วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3041

เย่ชิวแม้จะเห็นแก่หน้าเสี่ยวเตี๋ย จึงเก็บเปลวเพลิงพิเศษกลับไป แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะปล่อยองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงไปได้

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงทะเยอทะยานเกินคน ประเภทนี้ถ้าไม่กำจัดให้สิ้นซาก วันหน้าต้องกลายเป็นหายนะไม่รู้จบแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้คนในสี่เมืองใหญ่แห่งจงโจวถูกพวกองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสกัดกลั่นเป็นพลังหล่อเลี้ยง แค่ข้อนี้ เย่ชิวก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ปล่อยมันไป

นั่นมันเกือบยี่สิบล้านชีวิต!

สุดท้ายกลับลงเอยจนไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูก ทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง หนี้แค้นนี้ไม่ชำระ สวรรค์ยังไม่อาจให้อภัย

หลังเย่ชิวประกาศว่าจะดวลเดี่ยว องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาไหววูบไม่แน่นอน

เห็นท่าทางนั้น เย่ชิวก็หัวเราะเยาะ “ไง ไม่กล้ารับคำท้าเหรอ?”

“เมื่อกี้ยังปากกล้าบอกจะฆ่าฉันอยู่เลย ตอนนี้กลับหดหัวแบบนี้…ท่านชายรัชทายาท จากที่ฉันวิเคราะห์ นายมันก็แค่คนขี้ขลาด”

“จริง ๆ ฉันควรนึกออกตั้งนานแล้ว นักรบตัวจริงจะมีทางไม่กล้าเผยตัวตนที่แท้จริงได้ยังไง?”

“คนอย่างนายยังคิดจะยึดโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร รวมทั่วหล้าอีกเหรอ หึ ๆ…ฝันไปเถอะ ฝันยังไม่ตื่นเลยด้วยซ้ำ”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินแล้วโกรธจนกำหมัดแน่น เปลวไฟในดวงตากระโดดพล่าน

รองผู้อาวุโสที่สองเห็นท่าไม่ดี รีบก้าวขึ้นไปกระซิบเตือน “ท่านชายรัชทายาท เย่ฉางเซิงเจ้าเล่ห์แพรวพราว การดวลเดี่ยวครั้งนี้เกรงว่าจะมีเล่ห์กล อย่าใจร้อนเด็ดขาด!”

รองผู้อาวุโสที่สามก็เสริมทันที “ใช่พะย่ะค่ะ องค์ชาย…เย่ฉางเซิงหยั่งลึกเกินคาด หากเกิดว่า…”

มหาปุโรหิตเองก็สีหน้าหนักอึ้ง “ไท่จื่อ ต้องรอบคอบ อย่าให้โทสะชั่ววูบทำลายเรื่องใหญ่”

ความจริง องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงอยากสู้กับเย่ชิวแบบลูกผู้ชาย ให้เย่ชิวรู้เสียทีว่า ‘อัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ’ เป็นอย่างไร

แต่หลังจากได้เห็นวิธีการของเย่ชิวหลายต่อหลายครั้ง เขาก็เริ่มระแวง กลัวอีกฝ่ายจะลอบเล่นงาน

ชั่วขณะนั้นจึงลังเลไม่ตก

จังหวะนั้นเอง จางเหมยเจินเหรินกระโดดออกมา ชี้หน้าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงจนหนวดสั่นตาเบิก แล้วด่ากราด “อาตมาเดินทางเหนือใต้มากี่ปี พบคนมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเห็นใครขี้ขลาดเหมือนเจ้ามาก่อน!”

“องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงอะไรกัน อาตมาถุย! ในสายตาอาตมา เจ้ามันก็แค่ไอ้ขี้ขลาดเต็มขั้น!”

“แค่ดวลเดี่ยวยังไม่กล้ารับ แล้วเอาหน้าไหนมาพูดจาอวดดี ทำกร่างข่มคน?”

“คนอย่างเจ้ายังเพ้อจะยึดทั่วหล้า…น่าขันสิ้นดี!”

คำพูดของจางเหมยเจินเหรินเหมือนมีดคมกริบ แทงทะลุหัวใจองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตรง ๆ

เดิมทีก็โดนเย่ชิวถากถางจนไฟโทสะลุกท่วม พอถูกเหยียดหยามซ้ำแบบนี้ ความเดือดดาลในอกก็อัดแน่นจนกดไม่อยู่ ราวภูเขาไฟใกล้ปะทุ

“หุบปาก!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงคำราม เสียงสะเทือนจนอากาศรอบ ๆ สั่นหึ่ง ๆ เขาตวาดกร้าว “พวกแกอย่ามาใช้คำพูดยั่วให้ฉันหลงกล! ฉันจะเป็นคนโลภชีวิตกลัวตายได้ยังไง!”

“ดวลก็ได้ดวล เย่ฉางเซิง แกคิดว่าฉันกลัวแกงั้นเหรอ? ฉันแค่ยังคิดไม่ออกว่าจะฆ่าแกยังไงต่างหาก!”

พูดจบ หมอกสีเทารอบกายเขาก็ปั่นป่วน พลังชีวิตเข้มข้นสีเทาราวก้อนเมฆดำซ้อนทับ คลุมร่างเขาไว้ทั้งตัว

ในแววตานั้นวาบทั้งความคลุ้มคลั่งและจิตสังหาร จ้องเย่ชิวไม่กะพริบ ราวกับจะฉีกอีกฝ่ายกินทั้งเป็น

เย่ชิวยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเย็น ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลนและยั่วยุ “อย่าเสียเวลาเลย เข้ามา!”

รองผู้อาวุโสที่สองรีบร้อง “ท่านชายรัชทายาท อย่าใจร้อน—”

ตูม!

ยังไม่ทันพูดจบ องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็เหยียบพื้นดังสนั่น ร่างพุ่งทะยานดุจศรหลุดสาย ขึ้นไปกลางอากาศในพริบตา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน