วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3019

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงมองส่งโยวหมิงจนร่างนั้นเลือนหายไป แววตาวาววับด้วยความเหี้ยมโหด

เขารู้ดี แม้หลวงโป๋ซาจะตอบรับร่วมมือแล้ว แต่คนผู้นี้เจ้าเล่ห์ ไม่อาจไว้วางใจได้เต็มที่

ดังนั้น การส่งองครักษ์ภูตผีไปยังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เพื่อไปจับตัวบุคคลสำคัญคนนั้น จึงเป็นประกันชั้นที่สองที่เขาปูทางไว้ให้แผนการของเผ่ามิ่ง

องครักษ์ภูตผี เป็นหน่วยองครักษ์ลับที่มหาอาวุโสสร้างขึ้นมาด้วยมือตัวเอง เพื่อองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงโดยเฉพาะ

ทั้งหมดมีอยู่สามสิบหกคน!

แต่ละคนล้วนฝีมือร้ายกาจ เชี่ยวชาญภารกิจพิเศษ เป็นดั่งคมมีดในมือองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง

ส่วนผู้บัญชาการโยวหมิง ยิ่งไปกว่านั้น นับเป็นยอดฝีมือที่พลังแข็งแกร่งรองจากมหาอาวุโสเพียงคนเดียวในเผ่ามิ่ง

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็อาศัยองครักษ์ภูตผีชุดนี้ กวาดล้างศัตรูในเผ่ามิ่งจนเกลี้ยง จึงรวบอำนาจไว้ในมือได้แต่เพียงผู้เดียว

“ผู้อาวุโสหกคนยังพาตัวนางกลับมาไม่ได้ แถมยังไปทิ้งชีวิตไว้ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรอีก ช่างเป็นพวกไร้ประโยชน์สิ้นดี”

“คราวนี้องครักษ์ภูตผีออกโรง น่าจะสำเร็จเสียที!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพึมพำกับตัวเองเสียงต่ำ

ขณะเดียวกัน

จงโจว เมืองหลิงอิน

จวนเจ้าเมือง

แสงไฟสว่างไสวทั่วทั้งจวน

เย่ชิว จื่อหยางเทียนจุน จางเหมยเจินเหริน และอู่เชียนฟาน ยังคงประชุมกันอยู่ว่าจะเข้าไปในยมโลกอย่างไร เพื่อขัดขวางแผนการชั่วของเผ่ามิ่ง

บรรยากาศในโถงใหญ่หนักอึ้ง

ทุกคนขมวดคิ้วแน่น ใช้สมองขบคิดจนปวดหัว แต่ก็ยังคิดหาวิธีที่ดีไม่ได้

“มัวแต่นั่งคิดกันอยู่แบบนี้ไม่ใช่วิธี” จางเหม่ยเจินเหรินเอ่ย “เราต้องหาหนทางอื่นแล้ว”

จื่อหยางเทียนจุนว่า “อย่างนี้ดีไหม ต่างคนต่างกลับไป ค้นตำราบรรพกาลดู เผื่อจะมีวิธีเข้าสู่ยมโลกซ่อนอยู่”

เย่ชิวได้ฟังก็พยักหน้า เห็นด้วย “ซือจู่พูดถูกแล้ว ในจงโจวกับสำนักกระบี่ชิงหยุนมีตำราบรรพกาลซ่อนอยู่มากมาย ในหมู่นั้นอาจบันทึกเส้นทางลับที่มุ่งสู่ยมโลกเอาไว้ก็ได้”

อู่เชียนฟานลุกขึ้นยืน สีหน้าแน่วแน่ “เรื่องนี้ชักช้าไม่ได้ พวกเรากลับไปเดี๋ยวนี้ ค้นตำราและเอกสารโบราณทุกเล่มที่อาจมีเบาะแส”

จื่อหยางเทียนจุนเตือนว่า “แต่พวกเจ้าต้องระวังให้มาก กันไม่ให้เผ่ามิ่งปรากฏตัวขึ้นมาอีก”

เย่ชิวเอ่ยเสียงทุ้ม “ที่ซือจู่เตือนมาก็ถูกแล้ว เราแยกย้ายกันไปทำงาน แต่ต้องรักษาการติดต่อกันไว้ ถ้าพบความผิดปกติ หรือมีอะไรคืบหน้า ให้รีบส่งข่าวมาทันที”

พูดจบ ทั้งสี่คนกำลังจะออกจากจวนเจ้าเมือง ทันใดนั้น หยกสื่อสารของเย่ชิวก็สั่นขึ้นมา

เขาหยิบออกมาดู ก็พบว่าเป็นข้อความจากม่อเทียนจี

“ห้องเกียรติทรัพย์เกิดเรื่อง รีบกลับด่วน!”

สีหน้าเย่ชิวเปลี่ยนไป ทันใดนั้นหยกสื่อสารก็ส่องแสงขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้เป็นการส่งข่าวจากหลินต้าหนiao

“พี่ใหญ่ รีบกลับมาเร็ว ห้องเกียรติทรัพย์เกิดเรื่องแล้ว”

เย่ชิวยังไม่ทันจะเก็บหยกสื่อสาร ก็ได้รับข้อความอีกครั้ง

คราวนี้เป็นหนิงอันส่งมา

“ห้องเกียรติทรัพย์ถูกยอดฝีมือเผ่ามิ่งจู่โจม บาดเจ็บล้มตายหนัก รีบกลับด่วน!”

ชั่วพริบตาเดียว จิตสังหารอันเข้มข้นก็ปะทุจากร่างเย่ชิว

จื่อหยางเทียนจุนที่กำลังจะออกเดินอยู่แล้ว รู้สึกถึงจิตสังหารของเย่ชิวก็หยุดเท้าทันที รีบถามว่า “ชางเซิง เจ้าเป็นอะไรไป”

เย่ชิวยังไม่ทันตอบ จางเหมยเจินเหรินก็ถือหยกสื่อสารอุทานลั่น “เชี่ย เผ่ามิ่งไปอาละวาดที่ห้องเกียรติทรัพย์อีกแล้ว!”

อะไรนะ!

จื่อหยางเทียนจุนกับอู่เชียนฟานต่างทำหน้าตกใจ

“หึ กำลังปวดหัวหาตัวเผ่ามิ่งไม่เจออยู่พอดี คิดไม่ถึงว่าพวกมันยังกล้าบุกไปก่อเรื่องที่ห้องเกียรติทรัพย์อีก ช่างหาเรื่องตายชัด ๆ” เย่ชิวแววตาเย็นยะเยือก “ซือจู่ ท่านกลับห้องเกียรติทรัพย์ไปกับข้าด้วยกันเถอะ!”

เสียงของเย่ชิวสั่นเครือ เขาพุ่งตัวไปอย่างรวดเร็ว ตรงไปหยุดที่ข้างกายหนิวต้าลี่

มือทั้งสองกำแน่นจนเล็บฝังลึกลงในฝ่ามือแทบจะแหว่ง แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย เปลวโทสะในใจพลุ่งพล่านราวภูเขาไฟใกล้ปะทุ

เย่ชิวรีบตรวจดูอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าที่หนิวต้าลี่สลบไปก็เพราะกำลังภายในเหือดแห้ง ถึงร่างกายจะบอบช้ำสาหัส แต่ยังดีที่ไม่ได้กระทบถึงต้นกำเนิดพลัง

เขารีบหยิบใบของต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำหนึ่งใบกับใบไม้แห่งต้นไม้ชีวิตอีกหนึ่งใบ ยัดเข้าปากหนิวต้าลี่

พร้อมกันนั้นก็เร่งพลังชี่ช่วยรักษาบาดแผลให้หนิวต้าลี่

ในดวงตาจื่อหยางเทียนจุนฉายแววโกรธ เขารีบตรวจดูบาดแผลของม่อเทียนจีและคนอื่น ๆ จากนั้นควักขวดโอสถออกมาหลายขวด แบ่งให้ทุกคนกินเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ

“นี่…ทำไมถึงได้เละขนาดนี้กัน” จางเหมยเจินเหรินที่เพิ่งอาเจียนเสร็จ เงยหน้าขึ้นมาเห็นภาพตรงหน้าก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

เย่ชิวขบกรามแน่น ความโกรธในดวงตาร้อนแรงราวเปลวเพลิงจะเผาผลาญทุกอย่าง “เผ่ามิ่ง ข้าจะให้พวกเจ้าชดใช้ด้วยชีวิต!”

จังหวะนั้นเอง หนิงอันก็เดินโซซัดโซเซเข้ามา ฉลองพระองค์มังกรของนางเปื้อนเลือดไปทั้งตัว

“เจ้าไม่เป็นอะไรมากนะ” เย่ชิวถามด้วยความเป็นห่วง

“ข้าไม่เป็นอะไร” หนิงอันตอบ “ยอดฝีมือเผ่ามิ่งบุกเข้ามาแบบกะทันหัน พวกเราไม่ทันตั้งตัว พวกมันมามาก ทั้งยังแข็งแกร่งเหลือเกิน พวกเรา…สู้ไม่ได้เลย”

เย่ชิวสูดหายใจลึก บังคับให้ตัวเองสงบลงก่อนถามว่า “เผ่ามิ่งมาทั้งหมดกี่คน คนที่นำทีมเป็นใคร”

หนิงอันส่ายหัว “พวกมันบุกมาอย่างดุดัน หัวหน้ากองสวมเสื้อคลุมดำ ปิดหน้าซ่อนอยู่ใต้หมวกงอบ มองไม่เห็นหน้า แต่พลังน่ากลัวมาก ไม่มีใครสู้ได้เลย”

จื่อหยางเทียนจุนเอ่ยเสียงขรึม “ครั้งนี้เผ่ามิ่งเตรียมตัวมาอย่างดี แถมยังมีเป้าหมายชัดเจน เห็นได้ชัดว่ามุ่งเป้ามาที่ห้องเกียรติทรัพย์โดยตรง”

“แปลกจริง เผ่ามิ่งถึงได้บุกห้องเกียรติทรัพย์สองครั้งซ้อน?” จางเหมยเจินเหรินถาม “ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย ห้องเกียรติทรัพย์ของพวกเจ้ามีของวิเศษอะไรอยู่ ถึงได้ถูกเผ่ามิ่งจ้องเขม็งขนาดนี้”

ของวิเศษ?

ในใจเย่ชิวสะท้านวูบ รีบถามหนิงอันทันที “เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยล่ะ”

“ข้าไม่เห็นนาง” หนิงอันตอบ

ทันใดนั้น ลางสังหรณ์ร้ายก็กระจายไปทั่วทั้งร่างเย่ชิว เขาไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว รีบพุ่งตัวเข้าไปในห้องเกียรติทรัพย์อย่างรวดเร็ว