วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3040

“มีอะไรที่ข้าไม่กล้าล่ะ?”

มุมปากของเย่ชิวกระตุกขึ้นเล็กน้อย วาดเส้นโค้งเยาะหยัน เขามององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนเอ่ยเสียงราบเรียบเหมือนน้ำแข็ง “ในเมื่อเจ้าดิ้นรนหาความตาย งั้นข้าก็จะสนองให้”

คำตอบของเขาไม่ลังเลแม้แต่นิด ราวกับคนตรงหน้าไม่คู่ควรให้ใส่ใจ

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินแล้ว โทสะในดวงตายิ่งพลุ่งพล่าน เขาตวาดกร้าว “เย่ฉางเซิง วันนี้แหละเป็นวันตายของเจ้า!”

พูดจบก็หันไปสั่งมหาปุโรหิต “ถอนเวทย์ป้องกันตระกูล ข้าจะสู้กับมันจนรู้แพ้รู้ชนะ”

“ไม่ได้เด็ดขาด!” รองผู้อาวุโสที่สามรีบคัดค้าน “ท่านชายรัชทายาท หากไม่มีเวทย์ป้องกันตระกูล พวกมันจะบุกเข้ามาฆ่าทันที ถึงตอนนั้น…”

“ถึงตอนนั้นเจ้าไม่รู้จักต่อต้านรึไง?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกล่าวอย่างไม่พอใจ “ถ้าไม่ถอนตอนนี้ เวทย์ป้องกันตระกูลก็จะถูกเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิของเย่ฉางเซิงเผาจนหมด”

“อย่าลืมล่ะ เวทย์ป้องกันตระกูลนี่คือหยาดเหงื่อแรงใจของพ่อข้า”

“หรือพวกเจ้าอยากเห็นหยาดเหงื่อแรงใจของพ่อข้ากลายเป็นเถ้าถ่าน?”

รองผู้อาวุโสที่สาม “แต่…”

“ท่านชายรัชทายาทพูดถูก ค่ายเวทย์ถ้าไม่ถอนตอนนี้ เดี๋ยวก็ถูกเผาพัง” รองผู้อาวุโสที่สองเอ่ยเสียงทุ้ม

ตอนนี้เวทย์ป้องกันตระกูลถูกเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิเผาจนทะลุเป็นรูไปหลายจุด หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป คงต้านได้ไม่นานแล้ว

“เร็วเข้า” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเร่ง

มหาปุโรหิตลงมือทันที ปักไม้เท้าหัวกะโหลกลงพื้น จากนั้นยกมือร่ายอาคม ปากพึมพำราวท่องคาถา

“หึ่ง!”

ฟ้าดินสั่นสะเทือน เวทย์ป้องกันตระกูลหายวับไปในพริบตา ราวกับไม่เคยมีอยู่

“โอกาสมาแล้ว!” จางเหมยเจินเหรินตาเป็นประกาย ตะโกนใส่เย่ชิว “ไอ้เด็กเวร เร็ว! ใช้เปลวเพลิงพิเศษเผาพวกมันให้ตาย!”

คำพูดนี้ทำให้องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหน้าถอดสีฉับพลัน ส่วนรองผู้อาวุโสที่สามกับพวกนั้นถึงกับอยากหันหลังหนี

ให้ตายสิ…แค่เวทย์ป้องกันตระกูลยังรับการเผาของเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิไม่ไหว แล้วพวกเขาจะรับไหวได้ยังไง?

“เย่ฉางเซิง ได้ยินมาว่าเจ้าเป็นอันดับหนึ่งบัญชีมังกรซ่อนเร้น เป็นอัจฉริยะโดดเด่นแห่งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เจ้าคงไม่ใช้วิธีต่ำช้าแบบนั้น…ใช่ไหม?”

ตอนพูดคำนี้ หัวใจขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเต้นกระหน่ำ

เขากำลังเดิมพัน

เดิมพันว่าเย่ชิวจะไม่ใช้เปลวเพลิงพิเศษเผาพวกเขา

เย่ชิวเอ่ย “องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง เมื่อกี้เจ้าพูดถูก ข้าเป็นอัจฉริยะโดดเด่นแห่งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ข้าไม่มีวันใช้วิธีต่ำช้าแน่นอน”

ได้ยินดังนั้น องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็โล่งอกเงียบๆ

แต่ยังไม่ทันได้ผ่อนคลายเต็มที่ เสียงของเย่ชิวก็ดังขึ้นอีก

“แต่…ใช้เปลวเพลิงพิเศษจัดการพวกเจ้า มันนับว่าต่ำช้างั้นเหรอ?”

“เปลวเพลิงพิเศษเป็นของวิเศษหายากในโลกอยู่แล้ว โดยเฉพาะเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิยิ่งพบได้ยากยิ่งกว่า ได้เจอมันพวกเจ้าควรรู้สึกโชคดีต่างหาก!”

“อีกอย่าง ข้าช่วยพวกเจ้าถูกเผาจนไม่เหลือซาก ประหยัดค่าโลงศพให้ด้วย พวกเจ้าไม่ควรพูดขอบคุณข้าสักคำหรือไง?”

พอได้ยิน รองผู้อาวุโสที่สามกับพวกหน้าถึงกับเขียวคล้ำ

ฟังดูเป็นคำคนพูดเหรอ?

มันไม่ใช่คนแล้ว…มันเป็นสัตว์เดรัจฉานชัดๆ!

“เย่ฉางเซิง ข้าบอกเจ้า…” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นทะเลเพลิงมหึมาพุ่งใส่เขา

ตูม!

เปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิราวคลื่นเดือดพล่านของมหาสมุทร แผ่แรงกดดันทำลายล้างฟ้าดิน โถมใส่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกอย่างบ้าคลั่ง

เปลวไฟผ่านไปทางไหน อากาศก็ลุกติดเป็นไฟ ส่งเสียง “ซ่า ๆ” ทั่วทั้งฟ้าดินถูกย้อมเป็นสีเขียวภายใต้ไฟน่ากลัวนั้น

เขาไม่คิดว่าเสี่ยวเตี๋ยจะโผล่ออกมากะทันหัน แล้วยืนขอร้องแทนคนของเผ่ามิ่ง

เปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิหยุดค้างอยู่กลางอากาศ เปลวไฟสีเขียวสะบัดพลิ้วอย่างคลุ้มคลั่ง ราวกับกำลังอวดความเกรี้ยวกราดให้ทุกคนเห็น

“เสี่ยวเตี๋ย เจ้าทำอะไรของเจ้า?” เย่ชิวขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจ “คนเผ่ามิ่งพวกนี้ทำชั่วมานับไม่ถ้วน ก็ไม่เคยเห็นหัวเจ้าเลย พวกเขาไม่คู่ควรให้เจ้าขอร้องแทนหรอก”

เสี่ยวเตี๋ยกัดริมฝีปาก ดวงตาเอ่อด้วยน้ำตา เธอหันไปมององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง แล้วหันกลับมามองเย่ชิว “พี่เย…หนูรู้ว่าพวกเขาทำผิดไว้มาก แต่…แต่หนูทนไม่ลงจริงๆ อีกอย่าง ถ้าจะให้พวกเขาถูกเปลวเพลิงพิเศษเผาทั้งเป็น…มันโหดร้ายเกินไป”

จางเหมยเจินเหรินที่อยู่ข้างๆ ร้อนใจจนกระทืบเท้า ตะโกนลั่น “เสี่ยวเตี๋ย เด็กโง่เอ๊ย ทำไมถึงดื้อด้านขนาดนี้!”

“ตอนพวกมันเอาสมาชิกตระกูลของเจ้าไปหลอมเป็นพลังหล่อเลี้ยง มันไม่โหดร้ายรึไง?”

“ตอนพวกมันฆ่าชาวบ้านจงโจว มันไม่โหดร้ายรึไง?”

“แล้วพวกมันยังยอมทำทุกอย่างเพื่อจับตัวเจ้า ถ้าตอนนี้ไม่กำจัดให้สิ้น พอพวกมันได้โอกาสเมื่อไหร่ รับรองไม่ปล่อยเจ้าแน่!”

“ฟังข้าสักคำ อย่ายุ่ง รีบหลบไป!”

แต่เสี่ยวเตี๋ยไม่ไหวติง เธอมองเย่ชิวอย่างแน่วแน่ “พี่เย หนูรู้ว่าพี่ไม่ใช่คนกระหายเลือด ขอร้องล่ะ เก็บเปลวเพลิงพิเศษเถอะ!”

เย่ชิวมองดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเสี่ยวเตี๋ย แล้วลังเลขึ้นมา

จางเหมยเจินเหรินรีบส่งเสียงลับให้เย่ชิว “ไอ้เด็กเวร อย่าได้ฟังนาง ไม่งั้นภายหน้าจะเดือดร้อนไม่รู้จบ”

เย่ชิวจะไม่รู้ได้ยังไงว่า ไอ้พวกเผ่ามิ่งไม่ใช่คนที่จะปล่อยผ่านง่ายๆ?

แต่เสี่ยวเตี๋ย…

เย่ชิวตัดสินใจอย่างรวดเร็ว สูดลมหายใจลึก แล้วเก็บเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิกลับไป

“วันนี้พวกเจ้าดวงดี เสี่ยวเตี๋ยขอร้องให้ จากนี้ข้าจะไว้หน้าหล่อน ข้าจะไม่ใช้เปลวเพลิงพิเศษเผาพวกเจ้าให้ตาย!”

เย่ชิวพูดเสียงเย็น สายตาสุดท้ายหยุดอยู่ที่ใบหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง แล้ว吐ออกมาสามคำ

“ดวลเดี่ยวกัน!”