วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3018

“บุกเข้าไปในยมโลก!”

เสียงของเย่ชิวหนักแน่นดังกังวาน

สันติภาพระหว่างดินแดนตะวันออกกับจงโจวนั้นได้มายากเย็น จะปล่อยให้เผ่ามิ่งมาทำลายไม่ได้เด็ดขาด อีกทั้งหากเขาคิดจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิให้ได้ภายในร้อยปี ก็ต้องขัดขวางการฟื้นคืนชีพของหมิงตี้ให้สำเร็จ

เพราะฉะนั้น แผนการของเผ่ามิ่งต้องถูกหยุดไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม

“ไอ้ลิงน้อยพูดถูก จะให้โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรรอดพ้นหายนะได้ ก็มีแต่บุกเข้าไปในยมโลก ถล่มทำลายแผนชั่วของเผ่ามิ่งเท่านั้น” จางเหมยเจินเหรินพูดเสริม

อู่เชียนฟานเอ่ยว่า “ปัญหาตอนนี้ก็คือ ต่อให้เราค้นพบแท่นบูชาส่งผ่านของเผ่ามิ่งแล้ว แต่ก็ยังเข้าไปในยมโลกไม่ได้อยู่ดี”

“นี่แหละคือปัญหาใหญ่” จื่อหยางเทียนจุนพูดต่อ “ยมโลกพิเศษมาก หากไม่มีคาถาวาร์ป ก็ส่งตัวเข้าออกไม่ได้”

จางเหมยเจินเหรินแวบคิดอะไรขึ้นมาได้ เอ่ยว่า “งั้นให้ข้าลองทำนายสักรอบ ดูสิว่ายังมีจุดอื่นที่เข้าไปยมโลกได้อีกหรือเปล่า?”

จื่อหยางเทียนจุนว่า “ลองดูก็ได้ แต่ข้าว่าคงหวังได้ไม่มากนักหรอก”

“ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว แค่มีความหวังเพียงริบหรี่ก็ห้ามทิ้ง” จางเหมยเจินเหรินพูดจบก็เดินแยกออกไปอีกมุมหนึ่งทันที

เขานั่งขัดสมาธิ มือทั้งสองร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว หลับตานิ่งรวมสมาธิ พลังชี่ทั้งร่างปั่นป่วนพลุ่งพล่าน เริ่มทำนายชะตาฟ้าดิน

อาศัยจังหวะนี้ เย่ชิวจึงถามว่า “ซือจู่ ตอนนี้สำนักกระบี่ชิงหยุนยังดีอยู่ไหม?”

“ดีมากทีเดียว” จื่อหยางเทียนจุนตอบ “อู๋ซวงกับหยุนซานกำลังปิดด่านฝึกตน เรื่องเล็กใหญ่ทั้งสำนักกระบี่ชิงหยุน ตอนนี้ก็ให้หยุนซีกับเซียนไป๋ฮวาจัดการอยู่”

“สองคนนั้นดูแลสำนักกระบี่ชิงหยุนได้เป็นระเบียบดี ข้าว่าหยุนซีกับเซียนไป๋ฮวาพอจะเป็นเสาหลักได้แล้ว”

“จริงสิ พวกนางฝากของมาให้เจ้า”

จื่อหยางเทียนจุนพูดจบ ก็ปรากฏกล่องหนึ่งกับจดหมายสองฉบับในฝ่ามืออย่างไร้ที่มา

“ในกล่องเป็นขนมหวานที่เซียนไป๋ฮวาทำเองกับมือ นางให้ข้านำมาให้เจ้าชิม ส่วนจดหมายก็คนละฉบับที่เขียนถึงเจ้า”

“ขอบคุณซือจู่” เย่ชิวเก็บกล่องเอาไว้ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่าน

“สามีบุกแดนไกล ข้าคิดถึงทั้งคืนทั้งวัน ลมใบไม้ร่วงพัดเย็นจนใจสั่น เดียวดายบนหมอนใบเดียว หลับไม่ลงเลย นึกถึงคืนวันเก่าก่อนที่เราเคยนอนเคียงหมอนเดียว กระซิบใต้แสงจันทร์ ความรักมั่นคงไม่แปรผัน

ยามนี้สามีห่างไกลนับพันเขา ติดต่อกันแสนลำบาก ใจของอนุทุกข์ระทม เฝ้าเพียงหวังให้สามีกลับมาโดยเร็ว จะได้สานต่อบุพเพเดิมของเรา

ขอให้สวรรค์คุ้มครองสามีของข้า ปลอดภัยไร้ภยันตราย รีบได้พบกันในไม่ช้า เพื่อปลอบประโลมใจอนุให้คลายกังวล”

ลายมืออ่อนช้อยงดงาม

อ่านแล้วทั้งตาสบายใจ ทั้งหัวใจอ่อนโยนตามไปด้วย

จดหมายฉบับนี้เป็นของเซียนไป๋ฮวา เขียนอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเคร่งขรึม

เย่ชิวเปิดอ่านอีกฉบับต่อไป ในจดหมายมีเพียงประโยคสั้น ๆ เพียงคำเดียว

“สามีที่รัก รอให้เจ้ากลับมา แล้วเราค่อยเด็ดดอกไม้ชมจันทร์กัน”

นี่มัน…

ฟังดูก็เหมือนจะเป็นทางการดีอยู่เหมือนกัน!

จากนั้น เย่ชิว จื่อหยางเทียนจุน และอู่เชียนฟานก็นั่งลงข้าง ๆ ชิมขนมหวานด้วยกัน

เวลาไหลผ่านไปทีละนาที

เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกเต็มหน้าผากของจางเหมยเจินเหริน หน้าของเขาก็ซีดเผือดลงเรื่อย ๆ การทำนายชะตาฟ้าดินไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลย

กินเวลาร่วมครึ่งชั่วยามเต็ม ๆ

ท้ายที่สุด จางเหมยเจินเหรินก็หยุดลง ส่ายหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรงและหงอยเหงา

ผลลัพธ์เช่นนี้อยู่ในความคาดหมายของจื่อหยางเทียนจุนอยู่แล้ว

“ท่านเหล่าโต้วซี ไม่ต้องเสียใจไปนักหรอก ค่อย ๆ หาไปเรื่อย ๆ ยังไงก็ต้องมีทาง” เย่ชิวปลอบ

จื่อหยางเทียนจุนก็เอ่ยว่า “มานั่งกินขนมเสียหน่อยเถอะ เป็นขนมที่เซียนไป๋ฮวาทำเองกับมือ รสชาติดีมาก”

จางเหมยเจินเหรินเดินมาหยิบขนมชิ้นหนึ่งกัดคำหนึ่ง แล้วถามว่า “ท่านผู้เฒ่า ข้ามีเรื่องสงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง ในเมื่อคนของเผ่ามิ่งสามารถออกมาจากค่ายเวทย์ส่งตัวได้ แล้วทำไมยังต้องไปลำบากเปิดอะไรประตูแดนวิญญาณนั่นอีกล่ะ ไม่เท่ากับถอดกางเกงตด ทำเกินจำเป็นเปล่า ๆ หรือ?”

จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบว่า “ก็เพราะพวกที่มีพลังบำเพ็ญเพียรต่ำ ผ่านค่ายเวทย์ส่งตัวออกมาไม่ได้ ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะก็ เกรงว่ากองทัพใหญ่ของเผ่ามิ่งคงบุกมายังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรตั้งนานแล้ว”

มหาปุโรหิตตอบด้วยท่าทีเคารพ “กราบทูลไท่จื่อ หลวงโป๋ซาได้ตอบตกลงร่วมมือกับเราแล้ว”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถามต่อ “แล้วเขาพูดหรือไม่ ว่าตัวเขาเข้าสู่เผ่ามิ่งมาจากจุดวาร์ปไหน?”

มหาปุโรหิตว่า “เขาบอกว่าเขาลืมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ตอนย่อยนี้ยังไม่จบ โปรดกดหน้าอื่นเพื่ออ่านความมันส์ต่อ!

“ลืม?” แววตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเย็นวาบ “ฮึ มาถึงถิ่นเผ่ามิ่งของเราแล้วยังกล้าทำเล่นลิ้น ข้าว่าเขาคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว”

“ท่านชายรัชทายาททรงระงับโทสะก่อน” มหาปุโรหิตหัวเราะเบา ๆ เอ่ยว่า “หลวงโป๋ซาบอกว่าเขาจะพยายามนึกให้ได้ แต่เขาขอเงื่อนไขอย่างหนึ่ง”

“เงื่อนไขอะไรกัน?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถาม

มหาปุโรหิตว่า “เขาว่า หากเราจับตัวเย่ฉางเซิงได้ ขอให้มอบให้เขาจัดการด้วยตัวเอง”

“ฮึ เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสบถคำหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “ไปบอกเขา เงื่อนไขนี้ข้ายอมรับ”

มหาปุโรหิตหัวเราะว่า “ข้าเชื่อว่าคราวนี้เขาน่าจะนึกตำแหน่งจุดวาร์ปออกแล้วล่ะ”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสั่งว่า “รอจนหลวงโป๋ซาบอกตำแหน่งจุดวาร์ปได้เมื่อไร พวกเจ้าก็เริ่มเตรียมการ อีกสองวันเราจะออกเดินทาง”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ทุกคนรับคำพร้อมกัน

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงโบกมือทันที มหาปุโรหิตกับสามผู้อาวุโสก็พากันลุกออกจากมหาวิหาร

ทันทีที่พวกนั้นจากไป แววตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็เย็นชาอย่างที่สุด พึมพำต่ำ ๆ ว่า “คนอย่างหลวงโป๋ซาเจ้าเล่ห์เพทุบายเป็นที่สุด คำพูดของมันเชื่อได้ไม่หมด ข้าเอาความหวังทั้งหมดไปฝากไว้บนตัวมันไม่ได้ ต้องเตรียมแผนสำรองเอาไว้ด้วย”

คิดถึงตรงนี้ องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็ quร้องเรียกดังว่า “โยวหมิง อยู่ที่ไหน!”

พร้อมเสียงเรียกขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง เงามืดมุมหนึ่งในมหาวิหารก็มีร่างหนึ่งคล้ายหลุดออกมาจากความมืดเงียบ ๆ

ร่างนั้นสูงใหญ่กำยำ สายตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายเย็นเยียบ สวมผ้าคลุมดำทั้งตัว คุกเข่าลงข้างหนึ่ง เอ่ยว่า “ท่านชายรัชทายาท!”

แววตาองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเย็นกร้าว เอ่ยช้า ๆ ว่า “ในนามองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง ข้าสั่งเจ้า บัดนี้ให้เจ้านำองครักษ์ภูตผี ลอบมุ่งหน้าไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม จงจับตัวนางกลับมาให้ข้า”

“รับบัญชา!” โยวหมิงเอ่ยจบ ร่างก็หายวับไปจากที่เดิม ราวกับไม่เคยปรากฏตัวอยู่ตรงนั้นมาก่อนเลย