วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3029

เสี่ยวเตี๋ยไม่คิดเลยว่าบรรดาผู้อาวุโสกับมหาปุโรหิตจะมีท่าทีแบบนี้ พอผิดหวังเข้าก็ปล่อยโฮทันที “พวก...พวกท่าน...ฮึก...ฮือออ...”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพลันหัวไว น้ำเสียงอ่อนลง “น้องสาวคนดีของพี่ กลับมาข้างพี่เถอะ พี่รับรองว่าจะไม่ทำร้ายน้อง”

“พี่รู้...น้องยังไม่เคยเจอโลกกว้าง คงโดนคนนอกปากหวานหลอกเอา พี่ไม่โทษน้องหรอก”

“กลับมาเถอะ เราต่างหากที่เป็นครอบครัวเดียวกัน”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าอย่างไรต้องหลอกให้เสี่ยวเตี๋ยกลับมาอยู่ข้างตัวก่อน

เพราะสำหรับเผ่ามิ่งแล้ว เสี่ยวเตี๋ยสำคัญเกินไปจริง ๆ

มีแค่นางเท่านั้นที่เปิดประตูแดนวิญญาณได้

“เสี่ยวเตี๋ย มานี่เร็ว” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงโบกมือเรียกไปด้วยพูดไปด้วย “พี่รู้ว่าเมื่อก่อนพี่ทำผิดไว้เยอะ พี่สัญญา ต่อไปนี้พี่จะเปลี่ยน จะไม่ทำอีกเด็ดขาด”

มหาปุโรหิตมองออกถึงเจตนาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง จึงเอ่ยเกลี้ยกล่อมตาม “เจ้าหญิง เสด็จมาทางนี้เถอะ อย่างไรเสีย พระองค์กับท่านชายรัชทายาทก็เป็นครอบครัวเดียวกัน”

เสี่ยวเตี๋ยพูด “ให้ข้าไปได้...แต่เจ้าต้องปล่อยเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยก่อน”

“เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยอะไร?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงแกล้งทำเป็นไม่รู้

“อย่ามาโกหกข้า โยวหมิงจับเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยไป ข้าเห็นกับตา” เสี่ยวเตี๋ยว่า

“หมายถึงหนานกงเซียวเซียวสินะ?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหัวเราะ “นางสบายดี เดี๋ยวพี่พาไปเจอเอง”

“ข้าต้องเจอนางตอนนี้” ท่าทีของเสี่ยวเตี๋ยแข็งกร้าว

รองผู้อาวุโสที่สองพูด “ท่านชายรัชทายาทไม่ได้ทำให้คุณหนูหนานกงลำบาก แถมยังเลี้ยงดูอย่างดี เจ้าหญิงหากไม่เชื่อ ก็ไปดูพร้อมข้าได้”

เสี่ยวเตี๋ยแม้จะใสซื่อ แต่ไม่ได้โง่ “ข้าจะเจอเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยตอนนี้”

“อะไรนะ คำของรองผู้อาวุโสที่สองยังไม่เชื่ออีก?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเริ่มหงุดหงิด “มานี่สิ พี่จะพาไปหาเอง”

เย่ชิวทนดูต่อไม่ไหว เอ่ยขึ้น “พอเถอะ พวกผู้ชายโต ๆ หลอกเด็กผู้หญิงคนเดียว สนุกมากนักหรือไง?”

แววตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพลันเฉียบคม จ้องเย่ชิวตรง ๆ แล้วตวาด “เย่ฉางเซิง ข้าคุยกับน้องสาวข้า ยังไม่ถึงตาเจ้ามาแทรก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า!”

“หนานกงเซียวเซียวเป็นคนของห้องเกียรติทรัพย์ เจ้าจะบอกว่าไม่เกี่ยวกับข้าได้ยังไง?” เย่ชิวว่า “รีบส่งหนานกงเซียวเซียวมา ไม่งั้น...”

“อะไร จะขู่ข้า?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหัวเราะเย็น “เย่ฉางเซิง อย่าลืมว่านี่คือเผ่ามิ่ง!”

“เผ่ามิ่งแล้วไง?” เย่ชิวพูดเสียงเย็น “ยังไม่ส่งหนานกงเซียวเซียวออกมา ระวังข้าจะเหยียบเผ่ามิ่งให้ราบ”

“หึ ปากดีนัก คิดว่าเผ่ามิ่งไม่มีคนหรือไง!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตวาด พยายามกดข่มด้วยบารมี

เย่ชิวหัวเราะเหยียด ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งใส่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง “ในสายตาข้า พวกเจ้าก็แค่ฝูงหนูที่ซ่อนหัวซ่อนหางเท่านั้น พูดเป็นครั้งสุดท้าย ส่งหนานกงเซียวเซียวมา ไม่งั้นผลลัพธ์รับเอง”

สายตาที่ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อยของเย่ชิวกระตุ้นโทสะขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงให้พลุ่งขึ้น เขากำหมัดแน่น พูดเสียงเย็นจัด “เย่ฉางเซิง เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้าจริง ๆ งั้นหรือ?”

“พวกเจ้ามีกันกี่คนกันเชียว แต่เผ่ามิ่งของเรา...ยอดฝีมือมากมาย แถมกองทัพใหญ่นับพันนับหมื่น เจ้าเอาอะไรมาใช้ขู่ข้า!”

เย่ชิวสวนกลับทันควัน “เอาอะไร? แค่พวกเราไม่กี่คนก็พอจะทัดเทียมพวกเจ้าทั้งกองทัพใหญ่ได้แล้ว รีบส่งหนานกงเซียวเซียวมา ข้าจะ留ให้เจ้าศพครบชิ้น”

“บ้าบิ่นเกินไป!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคำราม พลังอำนาจระเบิดออกฉับพลัน อาภรณ์ดำสะบัดไหวไร้ลมราวกับเทพมารที่เดือดดาล

“เย่ฉางเซิง เจ้าฆ่าคนเผ่ามิ่งไปมากมาย แล้วยังกล้ามาอวดดีต่อหน้าข้า วันนี้อย่าหวังว่าจะมีชีวิตออกจากเผ่ามิ่งไปได้!”

ตู้ม!

พลังของเย่ชิวพุ่งสูงวาบ แรงกดดันแห่งเซียนอันมหาศาลแผ่คลุมทั่วทั้งลาน ทำให้คนเผ่ามิ่งที่อยู่ตรงนั้นต่างใจหายวาบไปตาม ๆ กัน

“ในเมื่อเจ้ายังดื้อดึงไม่รู้เรื่อง งั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่ปรานี”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน