วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3014

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงดูเผิน ๆ เหมือนสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์ถล่มฟ้าดิน

พรสวรรค์จักรพรรดิ!

สี่คำนี้หนักอึ้งดั่งภูผาลูกมหึมา กดทับลงกลางอกเขา เขาเคยหยิ่งทะนง ไม่เคยเห็นคนรุ่นเดียวกันอยู่ในสายตา แต่ตอนนี้ ไอ้หมอนั่นที่ชื่อเย่ฉางเซิงกลับทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันเสี้ยวหนึ่งขึ้นมา

“พรสวรรค์จักรพรรดิ…หึ ระฆังสวรรค์ปฐพีจะพิสดารแค่ไหน ก็ใช่ว่าจะมองอนาคตคนได้แม่นยำไปเสียหมด” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพูดเสียงเย็น พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ

หลวงโป๋ซาหัวเราะในใจ เขารู้ดีว่าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงปากไม่ยอมรับ แต่ในใจต้องมีคลื่นลมแล้วแน่ ๆ

ดังนั้นเขาจึงยิ่งเติมเชื้อเข้าไป “ก็จริง ระฆังสวรรค์ปฐพีอาจมีพลาดบ้าง แต่พลังของเย่ฉางเซิงมันตั้งอยู่ตรงนั้น สิ่งที่เขาทำแต่ละอย่าง ล้วนพอจะยืนยันศักยภาพของเขาได้”

มหาปุโรหิตครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ “ที่เจ้าพูดมา มีหลักฐานหรือไม่?”

หลวงโป๋ซายิ้ม “จะเอาหลักฐานอะไรเล่า? ตอนระฆังสวรรค์ปฐพีประกาศรายชื่อ คนในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเห็นกันหมด พวกท่านแค่ไปโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร สุ่มถามใครสักคนก็รู้…”

“เดี๋ยวก่อน” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงขัด “เมื่อกี้เจ้าบอกว่า ระฆังสวรรค์ปฐพีปรากฏเมื่อไม่กี่เดือนก่อน?”

“ใช่” หลวงโป๋ซาพยักหน้า

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถามต่อ “แล้วเจ้าก็บอกด้วยว่า ตอนนั้นเย่ฉางเซิงยังไม่บรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์?”

หลวงโป๋ซาพยักหน้าอีกครั้ง “ถูกต้อง”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพูดช้า ๆ “ตามที่เจ้าว่า…เย่ฉางเซิงใช้เวลาแค่ไม่กี่เดือน ก็ฝึกจนถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน?”

หลวงโป๋ซาตอบ “ใช่แล้ว”

“เป็นไปไม่ได้” มหาปุโรหิตกล่าว “ต่อให้เป็นอัจฉริยะเหนือฟ้า ความเร็วในการฝึกตนก็ไม่มีทางเร็วถึงเพียงนี้”

“ท่านพูดถูก ตอนนี้ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรต่างก็เรียกเย่ฉางเซิงว่าอัจฉริยะเหนือฟ้า” หลวงโป๋ซาว่า “ก็ประโยคเดิมนั่นแหละ ถ้าไม่เชื่อที่ข้าพูด ไปโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแล้วสุ่มถามใครสักคนก็ชัดเจน”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเงียบไป

ถ้าเย่ฉางเซิงเก่งขนาดนั้น ก็มีคุณสมบัติพอจะเป็นคู่ต่อสู้ของตน

จู่ ๆ ในใจเขาก็ไหววูบหนึ่ง

“เจ้า…ชื่ออะไรนะ?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถาม

แม่งเอ๊ย ฉีกข้าไปตั้งกี่รอบ ยังไม่จำชื่ออีก รอไว้เถอะ!

“ข้าชื่อหลวงโป๋ซา” หลวงโป๋ซากัดแค้นอยู่ในใจ แต่ปากไม่กล้าเผยความไม่พอใจแม้แต่นิด

ก็เพราะเจ้าแก่ตรงหน้านี่ เวลาทรมานกันมันคันจนแทบคลั่ง

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าว “หลวงโป๋ซา ข้าว่าพลังบำเพ็ญเพียรเจ้าก็ไม่เลว เจ้าคงอยู่ในรายชื่อของระฆังสวรรค์ปฐพีด้วยสินะ อันดับเท่าไร?”

หลวงโป๋ซาตอบ “อันดับมังกรซ่อนเร้นที่สาม”

“ที่สาม?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงขมวดคิ้ว “แล้วที่สองเป็นใคร?”

“ที่สองเป็นนักพรต ชื่อจางเหมยเจินเหริน” หลวงโป๋ซากล่าว “เป็นพี่น้องสนิทของเย่ฉางเซิง”

“อีกทั้งคนผู้นี้ถนัดสายวิชานอกรีต ไม่ว่าจะค่ายกลลี้ลับและวิชาเร้นลับ ธาตุทั้งห้ากับปาตกะ ค่ายกลฮวงจุ้ย เขาล้วนเชี่ยวชาญ แถมยังเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ ใช้วิธีสกปรกสารพัด หลายยอดฝีมือถูกเขาหลอกจนตาย”

“เย่ฉางเซิงกับจางเหมยเจินเหรินร่วมมือกัน จะให้สรุปก็มีสี่คำ—ไร้ผู้ต้านทาน”

จางเหมยเจินเหริน?

ไท่จื่อผู้นี้จำเจ้าไว้แล้ว!

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถามต่อ “แล้วรายชื่อผู้แข็งแกร่งเซิงหลง อันดับหนึ่งเป็นใคร?”

หลวงโป๋ซายิ้ม “คนนี้พวกท่านคงนึกไม่ถึงแน่”

“เขาชื่อเย่หวูซวง เป็นมหาอาวุโสของสำนักกระบี่ชิงหยุน”

“และเป็นพ่อแท้ ๆ ของเย่ฉางเซิงด้วย”

“อ้อ ข้าได้ยินมาว่า ช่วงนี้เขาเหมือนกำลังตามหาของวิเศษอะไรสักอย่าง ทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแตกตื่นกันไปหมด”

ในดวงตามหาปุโรหิตมีประกายวาบ เขาซักต่อทันที “ของวิเศษ? ของวิเศษอะไร?”

หลวงโป๋ซายักไหล่ กางมือ “อันนั้นข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าเป็นของโหดเอาเรื่อง ได้ยินว่ามันเกี่ยวกับการขึ้นเป็นจักรพรรดิ”

ขึ้นเป็นจักรพรรดิ!

สองคำนี้เหมือนสายฟ้าฟาดใส่หูของทุกคน

ในดวงตาองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงวาบด้วยความโลภ เส้นทางสู่การขึ้นเป็นจักรพรรดิ คือสิ่งที่เขาใฝ่ฝันกลางวันกลางคืน หากมีของวิเศษแบบนั้นจริง ไม่ว่ายังไงก็ต้องคว้ามาให้ได้

มหาปุโรหิตครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปหาองค์ชายรัชทายาท “ท่านชายรัชทายาท คำพูดของผู้นี้อาจเชื่อไม่ได้ทั้งหมด แต่เย่ฉางเซิง…เราจำเป็นต้องระวัง หากที่เขาพูดเป็นความจริง เย่ฉางเซิงจะเป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อแผนการของเรา”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงมองหลวงโป๋ซา “คำพูดของเจ้า ข้าจะไปยืนยันเอง ถ้าเจ้ากล้าหลอกข้า ข้าจะทำให้เจ้าอยากตายก็ไม่ได้ตาย”

“มหาปุโรหิต จับหลวงโป๋ซาขังไว้”

“รับทราบ!” มหาปุโรหิตขานรับ ก่อนยกไม้เท้าฟาดใส่หลวงโป๋ซาหลายที แล้วผนึกพลังบำเพ็ญเพียรทั้งร่างของเขา จากนั้นเรียกทหารยามมาสองสามคน โบกมือให้ลากตัวหลวงโป๋ซาออกไป

ตอนถูก押ตัวไป หลวงโป๋ซายังหันกลับมากะพริบตาให้องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง ราวกับไม่กังวลชะตากรรมของตัวเองเลยสักนิด

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงมองแผ่นหลังของหลวงโป๋ซา ในดวงตามีแววขบขัน “หมอนี่…น่าสนใจดี แต่เย่ฉางเซิง…ไท่จื่อผู้นี้อยากเห็นนักว่าเจ้ามีความสามารถอะไร ถึงทำให้ทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรสั่นสะเทือนได้ขนาดนั้น”

จากนั้นองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหันไปหามหาปุโรหิต “มหาปุโรหิต คำพูดของหลวงโป๋ซา…น่าเชื่อถือแค่ไหน?”

มหาปุโรหิตตอบ “ท่านชายรัชทายาท คนผู้นี้พูดจาเกินจริงอยู่บ้าง แต่ชื่อเย่ฉางเซิง และสถานการณ์ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่เขาบรรยายมา เราไม่อาจมองข้ามได้”

“ข้าเสนอว่า เราควรระมัดระวังไว้ก่อน”

“เพราะแผนการของเรา ผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวไม่ได้”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพยักหน้า แววตาเย็นเฉียบไหลบ่า “เจ้าพูดถูก เราต้องระวัง…แต่ไม่ว่าเย่ฉางเซิงจะเป็นเทพเซียนจากที่ใด ไท่จื่อผู้นี้ก็จะไม่ยอมให้เขากลายเป็นก้อนหินขวางทางข้าเด็ดขาด!”