วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3041

เย่ชิวแม้จะเห็นแก่หน้าเสี่ยวเตี๋ย จึงเก็บเปลวเพลิงพิเศษกลับไป แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะปล่อยองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงไปได้

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงทะเยอทะยานเกินคน ประเภทนี้ถ้าไม่กำจัดให้สิ้นซาก วันหน้าต้องกลายเป็นหายนะไม่รู้จบแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้คนในสี่เมืองใหญ่แห่งจงโจวถูกพวกองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสกัดกลั่นเป็นพลังหล่อเลี้ยง แค่ข้อนี้ เย่ชิวก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ปล่อยมันไป

นั่นมันเกือบยี่สิบล้านชีวิต!

สุดท้ายกลับลงเอยจนไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูก ทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง หนี้แค้นนี้ไม่ชำระ สวรรค์ยังไม่อาจให้อภัย

หลังเย่ชิวประกาศว่าจะดวลเดี่ยว องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาไหววูบไม่แน่นอน

เห็นท่าทางนั้น เย่ชิวก็หัวเราะเยาะ “ไง ไม่กล้ารับคำท้าเหรอ?”

“เมื่อกี้ยังปากกล้าบอกจะฆ่าฉันอยู่เลย ตอนนี้กลับหดหัวแบบนี้…ท่านชายรัชทายาท จากที่ฉันวิเคราะห์ นายมันก็แค่คนขี้ขลาด”

“จริง ๆ ฉันควรนึกออกตั้งนานแล้ว นักรบตัวจริงจะมีทางไม่กล้าเผยตัวตนที่แท้จริงได้ยังไง?”

“คนอย่างนายยังคิดจะยึดโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร รวมทั่วหล้าอีกเหรอ หึ ๆ…ฝันไปเถอะ ฝันยังไม่ตื่นเลยด้วยซ้ำ”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินแล้วโกรธจนกำหมัดแน่น เปลวไฟในดวงตากระโดดพล่าน

รองผู้อาวุโสที่สองเห็นท่าไม่ดี รีบก้าวขึ้นไปกระซิบเตือน “ท่านชายรัชทายาท เย่ฉางเซิงเจ้าเล่ห์แพรวพราว การดวลเดี่ยวครั้งนี้เกรงว่าจะมีเล่ห์กล อย่าใจร้อนเด็ดขาด!”

รองผู้อาวุโสที่สามก็เสริมทันที “ใช่พะย่ะค่ะ องค์ชาย…เย่ฉางเซิงหยั่งลึกเกินคาด หากเกิดว่า…”

มหาปุโรหิตเองก็สีหน้าหนักอึ้ง “ไท่จื่อ ต้องรอบคอบ อย่าให้โทสะชั่ววูบทำลายเรื่องใหญ่”

ความจริง องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงอยากสู้กับเย่ชิวแบบลูกผู้ชาย ให้เย่ชิวรู้เสียทีว่า ‘อัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ’ เป็นอย่างไร

แต่หลังจากได้เห็นวิธีการของเย่ชิวหลายต่อหลายครั้ง เขาก็เริ่มระแวง กลัวอีกฝ่ายจะลอบเล่นงาน

ชั่วขณะนั้นจึงลังเลไม่ตก

จังหวะนั้นเอง จางเหมยเจินเหรินกระโดดออกมา ชี้หน้าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงจนหนวดสั่นตาเบิก แล้วด่ากราด “อาตมาเดินทางเหนือใต้มากี่ปี พบคนมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเห็นใครขี้ขลาดเหมือนเจ้ามาก่อน!”

“องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงอะไรกัน อาตมาถุย! ในสายตาอาตมา เจ้ามันก็แค่ไอ้ขี้ขลาดเต็มขั้น!”

“แค่ดวลเดี่ยวยังไม่กล้ารับ แล้วเอาหน้าไหนมาพูดจาอวดดี ทำกร่างข่มคน?”

“คนอย่างเจ้ายังเพ้อจะยึดทั่วหล้า…น่าขันสิ้นดี!”

คำพูดของจางเหมยเจินเหรินเหมือนมีดคมกริบ แทงทะลุหัวใจองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตรง ๆ

เดิมทีก็โดนเย่ชิวถากถางจนไฟโทสะลุกท่วม พอถูกเหยียดหยามซ้ำแบบนี้ ความเดือดดาลในอกก็อัดแน่นจนกดไม่อยู่ ราวภูเขาไฟใกล้ปะทุ

“หุบปาก!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคำราม เสียงสะเทือนจนอากาศรอบ ๆ สั่นหึ่ง ๆ เขาตวาดกร้าว “พวกแกอย่ามาใช้คำพูดยั่วให้ฉันหลงกล! ฉันจะเป็นคนโลภชีวิตกลัวตายได้ยังไง!”

“ดวลก็ได้ดวล เย่ฉางเซิง แกคิดว่าฉันกลัวแกงั้นเหรอ? ฉันแค่ยังคิดไม่ออกว่าจะฆ่าแกยังไงต่างหาก!”

พูดจบ หมอกสีเทารอบกายเขาก็ปั่นป่วน พลังชีวิตเข้มข้นสีเทาราวก้อนเมฆดำซ้อนทับ คลุมร่างเขาไว้ทั้งตัว

ในแววตานั้นวาบทั้งความคลุ้มคลั่งและจิตสังหาร จ้องเย่ชิวไม่กะพริบ ราวกับจะฉีกอีกฝ่ายกินทั้งเป็น

เย่ชิวยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเย็น ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลนและยั่วยุ “อย่าเสียเวลาเลย เข้ามา!”

รองผู้อาวุโสที่สองรีบร้อง “ท่านชายรัชทายาท อย่าใจร้อน—”

ตูม!

ยังไม่ทันพูดจบ องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็เหยียบพื้นดังสนั่น ร่างพุ่งทะยานดุจศรหลุดสาย ขึ้นไปกลางอากาศในพริบตา

เขาหยุดไปนิด แววตายิ่งเย็นยะเยือก แฝงความยโสแบบ ‘ต้องเป็นข้าเท่านั้น’ แล้วพูดต่อ “ไม่ใช่แค่ดวลเดี่ยว…ข้าจะทำให้เจ้าสิ้นหวัง จะบดขยี้เจ้าทุกด้าน”

“ยกแรก ข้าจะวัดความเร็วกับเจ้า”

“ความเร็ว…ไหวไหม?”

พูดจบ องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงยกมุมปาก ยิ้มอย่างมั่นใจ ราวกับชัยชนะในการประลองความเร็วครั้งนี้อยู่ในกำมือแล้ว

เย่ชิวได้ยินก็แอบหัวเราะเย็นในใจ เขามีก้าวเดียวสู่สวรรค์ ระดับพลังเท่ากัน ใครจะเหนือกว่าเขาได้?

แต่ในดวงตา เขาแกล้งให้มีแววลังเลวูบหนึ่ง ก่อนเชิดคอพูด “ความเร็วของข้า…ไร้เทียมทานทั่วหล้า”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเมื่อครู่ก็สังเกตสีหน้าและแววตาของเย่ชิวอยู่แล้ว พอได้ยินแบบนั้นยิ่งไม่เชื่อ เขาสบถเย็น “เสแสร้ง”

สิ้นเสียง ร่างขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็วูบหายไปจากที่เดิม

เห็นเพียงเงาเลือนสีเทาเส้นหนึ่งฉีกท้องนภา พุ่งตรงมาทางเย่ชิวด้วยความเร็วที่ตาเปล่าจับไม่ทัน

เย่ชิวยืนนิ่ง สีหน้าสงบ ไม่รีบร้อนแม้แต่น้อย

ในวินาทีที่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกำลังจะพุ่งถึงตัว เขาขยับเท้าเบา ๆ ใช้พลังวิเศษก้าวเดียวสู่สวรรค์

ชั่วพริบตา ร่างของเขาราวภูตผี หายวับจากที่เดิม แล้วไปโผล่ด้านหลังองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงใจหายวาบ ไม่คิดเลยว่าความเร็วของเย่ชิวจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ เขาพุ่งสุดแรง แต่กลับแตะไม่ถึงแม้แต่ชายเสื้อของอีกฝ่าย

เขาหันกลับอย่างแรง หวังจะเปิดเกมโจมตีอีกครั้ง ทว่า…ยังไม่ทันได้ทำอะไร เย่ชิวก็ยกเท้าเตะเข้ากลางอกเขาเต็มแรง

“ปัง!”

เสียงทึบดังสนั่น องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงราวว่าวขาดสาย ปลิวกระเด็นออกไปในพริบตา