วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3025

ในดวงตาของเย่ชิวมีประกายคมกริบวาบผ่าน เผ่ามิ่งไม่ได้อ่อนแอ โดยเฉพาะองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงที่ถูกขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะที่หมื่นปีถึงจะมีสักคน เขาไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับถูกปลุก “เจตจำนงแห่งสงคราม” ในใจให้เดือดพล่าน

แน่นอนว่าในใจเขา…มี “จิตสังหาร” มากกว่านั้น

เผ่ามิ่งเข่นฆ่าผู้คนในสี่เมืองใหญ่แห่งจงโจวเกือบยี่สิบล้านชีวิต แถมยังจับตัวหนานกงเซียวเซียวไป แค่สองข้อนี้ องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็ถูกเย่ชิวปักเป็นเป้าหมายที่ต้องฆ่าให้ได้แล้ว

“ยอดฝีมือของเผ่ามิ่งก็แทบมีแค่นี้…” เสี่ยวเตี๋ยพูดถึงตรงนี้ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “พี่ชายของฉันเขา…โหดเหี้ยมมาก ฉันกลัวว่าเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยจะต้องทรมาน พี่เย่…ช่วยเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยด้วยนะ เธอทำทั้งหมดก็เพื่อปกป้องฉัน”

“วางใจเถอะ ฉันจะพาเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยออกมาให้ได้” เย่ชิวพูดจบก็ลุกขึ้น “เสี่ยวเตี๋ย เธออยู่ที่นี่ไปก่อน ฉันจะไปคุยกับทุกคนสักหน่อย”

“เดี๋ยวฉันยังต้องให้เธอพาเราไปหาเผ่ามิ่งด้วย”

พูดจบ เย่ชิวก็หันหลังจะเดินออกไป

ใครจะรู้ว่าในจังหวะนั้นเอง เสี่ยวเตี๋ยกลับโผเข้ามาจากด้านหลัง กอดเขาไว้แน่น แล้วถามเสียงเบา “พี่เย่…พี่จะ…จัดการพี่ชายฉันยังไง?”

เย่ชิวตอบนิ่ง ๆ “ทุกคนต้องจ่ายราคากับสิ่งที่ตัวเองทำ”

ได้ยินแบบนั้น เสี่ยวเตี๋ยหน้าซีดวาบทันที “พี่เย่ ฉัน…”

เย่ชิวหันกลับมามองเธอ ถอนหายใจแล้วพูด “เขาไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าน้องแท้ ๆ จะเป็นจะตาย เธอจะไปเป็นห่วงเขาทำไม?”

“ฉัน…” เสี่ยวเตี๋ยรีบอธิบาย “แต่ยังไงเขาก็เป็นพี่ชายฉัน ถ้าวันหนึ่งพ่อฟื้นคืนชีพขึ้นมา แล้วพบว่าพี่ชายไม่อยู่แล้ว…พ่อคงเสียใจมากแน่”

เย่ชิวถามกลับ “แล้วเธอเคยคิดไหม ถ้าพ่อของเธอฟื้นคืนชีพจริง ๆ แล้วเห็นเผ่ามิ่งกลายเป็นแบบนี้…เขาจะไม่เจ็บปวดยิ่งกว่าเหรอ?”

“ถ้าให้เขารู้ว่าลูกชายของตัวเองเป็นคนพาเผ่ามิ่งไปสู่ความพินาศ เขาจะไม่เจ็บจนใจแทบขาดหรือไง?”

“แล้วพวกเผ่ามิ่งที่ถูกกลั่นเป็นพลังหล่อเลี้ยง กับชาวบ้านในสี่เมืองใหญ่แห่งจงโจว พวกเขาตายอย่างอยุติธรรมไหม?”

เสี่ยวเตี๋ยพูดไม่ออก

ถ้ามองในฐานะความถูกต้อง สิ่งที่พี่ชายเธอทำคือโหดร้ายไร้มนุษยธรรม ต่อให้ตายหมื่นครั้งก็ชดใช้ไม่หมด

แต่ถ้าพูดด้วยความรู้สึกส่วนตัว ถึงเธอจะเกลียดองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเหมือนกัน เธอก็ยังอยากให้เย่ชิว “ปรานี” อยู่ดี

จากนั้นแววตาของเสี่ยวเตี๋ยก็แน่วแน่ขึ้น ราวกับตัดสินใจเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต

เธอเงยหน้าขึ้น สบตาเย่ชิวตรง ๆ แล้วพูด “พี่เย่ ฉันขอร้อง…ไว้ชีวิตพี่ชายฉันได้ไหม”

“ต่อให้เขากลายเป็นคนพิการก็ได้”

“แค่พี่ไว้ชีวิตเขา ฉันยอมเป็นวัวเป็นม้า เป็นทาสเป็นบ่าวให้พี่”

“ฉัน…” เย่ชิวเพิ่งจะอ้าปาก เสี่ยวเตี๋ยกลับถอดกำไลหยกสีม่วงออกจากข้อมือทันที

ในวินาทีที่เธอถอดกำไลหยกสีม่วง ทั้งห้องเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยแสงประหลาดสายหนึ่ง

ถัดมาเพียงพริบตา ร่างของเสี่ยวเตี๋ยก็เปลี่ยนไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน

ใบหน้าที่เคยเหลืองซีดซูบผอม กลับกลายเป็นผิวขาวดุจหิมะ เนียนละเอียดราวจะแตกเพียงสัมผัส แทบเหมือนมีน้ำซึมออกมาได้

ดวงตาที่เคยจืดชืด ไร้ความโดดเด่น บัดนี้กลับกลายเป็นสีน้ำเงินเย็นยะเยือก ลึกใสราวผลึกน้ำแข็ง เปล่งประกายชวนหลงใหล

สรีระของเธอก็ได้รูปขึ้นในชั่วขณะเดียว โค้งเว้าพอดีทุกส่วน ราวกับสวรรค์แกะสลักอย่างประณีต เส้นสายทุกจุดลงตัวอย่างน่าพิศวง

เส้นผมยาวสลวยดุจม่านน้ำตกทอดลงเบา ๆ มีเงาวาวจาง ๆ เหมือนทอจากไหมที่ละเอียดที่สุด

แม้แต่บรรยากาศรอบกายก็เปลี่ยน จากความอ่อนโยนขี้อาย กลายเป็นความสูงศักดิ์ลึกลับ คล้ายเจ้าหญิงจากดินแดนไกลที่มีเสน่ห์เกินบรรยาย

เย่ชิวอึ้งไป

ต่อให้เขาเคยเห็นหญิงงามมากมาย ก็ต้องยอมรับว่าเสี่ยวเตี๋ยในตอนนี้…งดงามจนแทบหายใจไม่ออก งดงามจนหัวใจสั่นไหว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน