วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3024

“งั้นก็แปลว่า ตอนนี้เธอถูกเขาชิงอำนาจไปแล้วเหรอ?” เย่ชิวถาม

เสี่ยวเตี๋ยส่ายหัวแล้วเอ่ยว่า “ไม่ใช่ค่ะ ฉันถูกขังอยู่”

เย่ชิวอดย่นคิ้วไม่ได้ ชะตานี่ช่างย่ำแย่จริง ๆ

เสี่ยวเตี๋ยพูดว่า “ในเผ่ามิ่งของเรา นอกจากมหาปุโรหิตแล้ว ยังมีสิบผู้เฒ่าใหญ่อีก ในบรรดานั้น มหาอาวุโสมีพลังบำเพ็ญเพียรแข็งแกร่งที่สุด ทุกคนล้วนยกย่องเขาเป็นใหญ่”

“ก่อนที่พ่อของฉันจะเข้าสู่การหลับใหล เขาได้交代มหาอาวุโสให้ช่วยฝึกกองกำลังหนึ่งขึ้นมา เพื่อปกป้องความปลอดภัยของฉันกับพี่ชาย”

“มหาอาวุโสก็ทำตาม กองกำลังนั้นก็คือองครักษ์ภูตผี”

“แต่ตั้งแต่ฉันไม่ยอมเห็นด้วยกับการเปิดประตูแดนวิญญาณ มหาอาวุโสก็เริ่มตีตัวออกห่างจากฉัน ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ยิ่งไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาเลย”

“ส่วนพี่ชายฉันกลับตรงกันข้าม เขาทะเยอทะยานมาก มุ่งแต่จะพิชิตโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ขยายอำนาจของเผ่ามิ่งให้ใหญ่โตเกินกว่าที่เคยมีมา เพื่อทำให้สิ่งที่พ่อเคยทำไม่สำเร็จในอดีตสำเร็จให้ได้”

“แต่เดิมเขาก็คิดจะดันฉันลงจากบัลลังก์แล้วขึ้นนั่งแทนอยู่แล้ว พอเห็นท่าทีของเหล่าผู้อาวุโสที่มีต่อฉันเปลี่ยนไป เขาก็รู้ว่าจังหวะมาถึง เลยรีบไปคารวะขอเป็นศิษย์ของมหาอาวุโสทันที”

“จากนั้นมหาอาวุโสกับพวกผู้อาวุโสก็ร่วมมือกันผลักดันให้พี่ชายฉันขึ้นครองบัลลังก์ แล้วมหาอาวุโสก็ปิดด่านฝึกตน มอบอำนาจควบคุมองครักษ์ภูตผีทั้งหมดให้พี่ชายถือไว้คนเดียว”

“นับแต่นั้นมา เรื่องของเผ่ามิ่งก็มีแต่พี่ชายฉันเป็นคนชี้ขาด ส่วนฉัน...ถูกขัง”

เย่ชิวถามว่า “องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงทำไมต้องขังเธอด้วย?”

ตามเหตุผลแล้ว องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกุมอำนาจไว้ในมือหมดแล้ว คุมเผ่ามิ่งได้เบ็ดเสร็จ ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องมาขังเสี่ยวเตี๋ยเลย นอกจากว่า...

เสี่ยวเตี๋ยตอบว่า “อย่างแรก ฉันไม่เห็นด้วยกับแนวคิดของพี่ชาย คอยเตือนเขาบ่อย ๆ จนเขารำคาญ”

“อย่างที่สอง เขากับเหล่าผู้อาวุโสพยายามหาวิธีทำให้พ่อของฉันฟื้นคืนชีพอยู่ตลอด เขากลัวว่าถ้าฆ่าฉันไปแล้ว วันหน้าจะไม่มีหน้าไปพบพ่อ ก็เลยเลือกจะขังฉันไว้แทน”

“สุดท้าย เขาจะเปิดประตูแดนวิญญาณ ถ้าไม่มีฉัน ก็ทำไม่ได้”

ว่าแล้ว เสี่ยวเตี๋ยต้องมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่

เย่ชิวถามว่า “แล้วประตูแดนวิญญาณต้องเปิดยังไง?”

เสี่ยวเตี๋ยยกมือขึ้น เผยให้เห็นกำไลสีม่วงที่ข้อมือของตนเอง แล้วพูดว่า “กำไลข้อมือนี่เป็นของที่พ่อทิ้งไว้ให้ฉัน แค่ใช้มันร่วมกับคาถา ก็เปิดประตูแดนวิญญาณได้แล้ว”

“พี่ชายกับเหล่าผู้อาวุโสบังคับให้ฉันมอบกำไลกับคาถาให้ไม่รู้กี่ครั้ง แต่ฉันไม่ยอมให้พวกเขาสมหวัง”

“ยมโลกแม้จะมืดมิดไร้แสง แต่ผ่านมาหลายปี ทุกคนก็ชินกับมันแล้ว ถ้าเปิดประตูแดนวิญญาณขึ้นมาเมื่อไร สรรพชีวิตต้องถูกฆ่าล้างเป็นแน่ ไม่รู้เลยว่าจะมีคนต้องตายอีกเท่าไร”

“ตอนที่ฉันรู้ว่ามหาปุโรหิตกับผู้อาวุโสทั้งหลายเตรียมจะฝืนเปิดประตูแดนวิญญาณ ฉันก็รู้เลยว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหยุดเรื่องนี้ให้ได้”

“ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจหนีออกจากเผ่ามิ่ง ไปหาวิธีที่จะหยุดยั้งแผนการของพี่ชาย”

“ฉันมีลางสังหรณ์แรงมาก ว่าต่อให้พวกเขารวมตัวกันมากขนาดนั้นก็ไม่มีทางไปถึงเป้าหมายได้ กลับจะดึงภัยล่มสลายมาสู่เผ่ามิ่งทั้งเผ่าเสียด้วยซ้ำ”

“นอกจากนั้น ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้ฉันไม่สบายใจเลย”

“พี่ชายกับเหล่าผู้อาวุโส เพื่อช่วยให้พ่อของฉันฟื้นคืนชีพ พวกเขาคอยสกัดพลังหล่อเลี้ยงอยู่เรื่อย ๆ แอบฆ่าสมาชิกตระกูลไปไม่น้อย เพียงไม่กี่วันมานี้เอง ผู้อาวุโสที่เก้ากับผู้อาวุโสที่สิบก็เพิ่งเอาชาวเมืองทั้งสี่เมืองใหญ่แห่งจงโจวไปหลอมเป็นพลังหล่อเลี้ยงจนหมด”

“ถึงฉันเองก็อยากให้พ่อฟื้นคืนชีพเหมือนกัน แต่ที่พวกเขาทำ แบบนี้มันฝืนธรรมชาติเกินไปจริง ๆ”

เย่ชิวว่า “ที่แท้พวกเขาจับเธอก็เพราะเรื่องนี้เองสินะ”

ในดวงตาของเสี่ยวเตี๋ยฉายแววหวาดกลัวขึ้นมาวูบหนึ่ง นางพูดว่า “ตั้งแต่ฉันหนีออกจากเผ่ามิ่ง ฉันก็รู้เลยว่า พี่ชายไม่มีทางปล่อยฉันแน่ ต้องส่งคนมาตามจับฉันแน่นอน”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน