วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3022

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเหลือบมองหนานกงเซียวเซียวอย่างดูแคลน มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา ก่อนเอ่ยว่า “ในโลกนี้ ยังไม่มีใครฆ่าข้าได้”

“คิดว่าแค่คำพูดไม่กี่ประโยคจะทำให้ข้ากลัวงั้นเหรอ?”

“ไร้เดียงสา!”

หนานกงเซียวเซียวกุมแก้มที่โดนตบ ดวงตาวาบไฟโกรธ ตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “แกจะไม่ได้ตายดีหรอก”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงไม่สะทกสะท้าน เปลี่ยนเรื่องฉับพลัน “ไหน ๆ เจ้าก็เป็นคนของห้องเกียรติทรัพย์ งั้นก็น่าจะรู้…นายของเจ้าเป็นเย่ฉางเซิง ใช่ไหม?”

หัวใจหนานกงเซียวเซียวกระตุกวูบ แต่สีหน้ากลับนิ่ง “แล้วไง? เจ้าไปหาเรื่องเจ้าห้องได้ง่าย ๆ ซะที่ไหน”

“หึ…เย่ฉางเซิง?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหัวเราะหึในลำคออย่างเหยียดหยาม “รอดูเถอะ ข้าจะให้เจ้าเห็นกับตาว่าข้าฆ่าเย่ฉางเซิงยังไง”

หนานกงเซียวเซียวได้ยินแล้วไฟโทสะปะทุขึ้นในอก เย่ชิวไม่ใช่แค่นายของนาง…แต่ยังเป็นบุรุษของนางด้วย

“คนที่คิดจะหาเรื่องเจ้าห้องมีเยอะ เจ้าจะไม่ใช่คนแรก และก็ไม่ใช่คนสุดท้าย แต่ขอเตือนเอาไว้—ใครที่ไปหาเรื่องเจ้าห้อง จุดจบล้วนสาหัส”

“โอ้? งั้นเหรอ” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหัวเราะเย็นชา ไม่ใส่ใจคำขู่แม้แต่น้อย “งั้นข้าก็อยากเห็นเหมือนกันว่าเย่ฉางเซิงจะก่อคลื่นลมอะไรได้บ้าง”

“มา!”

สิ้นคำ องครักษ์ภูตผีสองนายก็ปรากฏตัวกลางท้องพระโรง คุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสั่ง “ลากนางลงไป เฝ้าให้ดี ถ้านางตาย…พวกเจ้าก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่แล้ว ข้าจะให้นางได้เห็นกับตาว่าข้าฆ่าเย่ฉางเซิงยังไง”

“รับคำสั่ง!” องครักษ์ภูตผีทั้งสองรีบพาหนานกงเซียวเซียวออกไป

พอพวกมันพ้นไป องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็หันกลับ เตะออกไปสุดแรง

ปัง!

โยวหมิงถูกเตะกระเด็นล้มกลิ้งกับพื้น

“ดูสิ! นี่แหละผลงานดี ๆ ของเจ้า!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคำราม “ข้าสั่งให้ไปจับนางกลับมา แล้วเจ้าทำอะไร? ไม่ใช่แค่พาหญิงแปลกหน้ากลับมา ยังเสียพี่น้องไปตั้งสิบสองคนฟรี ๆ! นี่หรือวิธีทำงานของเจ้า?”

“รู้ไหมว่านางสำคัญกับข้าแค่ไหน?”

“ถ้านางไม่กลับมา แผนของข้าก็เดินต่อไม่ได้ แล้วเผ่ามิ่งของเราจะต้องติดอยู่ในที่มืดมิดไร้แสงนี่ไปตลอดกาล!”

โยวหมิงก้มกราบไปพลางร้องขอชีวิตไปพลาง “ขอท่านชายรัชทายาทโปรดอภัย ขอท่านชายรัชทายาทโปรดอภัย…”

“ถ้าไม่เห็นแก่ความภักดีที่เจ้ามีให้ข้ามาหลายปี ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสูดลมหายใจลึก “ลุกขึ้น”

“ขอบพระคุณ…ท่านชายรัชทายาท” โยวหมิงถึงค่อยลุกขึ้น ดวงตาฉายแววหวาดกลัววูบหนึ่ง

แม้เขาจะเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทานในเผ่ามิ่งที่ฝีมือเป็นรองแค่มหาอาวุโส แต่เขารู้ดี…ตนไม่ใช่คู่มือของท่านชายรัชทายาท

ไม่เช่นนั้น มหาปุโรหิตกับผู้อาวุโสทั้งหลายก็คงไม่ยอมฝืนคำสั่งของหมิงตี้ แล้วตามท่านชายรัชทายาทมาถึงขั้นนี้

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าว “ครั้งนี้พวกเจ้าทำให้เรื่องแตก แล้วยังจับหนานกงเซียวเซียวไปอีก เย่ฉางเซิงต้องระวังตัวแน่ คราวนี้จะเอานังชั่วนั่นกลับมาอีก ไม่ง่ายแล้ว”

“ข้าล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ แบกสายเลือดเดียวกันแท้ ๆ แต่นังชั่วนั่นทำไมถึงไม่สนับสนุนข้า?”

“แล้วในเผ่ามิ่งของเรา ใครเคยรังแกนาง? ทำไมนางถึงหนี?”

“นังชั่ว…ถ้าข้าจับเจ้าได้อีกครั้ง ข้าจะทำให้เจ้าขอเป็นก็ไม่ได้ ขอความตายก็ไม่สมหวัง!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหันไปถามโยวหมิงทันที “ทำไมเจ้าไม่พูดอะไร?”

จะให้พูดอะไรล่ะ?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน