วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3023

ห้องเกียรติทรัพย์

เย่ชิวใจร้อนราวกับถูกไฟเผา พุ่งพรวดขึ้นไปยังชั้นบนสุด สายตากวาดมองหารางของหนานกงเซียวเซียวไปทั่ว

ในอกเต็มไปด้วยความกังวลและไม่สบายใจ กลัวว่าเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยจะได้รับบาดเจ็บสาหัสตอนที่ยอดฝีมือเผ่ามิ่งบุกจู่โจมห้องเกียรติทรัพย์

就在这时，一个熟悉的身影出现在了他的视线中，她背对着叶秋，静静地站在窗边，凝视着远方。

ทันใดนั้น เงาร่างคุ้นตาหนึ่งก็โผล่เข้ามาในสายตา เธอยืนหันหลังให้เย่ชิวอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังที่ห่างไกลอย่างเงียบงัน

“เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ย!”

หัวใจเย่ชิวพองโตด้วยความดีใจ ไม่ทันคิดอะไรทั้งนั้นก็พุ่งเข้าไป กอดคนตรงหน้าหมับแน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า “ทำเอาผมเป็นห่วงแทบแย่ เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ทว่าคนที่อยู่ในอ้อมกอดกลับไม่ได้ตอบสนองเขาอย่างที่คิด ร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับก้อนหิน

“เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ย?” เย่ชิวรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ

เขาก้มหน้า ปลายจมูกเฉียดผ่านเส้นผมนุ่มเบา ๆ แต่กลับได้กลิ่นหอมที่แตกต่างจากกลิ่นกายของหนานกงเซียวเซียวอย่างสิ้นเชิง

กลิ่นหอมนั้นสดชื่นแต่แปลกแปร่ง แน่นอนว่าไม่ใช่กลิ่นประจำกายของหนานกงเซียวเซียว

หัวใจเย่ชิวสะดุ้งโหยง รีบคลายอ้อมแขน ผลักอีกฝ่ายออกไปสองสามก้าวแล้วมองสำรวจอย่างจริงจัง

พอมองดี ๆ เขาถึงได้เห็นว่าคนตรงหน้าถึงหน้าตาจะเหมือนหนานกงเซียวเซียวทุกกระเบียดนิ้ว ทว่ารูปร่างกลับต่างกันมาก ตรงที่ควรจะใหญ่ก็ไม่ใหญ่ ตรงที่ควรจะงอนงามก็ไม่งอน

แถมเธอยังไม่กล้ามองหน้าเย่ชิว ก้มหน้าหลบตาอยู่ตลอด

“เธอเป็นใคร?” เย่ชิวถามด้วยท่าทางระแวดระวัง แววตาเย็นลงทันที

หญิงสาวโดนเย่ชิวเล่นงานกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทัน แอบเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง แววตาฉายความลนลาน ก่อนจะรีบก้มหน้าลงไปอีก

“到底你是谁？”叶秋厉声喝道：“晓晓姐在哪了？”

“ตกลงเธอเป็นใครกันแน่?” เย่ชิว quátถามเสียงเข้ม “เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยหายไปไหน?”

จังหวะนั้นเอง จางเหมยเจินเหริน หนิงอัน หนิวต้าลี่ ม่อเทียนจีและคนอื่น ๆ ก็พากันมาถึงชั้นบนสุดพอดี

“เกิดอะไรขึ้น?” หนิงอันเห็นสีหน้าของเย่ชิวไม่ปกติ ก็เอ่ยถาม

เย่ชิวไม่สนใจหนิงอัน เอาแต่จ้องหญิงสาวตรงหน้าจนตาไม่กะพริบ ถามย้ำอีกครั้งว่า “เธอ到底เป็นใครกันแน่?”

หญิงสาวก้มหน้านิ่ง ไม่ยอมเอ่ยสักคำ

“ฮึ!” เย่ชิวฮึดฮัดทีหนึ่ง ก่อนจะเรียกใช้ดวงตาสวรรค์ทันที

เสี้ยววินาทีถัดมา สายตาของเขาทะลุผิวหนังชั้นนอกของหญิงสาวไปได้ และแล้วใบหน้าคุ้นตาใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“เสี่ยวเตี๋ย!” เย่ชิวอึ้งไปชั่วขณะ

ขณะนั้นเอง หญิงสาวก็ยกมือขึ้นมาถูใบหน้าเบา ๆ รูปลักษณ์กลับคืนสู่สภาพเดิม ปรากฏให้เห็นว่าเป็นเสี่ยวเตี๋ยจริง ๆ

เย่ชิวรีบถามทันที “ทำไมเธอถึงกลายเป็นหน้าตาเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยได้ แล้วเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยล่ะ?”

“พี่เย่ ฉัน…ฉัน…” เสี่ยวเตี๋ยพูดยังไม่ทันจบ น้ำตาก็เอ่อท่วมขอบตา ก่อนจะระเบิดเสียงร้องไห้โฮออกมา

“เหล่าโต้วซี พวกนายออกไปข้างนอกก่อน” เย่ชิวว่า

จางเหมยเจินเหรินกับคนอื่นรีบพากันออกจากห้องไป

ไม่นาน ภายในห้องก็เหลือเพียงเย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยสองต่อสอง

“ตอนนี้เธอน่าจะบอกผมได้แล้วมั้ง ว่าเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยไปไหน?” เย่ชิวถาม

เสี่ยวเตี๋ยปาดน้ำตาแล้วพูดว่า “เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยถูกโยวหมิงจับตัวไปแล้ว”

“โยวหมิง?” แววตาเย่ชิววูบไหว “คนของเผ่ามิ่งงั้นเหรอ?”

เสี่ยวเตี๋ยพยักหน้า “โยวหมิงเป็นหัวหน้าองครักษ์ภูตผี เขาเป็นคนคุมองครักษ์ภูตผีบุกโจมตีห้องเกียรติทรัพย์ แล้วก็จับเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยไป”

ตูม!

เย่ชิวเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางกระหม่อม

คนของเผ่ามิ่งเล่ห์เหลี่ยมแปลกประหลาด ทั้งโหดเหี้ยมอำมหิต ใครจะรู้ว่าพวกมันคิดจะทรมานเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยยังไงบ้าง?

ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยหน้าตาสะสวยขนาดนั้น พวกเผ่ามิ่ง…

“ฉันเห็นกับตา ว่าโยวหมิงเป็นคนจับเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยไป”

“พี่เย่ พี่ต้องช่วยเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยให้ได้ ฮือ ๆ ๆ…”

“ร้องห่าอะไรนักหนา!” เย่ชิวตวาด “ร้องแล้วมันช่วยอะไรได้ไหม?!”

เสี่ยวเตี๋ยสะดุ้งโหยง รีบกลั้นเสียงร้องไห้ทันที

เย่ชิวหงุดหงิดอยู่ในใจ คิดในใจว่า พอหา หนานกงเซียวเซียวเจอเมื่อไหร่ จะต้องจับมาตีให้เข็ดสักครั้ง

เขารู้ดีว่าเหตุที่หนานกงเซียวเซียวทำแบบนี้ ก็เพราะนึกถึงคำ交代ของเขาก่อนที่เขาจะออกไป

“ช่างโง่เง่าเสียจริง บอกให้เธอดูแลเสี่ยวเตี๋ยดี ๆ ก็ไม่ได้บอกให้ไปเสี่ยงตายแทนสักหน่อย”

“ต่อให้เสี่ยวเตี๋ยสำคัญแค่ไหน ก็สู้เธอสำคัญสำหรับผมไม่ได้หรอก”

ในใจเย่ชิวอัดอั้นจนพูดไม่ออก

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับให้ตัวเองสงบลง แล้วค่อยถามเสี่ยวเตี๋ยว่า “ไหนบอกสิ ในเมื่อเธอเป็นเจ้าหญิงเผ่ามิ่ง ทำไมถึงต้องหนีออกจากเผ่ามิ่ง?”

เสี่ยวเตี๋ยไม่ปิดบัง ตอบว่า “ฉันไม่อยากให้แผนการของพี่ชายสำเร็จ”

“พี่ชายที่ว่าคือองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง?” เย่ชิวถาม

เสี่ยวเตี๋ยเบิกตากว้าง จ้องเย่ชิวอย่างตกตะลึง “พี่เย่ พี่รู้ได้ยังไง?”

เย่ชิวว่า “ไม่ต้องสนว่าผมรู้ได้ยังไง เธอเล่าต่อเถอะ”

เสี่ยวเตี๋ยพูดต่อว่า “ก่อนที่ท่านพ่อจะเข้าสู่การหลับใหล ได้ผนึกฉันกับพี่ชายเอาไว้ หลายปีผ่านไป ฉันกับพี่ชายจึงได้ถือกำเนิดออกมา”

“ตามพินัยกรรมที่ท่านพ่อทิ้งไว้ เดิมทีต้องให้ฉันเป็นผู้ปกครองเผ่ามิ่ง”

“ตั้งแต่ฉันขึ้นมาควบคุมเผ่ามิ่ง มหาปุโรหิตกับเหล่าผู้อาวุโสก็คอยเร่งรัดทุกวัน ให้ฉันเปิดประตูแดนวิญญาณ นำกองทัพเผ่ายมโลกไปกวาดล้างโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ให้สำเร็จในสิ่งที่ท่านพ่อทำไม่สำเร็จเมื่อครั้งก่อน”

“แต่ฉันรู้ดีว่า แค่ประตูแดนวิญญาณเปิดเมื่อไหร่ สงครามก็จะลุกลามทันที ไม่ว่าฝั่งยมโลกหรือโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เลือดต้องนองแผ่นดินแน่ ๆ”

“ฉันไม่อยากเห็นเรื่องพรรค์นั้นเกิดขึ้น ก็เลยคอยห้ามปรามมหาปุโรหิตกับเหล่าผู้อาวุโส ใครจะไปคิดว่าพวกเขากลับหันไปหนุนหลังพี่ชายแทน”