่า พวกเขาจะไม่ให้ความสำคัญกับเจ้า!’

คิดมาถึงตรงนี้ หลวงโป๋ซาก็ตัดสินใจจะสุมไฟต่อ

“ว่าแต่ พวกท่านรู้เรื่องสถานการณ์ของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรกันมากน้อยแค่ไหน?” หลวงโป๋ซาถาม

มหาปุโรหิตกล่าวว่า “สถานการณ์ของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร พวกเราย่อมรู้ดี”

อือหือ เจ้าแก่นี่ก็เจ้าเล่ห์ไม่เบา

ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้เรื่องโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรสักนิด กลับไม่ยอมรับ ฮึ!

หลวงโป๋ซาแค่นเสียงในใจ ก่อนย้อนถามว่า “ถ้าอย่างนั้น เหตุใดพวกท่านถึงไม่รู้จักเย่ฉางเซิงล่ะ?”

“นี่…” มหาปุโรหิตถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าวว่า “เรื่องของเย่ฉางเซิง เจ้ายังรู้อะไรอีก รีบพูดมาให้หมด”

หลวงโป๋ซาก็รอประโยคนี้อยู่แล้ว จึงว่า “เย่ฉางเซิงมีสหายหญิงคนสนิทอยู่หลายคน”

“พวกท่านอาจยังไม่รู้ แต่ละคนล้วนงามล่มเมือง งามจนจันทร์หม่นดาวมืด”

“ที่สำคัญที่สุด สหายหญิงคนสนิทของเขาแต่ละคน เบื้องหลังก็ไม่ธรรมดาเลยสักนิด”

“โอ้?” มหาปุโรหิตเอ่ยอย่างประหลาดใจ “ไม่ธรรมดาอย่างไร?”

หลวงโป๋ซาพูดว่า “พวกท่านรู้จักสำนักกระบี่ชิงหยุนไหม?”

“แน่นอนว่าเคยได้ยิน” มหาปุโรหิตว่า “ได้ข่าวว่าสำนักกระบี่ชิงหยุนเป็นสำนักอันดับหนึ่งแห่งดินแดนตะวันออก”

“ถูกต้อง” หลวงโป๋ซาว่า “ตอนนี้ บรรดาอิทธิพลใหญ่ในดินแดนตะวันออก นอกจากสำนักกระบี่ชิงหยุนก็ถูกเย่ฉางเซิงกวาดล้างจนเกือบสิ้น แล้วรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงเว้นสำนักกระบี่ชิงหยุนไว้หนึ่งสำนัก?”

ดวงตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงวาบขึ้นมาแวบหนึ่ง “หรือว่า สหายหญิงคนสนิทของเย่ฉางเซิงเป็นคนของสำนักกระบี่ชิงหยุน?”

“หัวดีนี่นา!” หลวงโป๋ซายกนิ้วโป้งให้พลางว่า “ในบรรดาสหายหญิงคนสนิททั้งหลายของเย่ฉางเซิง มีคนหนึ่งเป็นหญิงศักดิ์สิทธิ์ของสำนักกระบี่ชิงหยุน”

“นางชื่อหยุนซี บิดาของนางคือประมุขสำนักรุ่นปัจจุบันของสำนักกระบี่ชิงหยุน”

“ตอนนี้ สำนักกระบี่ชิงหยุนก็ผูกขาดดินแดนตะวันออกแต่เพียงผู้เดียว”

“ยังไม่หมดเท่านั้น พวกท่านย่อมรู้จักจงโจวใช่ไหม? เดิมทีในจงโจวมีสามอาณาจักร คือแคว้นโจว แคว้นต้าเฉียน กับแคว้นเว่ย์ ตั้งตระหง่านคานอำนาจกันอยู่ ทว่าก่อนหน้านี้ไม่นาน จงโจวเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่”

“เย่ฉางเซิงให้การช่วยเหลือแคว้นโจว กวาดล้างแคว้นต้าเฉียนกับแคว้นเว่ย์จนสิ้น ทำให้แคว้นโจวรวบจงโจวเป็นหนึ่งเดียว”

อะไรนะ!

จงโจวรวบเป็นหนึ่งแล้วหรือ?

คำพูดของหลวงโป๋ซาดังอัสนีฟาดซ้ำเข้าไปในหูของคนเผ่าหมิง

ข่าวว่าจงโจวถูกรวบเป็นเอกภาพ สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่ต่างจากแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่

สีหน้าของมหาปุโรหิตเคร่งเครียดขึ้นมา เอ่ยเสียงต่ำว่า “ที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือไม่? จงโจวถูกรวบเป็นหนึ่งแล้ว แถมยังเป็นฝีมือของแคว้นโจว?”

หลวงโป๋ซาพยักหน้ารัว สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ “จริงแท้แน่นอน เย่ฉางเซิงมีบทบาทสำคัญในเรื่องนี้ เขาไม่เพียงช่วยให้แคว้นโจวล้มแคว้นต้าเฉียนกับแคว้นเว่ย์ได้เท่านั้น ยังทำให้กำลังของแคว้นโจวพุ่งทะยาน ตอนนี้ทั้งจงโจว ก็เป็นทั่วหล้าของแคว้นโจวไปแล้ว”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงขมวดคิ้วยิ่งขึ้น แววตาเปล่งประกายความครุ่นคิดไม่หยุด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน