วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3026

เพื่อไปให้ถึงภูเขาไข่มุกให้เร็วที่สุด จื่อหยางเทียนจุนลงมือเอง ตั้งค่ายเวทย์ส่งตัวขึ้นหนึ่งชุด แม้จะเร็วไม่เท่าการเคลื่อนย้ายฉับพลัน แต่ก็ถือว่าไวมากแล้ว。

ครึ่งชั่วยามต่อมา。

ทุกคนก็มาถึงภูเขาไข่มุก。

“หัวหน้า!” อู่เชียนฟานรีบวิ่งออกมาต้อนรับ ทักทายทุกคน

“ทำไมไม่อยู่ที่จวนเจ้าเมืองล่ะ?” เย่ชิวถาม

อู่เชียนฟานพูดว่า “ผมกลัวว่าเผ่ามิ่งจะขยับตัว ก็เลยพอพวกพี่ออกไป ผมก็มาดักเฝ้าอยู่ที่นี่ เรื่องในเมืองหลวงจัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

เย่ชิวว่า “เผ่ามิ่งส่งยอดฝีมือบุกห้องเกียรติทรัพย์ ลักพาตัวเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยไป ตอนนี้ผมต้องไปที่เผ่ามิ่งสักรอบ”

อู่เชียนฟานรีบพูดว่า “งั้นผมไปกับพี่ด้วย ลำแข้งเพิ่มอีกคนก็ช่วยงานได้มากขึ้น”

“ก็ดี” เย่ชิวตอบรับ。

จากนั้น ทุกคนก็ลงไปในถ้ำใต้ดิน มาหยุดอยู่หน้าแท่นบูชาส่งผ่าน

“เสี่ยวเตี๋ย ต่อไปต้องทำยังไง?” เย่ชิวถาม

“ปล่อยให้ฉันจัดการเองก็พอ” เสี่ยวเตี๋ยพูด พลางสองมือร่ายอาคม ปากพึมพำคาถาไม่หยุด

ไม่นาน แท่นบูชาส่งผ่านก็ราวกับถูกกระตุ้น อักขระเวทมนตร์บนแท่นส่องแสงขึ้นมา เปล่งประกายระยิบระยับเป็นระลอก

“หัวหน้า นี่มันยังไงกัน ผู้หญิงคนนี้…?” อู่เชียนฟานกระซิบถามเบา ๆ

“เสี่ยวเตี๋ยเป็นเจ้าหญิงของเผ่ามิ่ง” เย่ชิวพูด

“เจ้าหญิงเผ่ามิ่ง?” อู่เชียนฟานทำหน้าช็อก

จางเหมยเจินเหรินที่ยืนข้าง ๆ เอ่ยว่า “เจ้าหญิงของทั้งเผ่าทั้งที หน้าซีดผอมโซขนาดนี้ เผ่ามิ่งนี่ท่าทางจะยากจนสุด ๆ”

ต่อจากนั้น จางเหมยเจินเหรินก็ถอนหายใจพลางว่า “น่าเสียดาย ถ้าหน้าตาดีหน่อย ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าก็จะมีสหายหญิงคนสนิทเพิ่มอีกคน แถมยังได้ถือโอกาสควบคุมเผ่ามิ่งได้เลย”

“ไอ้ลูกกระต่าย เอาอย่างนี้ไหม รับนางมาเป็นคนของเจ้าไปซะ?”

“สหายหญิงคนสนิทของเจ้าที่มีอยู่ แต่ละนางสวยระดับนางฟ้า ได้เวลาต้องเปลี่ยนรสนิยมบ้างแล้วล่ะ แต่อย่าเผลอปิดไฟตอนนอนก็แล้วกัน ไม่งั้นคงกัดไม่ลง”

“พูดมากจริง!” เย่ชิวถลึงตาใส่จางเหมยเจินเหริน ด่า “นินทาเด็กผู้หญิงลับหลังแบบนี้ มันสนุกนักรึไง?”

“อี๋ ๆ ๆ ยังไม่ทันได้เป็นอะไรกันก็รีบปกป้องเลย หรือว่าเจ้าจะแอบชอบนางจริง ๆ?” จางเหมยเจินเหรินพูดหยอก “ไอ้ลูกกระต่าย รสนิยมเจ้าช่างแปลกเหลือเกิน”

“มึงลองพูดพร่ำอีกคำสิ เชื่อไหมเดี๋ยวข้าฟาดให้หน้าหัน” เย่ชิวหัวเราะเย็นในใจ ถ้าให้ไอ้แก่คนนี้เห็นโฉมแท้ของเสี่ยวเตี๋ยละก็ เกรงว่าคงขากรรไกรค้างแน่

ครู่ต่อมา。

บนแท่นบูชาส่งผ่าน ไข่มุกขนาดมหึมาลูกนั้นแยกออกเป็นสองด้าน เผยให้เห็นรอยแยกเส้นหนึ่ง

รอยแยกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับประตูบานหนึ่ง

“พี่เย่ แท่นบูชาส่งผ่านเปิดแล้ว เข้าไปทางนี้ก็จะไปถึงเผ่ามิ่งได้” เสี่ยวเตี๋ยชี้ไปที่รอยแยกแล้วพูด

“ไป” สิ้นคำ เย่ชิวก็จับมือเสี่ยวเตี๋ยก้าวเข้าไปในรอยแยก

คนอื่น ๆ ตามเข้าไปติด ๆ

เมื่อทุกคนผ่านเข้าไปแล้ว ไม่ถึงสิบวินาที รอยแยกก็ปิดสนิท ไข่มุกลูกนั้นกลับสู่สภาพเดิม

ไม่เพียงเท่านั้น แสงบนอักขระเวทมนตร์เหนือแท่นก็จางหายไป ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

ในขณะเดียวกัน ระหว่างที่เย่ชิวกับพวกมุ่งหน้าไปยังเผ่ามิ่ง ภายในคุกใต้ดินชื้นแฉะมืดทึบของเผ่ามิ่ง…

หลวงโป๋ซาเอ่ยเรียก “พ่อทูนหัว พ่อทูนหัว…”

วินาทีถัดมา วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางลอยออกมาจากแหวนมิติ แปรเปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์ชายวัยกลางคน

ได้ยินดังนั้น วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางถึงกับขนลุกซู่

ทั้งที่ว่าตอนนี้เขายังไม่มีร่างกายแท้ ๆ

“ไอ้หมอนี่ นับวันยิ่งน่าขยะแขยง หาโอกาสเหมาะ ๆ ได้เมื่อไร ต้องกำจัดทิ้ง ไม่งั้นมีหวังต้องตายเพราะความเลี่ยนของมันแน่” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางคิดในใจ

“ว่าแต่ พ่อทูนหัว เสี้ยววิญญาณของท่านรวมตัวเป็นร่างมนุษย์ได้ แบบนี้พลังของท่านก็เพิ่มขึ้นด้วยใช่ไหม?” หลวงโป๋ซาถาม

“ใช่” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางพูด “ต่อให้เจอจื่อหยางเทียนจุนอีกครั้ง เราก็ไม่ต้องหนีหัวซุกหัวซุน บางทีข้าอาจจัดการฆ่ามันได้ด้วยซ้ำ”

“จริงเหรอ?” ใบหน้าหลวงโป๋ซาเต็มไปด้วยความดีใจ เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “พ่อทูนหัว ท่านนี่สุดยอดจริง ๆ!”

พร้อมกันนั้น เขาก็เตือนตัวเองในใจว่า “ไอ้แก่นี่พลังบำเพ็ญเพียรเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ดูท่าช่วงนี้คงลงมือกับมันไม่ได้ ต้องทนอดกลั้นไปก่อน เดี๋ยวโอกาสก็มาเอง”

ต่อมา หลวงโป๋ซาก็ทำหน้ามุ่ยเศร้าแสร้งถอนใจ แล้วว่า “ผมก็ตกลงจะร่วมมือกับเผ่ามิ่งไปแล้ว แถมยังบอกตำแหน่งจุดวาร์ปให้มหาปุโรหิตรู้ ทำไมพวกเขายังไม่ยอมปล่อยผมออกไปอีกล่ะ?”

“พ่อทูนหัว พวกเขาไม่คิดจะฆ่าปิดปากผมหรอกใช่ไหม หาโอกาสกำจัดผมทิ้งทีหลังอะไรแบบนั้น?”

“ผมน่ะไม่กลัวตายหรอก ผมแค่เป็นห่วงพ่อทูนหัวเท่านั้นเอง ถ้าผมตายไปแล้ว ใครจะอยู่คุยเป็นเพื่อนท่านล่ะ!”

“พ่อทูนหัว บอกลูกทีสิว่าตอนนี้ผมควรทำยังไงดี?”

จักรพรรดิหยินหยางพูดอย่างดูแคลนว่า “เผ่ามิ่งจะปลีกตัวจากโลกภายนอก คุกใต้ดินนี้จะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ยังขวางข้าไม่ได้ หายห่วงเถอะ มีข้าอยู่ เจ้าจะไม่ตายง่าย ๆ หรอก”

“งั้นพ่อทูนหัว พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ!” หลวงโป๋ซากังวลว่าถ้าอยู่ในสถานที่อัปมงคลแห่งนี้ต่อไป เผ่ามิ่งจะเล่นงานเขา

“อย่าเพิ่งรีบไป เรายังมีเรื่องใหญ่ต้องทำ” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางกล่าว

“เรื่องใหญ่อะไร?” หลวงโป๋ซารีบถาม

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางยิ้มแล้วว่า “โชคชะตาแห่งหมิง!”