วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3028

ร่างของท่านผู้อาวุโสที่สี่ระเบิดตูมขึ้นมาในพริบตา กระทั่งวิญญาณแท้ยังแหลกสลาย กลายเป็นหมอกโลหิตก้อนหนึ่ง แผ่คลุมอยู่เหนือแท่นบูชาส่งผ่าน

ภาพตรงหน้านี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยิ่งหน้าถอดสี ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาคำรามลั่น “เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็เจ็บปวดแทบขาดใจ ไม่คิดเลยว่าเมื่อครู่ยังเป็นท่านผู้อาวุโสที่สี่ที่มีลมหายใจอยู่แท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนละโลกกับพวกเขาไปแล้ว

“老四…老四—!”

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามร้องเรียกด้วยความอาลัย ทว่าคำตะโกนของพวกเขากลับถูกความเปลี่ยนแปลงถัดไปกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว

ในเสี้ยววินาทีที่ร่างท่านผู้อาวุโสที่สี่ระเบิด แสงกระบี่เส้นหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟ้า องครักษ์ภูตผีคนหนึ่งยังไม่ทันได้เปล่งเสียงกรีดร้อง ก็ถูกผ่ากลางเป็นสองท่อน

“ศัตรูบุก! ศัตรูบุก!” องครักษ์ภูตผีที่เหลือตะโกนลั่น

แต่เสียงตะโกนราวกับเป็นแค่การเปิดฉากให้การสังหารที่ตามมาเท่านั้น

องครักษ์ภูตผีที่เหลืออีกห้าคนยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกฟันจนกลายเป็นเศษเละ ๆ ทีละคน ร่างกายของพวกเขาต่อหน้าแรงอำนาจนั้นเปราะบางราวกับเครื่องเคลือบ แตกกระจายแทบจะทันที

หมอกโลหิตปกคลุม ทั่วแท่นบูชาส่งผ่านเละเทะไปหมด

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับเหล่าผู้อาวุโสต่างยืนตะลึง พวกเขาไม่อาจเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า

เหตุร้ายที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้ตั้งรับไม่ทัน

ยิ่งน่าหวาดหวั่นที่สุดคือ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าศัตรูเป็นใคร กระทั่งเงาร่องรอยก็ไม่พบ

“มันเป็นใครกันแน่!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคำราม ดวงตาแดงก่ำ อัดแน่นด้วยจิตสังหาร

สำหรับเขา การสิ้นชีพของท่านผู้อาวุโสที่สี่และคนอื่น ๆ ไม่ใช่แค่ความสูญเสียของเผ่ามิ่ง แต่ยังเป็นการตบหน้ากันซึ่ง ๆ

มหาปุโรหิตเองก็อึ้งงัน เมื่อครู่ยังพูดถึงลางดีเป็นพิเศษอยู่เลย ไฉนพริบตาเดียวกลับเกิดโศกนาฏกรรมเช่นนี้?

“ท่านชายรัชทายาท…ไม่สู้เสด็จกลับไปพักก่อน ที่นี่ให้พวกเราจัดการเถอะ” รองผู้อาวุโสที่สองเอ่ยเกลี้ยกล่อม เพราะศัตรูยังไม่ปรากฏร่องรอย เขากลัวว่าจะเกิดความผิดพลาดที่หนักกว่าเดิม

“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงรู้ดี หากเขาเดินจากไป นั่นเท่ากับยอมถอย

“ทุกคน ระวังตัวไว้!”

เขาสั่งเสียงดัง จากนั้นหันไปจ้องมหาปุโรหิตด้วยสายตาเย็นเยียบ “นี่น่ะหรือที่เจ้าบอกว่าเป็นลางดีเป็นพิเศษ เทพคุ้มครองเผ่ามิ่ง?”

“ท่านชายรัชทายาท ข้า…” มหาปุโรหิตหวาดผวาจนมือสั่น

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าว “เจ้าทำนายโชคชะตาอีกครั้ง ดูซิว่าจะหาเบาะแสศัตรูได้ไหม”

“ขอรับ” มหาปุโรหิตพยักหน้า เขาหลับตา แล้วเริ่มพึมพำคาถาเก่าแก่ขึ้นอีกครั้ง

“แปลก…ทำไมยังเป็นลางดีเป็นพิเศษอยู่อีก?”

มหาปุโรหิตมึนงงไปหมด

ถ้าเป็นลางดีเป็นพิเศษจริง แล้วท่านผู้อาวุโสที่สี่จะตายได้อย่างไร?

แม้แต่เขาเองก็คิดไม่ออกว่า ปัญหาเกิดขึ้นตรงขั้นตอนไหนกันแน่

ต่อมา มหาปุโรหิตทำนายโชคชะตาอีกคำทำนาย สัญลักษณ์ทำนายโชคชะตาก็ยังชี้ไปที่ลางดีเป็นพิเศษเหมือนเดิม

“ผลเป็นอย่างไร?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถาม

“ท่านชายรัชทายาท…คือ…สถานการณ์ไม่ดีนัก ผลที่ข้าทำนายออกมาเป็นลางร้ายใหญ่หลวง เผ่ามิ่งของเรากลัวว่าจะเผชิญวิกฤตที่ไม่เคยมีมาก่อน…” มหาปุโรหิตกล่าวเสียงสั่น

เขาไม่กล้าพูดความจริง

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากยังบอกว่าเป็นลางดีเป็นพิเศษ ต่อให้องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงไม่เอาเรื่อง รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามก็คงฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ

คนตายไปมากขนาดนี้ จะเป็นลางดีได้อย่างไร?

“เย่ฉางเซิง เจ้าเข้ามาในเผ่ามิ่งได้ยังไง?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงอดถามไม่ได้

หรือว่าจะมีผู้อาวุโสคนใดคนหนึ่งก่อนตายทรยศเผ่ามิ่ง เผยคาถาวาร์ปออกไป?

ในตอนที่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยังลังเล เสี่ยวเตี๋ยก็ปรากฏตัว เดินไปยืนข้างเย่ชิว

“เป็นเจ้านี่เอง!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเพิ่งเข้าใจว่าทำไมเย่ชิวถึงมาได้ เขาชี้หน้าเสี่ยวเตี๋ยแล้วด่ากราด “นังสารเลว! กล้าพาหมาป่าเข้าบ้าน! รู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไร!”

เสี่ยวเตี๋ยกล่าว “พี่ชาย หยุดเถอะ…กลับตัวตอนนี้ยังทันนะ!”

“เอ็งจะไปรู้อะไร!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเดือดดาล “ข้าแค่อยากทำให้สำเร็จ…เรื่องที่ท่านพ่อทำไม่สำเร็จในปีนั้น! เจ้าหนีออกจากเผ่ามิ่งก็ช่างเถอะ ยังกล้าพาคนนอกกลับมาขวางข้าอีก…น่าชังนัก!”

“รู้อย่างนี้ ตอนนั้นข้าควรตบฝ่ามือฆ่าเจ้าตายไปตั้งแต่แรก ของทรยศ กินข้าวเผ่ามิ่งแต่หันไปเข้าข้างคนนอก ตายไปก็ไม่เสียดาย!”

เสี่ยวเตี๋ยน้ำตาไหล วอนขอ “พี่ชาย พอเถอะนะ หากพี่ไม่หยุด…ทั้งเผ่ามิ่งจะถูกฝังไปกับมือพี่เอง”

“แล้วก็รองผู้อาวุโสที่สอง รองผู้อาวุโสที่สาม มหาปุโรหิต…พวกท่านช่วยเกลี้ยกล่อมพี่ชายด้วยเถอะ หันกลับตอนนี้ยังทันจริง ๆ!”

รองผู้อาวุโสที่สองกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าหญิง เจ้าควรรู้ว่าพวกเราสนับสนุนท่านชายรัชทายาทเพราะอะไร สิ่งที่เจ้าทำ…มันทำให้คนหนาวใจจริง ๆ”

รองผู้อาวุโสที่สามยิ่งไม่เกรงใจ เขาชี้เสี่ยวเตี๋ยแล้วตะคอก “ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า 老四 老五 老六 老七 เฒ่าปา เหล่าเจิ่ว เหล่าอันดับสิบ…พวกเขาคงไม่ตาย!”

“เจ้าทำให้พวกเขาหายไปจนไม่เหลืออะไร แล้วจะยังมีหน้ามาบอกให้พวกเราหันกลับ?”

“อีกอย่าง…พวกเราผิดตรงไหน?”

“พวกเราแค่อยากทำให้สำเร็จในสิ่งที่พ่อของเจ้าไม่สำเร็จในปีนั้น นำเผ่ามิ่งออกไปจากที่มืดมิดไร้แสงตะวันนี้ พวกเราผิดอะไรนัก?”

มหาปุโรหิตถอนหายใจเบา ๆ “เจ้าหญิง พวกเราไม่ได้หลงทาง ตรงกันข้าม…เป็นเจ้าต่างหากที่เดินผิดทาง”

“กลับมาเถอะ!”

“ขอแค่เจ้ากลับมา ข้าจะไปขอร้องท่านชายรัชทายาทให้ยกโทษให้เจ้าแน่นอน”