วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3020

เผ่ามิ่ง。

ในท้องพระโรงใหญ่。

แสงตะเกียงสลัวส่องต้องใบหน้าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงที่ยากจะคาดเดาอารมณ์。

เขานั่งอยู่บนบัลลังก์สูงส่ง แววตาแฝงความคาดหวังเล็กน้อย。

ทันใดนั้น สายลมอันเย็นเยียบก็พัดเฉียดผ่าน เงาร่างของโยวหมิงปรากฏขึ้นกลางท้องพระโรงอย่างพิกล。

เขาสวมผ้าคลุมสีดำทั้งตัว สีหน้าดุดัน เย็นชา กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านไปทั่วร่าง。

“โยวหมิง เจ้ากลับมาแล้ว?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ จากนั้นเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ “กลับมาเร็วขนาดนี้? ภารกิจที่ข้ามอบหมายให้ จัดการเป็นอย่างไรบ้าง?”

โยวหมิงคุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น กล่าวอย่างเคารพว่า “ถวายบังคมองค์ชายรัชทายาท กระหม่อมโชคดีไม่ทำให้ทรงเสียพระพักตร์。”

สำเร็จแล้ว?

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินดังนั้น แววตาฉายแสงแห่งยินดี รีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า “แล้วตัวนางล่ะ?”

โยวหมิงยกมือขวาขึ้น แสงจากแหวนมิติที่นิ้วนางส่องประกายขึ้นวาบ ถุงผ้าใบหนึ่งถูกเหวี่ยงออกมา ตกกระแทกบนพื้น。

ในถุงผ้านั้น เห็นได้ชัดว่ามีคนอยู่หนึ่งคน。

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเห็นดังนั้น พลันปลื้มดีใจเป็นล้นพ้น รีบลุกจากบัลลังก์ ก้าวยาว ๆ ตรงไปหยุดที่หน้าถุงผ้า。

เพียงปรายตาดูถุงผ้า องค์ชายรัชทายาทก็ยื่นมือไปพยุงโยวหมิงขึ้น พลางกล่าวว่า “ผู้อาวุโสทั้งหกต้องสังเวยชีวิตในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ยังทำภารกิจที่ข้ามอบหมายให้ไม่สำเร็จ ทว่าเจ้ากลับทำได้อย่างง่ายดาย。”

“โยวหมิง เจ้านี่แหละคือดาวนำโชคขององค์ชายผู้นี้จริง ๆ！”

“ครั้งนี้เหนื่อยเจ้ามากแล้ว。”

โยวหมิงกล่าวว่า “ได้ปรนนิบัติองค์ชายรัชทายาท ไม่ถือว่าเหนื่อยเลย。”

“วางใจเถอะ ข้าไม่มีวันให้เจ้าต้องเสียเปรียบแน่” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตบบ่าของโยวหมิงแรง ๆ สองสามที พลันเปลี่ยนเรื่องถามว่า “พวกใต้บัญชาของเจ้ามีผู้ใดบาดเจ็บล้มตายบ้างหรือไม่?”

โยวหมิงกราบทูลว่า “องค์ชายรัชทายาท การปฏิบัติภารกิจครั้งนี้ พวกเราเสียคนไปสิบสองคน。”

นั่นเท่ากับว่า องครักษ์โยวหมิงสามสิบหกคน ตายไปแล้วหนึ่งในสาม。

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ฟัง สีหน้าก็หม่นลง เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจนักว่า “องครักษ์ภูตผีที่อ่อนแอที่สุดยังอยู่ในขอบเขตราชานักบุญ เหตุใดถึงต้องสูญเสียมากขนาดนี้?”

โยวหมิงตอบว่า “องค์ชายอาจยังไม่ทรงทราบ เจ้าหญิงพำนักอยู่ที่ห้องเกียรติทรัพย์ในจงโจว และห้องเกียรติทรัพย์นั้นคืออาณาเขตของเย่ฉางเซิง。”

หัวใจขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสะท้านไหว รีบถามว่า “พวกเจ้าไปเจอเย่ฉางเซิงเข้าแล้วหรือ?”

โยวหมิงส่ายศีรษะ กล่าวขึ้นว่า “พวกเราไม่ได้พบเย่ฉางเซิง เขาน่าจะไม่ได้อยู่ในห้องเกียรติทรัพย์ หากเขาอยู่ ก็ไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะไม่ออกมา。”

“แต่พอไปถึงจงโจว ข้าก็แอบสืบมาบ้าง เย่ฉางเซิงนี่เก่งกาจไม่น้อยเลย。”

“ห้องเกียรติทรัพย์เป็นโรงประมูลที่ใหญ่ที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เป็นทรัพย์สินของเย่ฉางเซิง อีกทั้งเขายังเป็นท่านเจ้าบ่าวหลวงของจงโจวด้วย。”

“เพียงแต่เพราะเวลาจำกัด เรื่องอื่น ๆ ข้ายังไม่มีโอกาสสืบให้ละเอียด。”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงจึงว่า “ถ้าเช่นนั้น ที่พวกเจ้าโดนเล่นงานกลับมา ก็เป็นฝีมือคนของเขาหรือ?”

“อืม” โยวหมิงพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยว่า “ลูกน้องของเขาไม่ธรรมดา มีราชานักบุญอยู่หลายคน โดยเฉพาะมีอยู่สองคนที่โหดเป็นพิเศษ。”

“คนหนึ่งเป็นเด็กหนุ่ม ดูจากอายุแล้วไม่เกินสิบสองสิบสามปี เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่อยู่ในขอบเขตราชานักบุญ ยังมีเวทมนตร์ระดับเทพ อีกทั้งวาจาสั่งกลายเป็นจริงของเขายังร้ายกาจนัก。”

“อีกคนหนึ่งเป็นคนของเผ่าอสูร แรงกำลังมหาศาล พลังการต่อสู้ทะลุฟ้า เขาเพียงคนเดียวก็ทุบพวกพี่น้องของเราตายไปหลายคน。”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าวด้วยโทสะ “ฮึ รอให้ข้านำกองทัพเผ่ายมโลกบุกเข้าสู่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรให้ได้ก่อน ข้าจะล้างแค้นแทนพวกเขาเอง โยวหมิง ครั้งนี้เจ้าทำความชอบใหญ่หลวง ภายหน้าข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างงาม。”

โยวหมิงโค้งกายคารวะ กล่าวเสียงขรึมว่า “ขอบพระทัยองค์ชายรัชทายาท ได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อองค์ชายรัชทายาท เป็นเกียรติของกระหม่อม。”

จากนั้น สายตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็หันกลับไปยังถุงผ้าบนพื้นอีกครั้ง แววตาเย็นเฉียบฉายรอยยิ้มเยาะออกมา。

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเอ่ยเสียงเย็น “ยังไงกัน ออกไปเที่ยวครั้งเดียว ถึงกับจำพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเองไม่ได้แล้วหรือ?”

พี่ชายแท้ ๆ？

ในดวงตาของเสี่ยวเตี๋ยมีแววฉงนปรากฏขึ้น。

“ข้าถามเจ้าอยู่ กำไลข้อมือของเจ้าไปไหน?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถามย้ำอีกครั้ง。

กำไลข้อมือ？

ดวงตาของเสี่ยวเตี๋ยฉายแววสงสัยขึ้นแวบหนึ่ง จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยว่า “หายไปแล้ว。”

“เหลวไหล! นั่นคือของที่พ่อทิ้งไว้ให้เจ้า จะทำหายได้อย่างไร? บอกมา กำไลอยู่ที่ไหนกันแน่?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเสี่ยวเตี๋ย แววตาคมกล้าเยียบเย็นราวคมมีด。

เขาพลันสังเกตเห็นว่า แววตาของเสี่ยวเตี๋ยแปลกไปจากเดิมนัก ใจหายวาบ เอะใจขึ้นมาทันทีแล้ว qu喝道 “เจ้าไม่ใช่เสี่ยวเตี๋ย เจ้าคือใครกันแน่?”

“แล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็นใครล่ะ?” เสี่ยวเตี๋ยหัวเราะคิกคักตอบ。

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยกนิ้วชี้แตะลงที่หว่างคิ้วของ “เสี่ยวเตี๋ย” พลังประหลาดสายหนึ่งทะลักเข้าสู่ร่างของนาง เพียงชั่วพริบตาเดียว รูปลักษณ์ของ “เสี่ยวเตี๋ย” ก็พลิกผันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง。

ทันใดนั้น ใบหน้างามล่มเมืองงามล่มแผ่นดินก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า。

สีหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเปลี่ยนไปทันที ตวาดลั่นว่า “โยวหมิง นี่มันเรื่องอะไร? ข้าให้เจ้าไปจับนางกลับมา เหตุใดเจ้าถึงพาผู้หญิงแปลกหน้ามาคนหนึ่งแทน?”

โยวหมิงเองก็มีสีหน้าตื่นตะลึง รีบคุกเข่าลงกล่าวว่า “องค์ชายรัชทายาทได้โปรดทรงพระทานอภัย กระหม่อม…กระหม่อมเองก็ไม่ทราบว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้。”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงโกรธจัดจนแทบคลั่ง ซัดเท้าเตะโยวหมิงกระเด็นไป ตวาดว่า “ไร้ประโยชน์! เรื่องแค่นี้ยังทำให้เรียบร้อยไม่ได้! แล้วน้องสาวของข้าหายไปอยู่ที่ไหนกันแน่?”

โยวหมิงไม่กล้าโต้เถียง ก้มหน้ารับโทษ กล่าวว่า “กระหม่อมบกพร่องในหน้าที่ ขอองค์ชายรัชทายาทประทานโอกาสให้กระหม่อมอีกสักครั้ง กระหม่อมจะรีบไปสืบหาที่อยู่ของเจ้าหญิง แล้วนำความชอบมาลบล้างความผิด。”

“ฮึ เจ้าทำให้พวกมันไหวตัวทันไปแล้ว หากกลับไปอีกก็มีแต่จะเดินเข้าไปติดกับเองเท่านั้น” แววตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงวาบความเหี้ยมเกรียม จ้องมองสตรีแปลกหน้าตรงหน้าอย่างดุดัน แล้วถามด้วยความโกรธว่า “ตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่? เหตุใดถึงได้ปลอมตัวเป็นน้องสาวของข้า?”

สตรีแปลกหน้าผู้นั้นค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เอ่ยเสียงเรียบว่า “ขอแนะนำตัวหน่อย ข้าชื่อหนานกงเซียวเซียว！”