วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3042

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถูกเตะกระเด็นออกไปกลางอากาศ ก่อนจะพ่นเลือดออกมาคำโต

เลือดสดสาดกระจายอยู่บนฟ้า ราวกับบุปผาโลหิตผลิบาน ชวนให้คนเห็นแล้วขนลุก

“แค่ก ๆ ……”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง ตูมเดียวก็เกิดหลุมลึกขนาดมหึมา

เขาคลานขึ้นมาจากหลุม ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความตะลึง

ไม่ว่าอย่างไรก็นึกไม่ถึงว่าในการแข่งความเร็ว ตนจะถูกเย่ชิวกดทับจนหมดรูปได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

“นี่…นี่มันเป็นไปได้ยังไง…”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงอัดแน่นด้วยความไม่อยากเชื่อ

“แค่นี้ก็กล้ามาเทียบความเร็วกับข้าเหรอ? ข้าก็บอกแล้วไงว่าข้าไร้เทียมทานทั่วหล้า” เสียงเย่ชิวดังมาจากกลางอากาศ เย้ยหยันแบบไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย

สีหน้าองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสลับเขียวสลับขาว ก่อนจะตะคอกถาม “เย่ฉางเซิง! เจ้าเตะข้าทำไม?”

เย่ชิวตอบ “อยากเตะก็เตะ จะทำไม?”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเดือดจัด “ข้าก็บอกแล้วว่ารอบแรกแข่งความเร็ว แต่เจ้ากลับแอบเตะ! เจ้าไม่รู้จักคุณธรรมของอู่เลย!”

เย่ชิวสวน “แล้วเจ้าก็ไม่ได้บอกนี่ ว่าแข่งความเร็วห้ามเตะ!”

“เจ้า—” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงโมโหจนหน้าดำ ตะโกนลั่น “ข้าไม่ยอม!”

“ไม่ยอมก็ฆ่าตัวตายสิ!” แค่เย่ชิวพูดประโยคนั้นออกมา ก็แทบทำให้องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถูกยั่วจนตาย

ดูสิ นี่มันคำพูดของคนกันตรงไหน?

อกขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกระเพื่อมแรง แทบพ่นไฟออกจากตา เขาจ้องเย่ชิวเขม็ง ไฟโทสะในอกลุกโชนแต่กลับหาที่ระบายไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แต่กัดฟันพูด “ยังไงข้าก็ไม่ยอม!”

มุมปากเย่ชิวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็น แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน พูดเหมือนลอยลม “แพ้ก็คือแพ้ จะหาเหตุผลเยอะแยะไปทำไม? ฝีมือสู้ไม่ได้ก็ต้องยอมรับผลพนัน เอาแต่ตะแบงแบบเจ้านี่…น่าอับอายขายหน้าเผ่ามิ่งจริง ๆ”

คำพูดนั้นกระตุ้นจนองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงสั่นไปทั้งตัว กัดฟันดังกรอด ๆ ลอบสาบานในใจว่ารอบต่อไปต้องเอาคืนให้ได้

เขาสูดลมหายใจลึก กดไฟโกรธลง แล้วตะโกนเสียงดัง “ดี! รอบแรกถือว่าข้าโชคร้าย งั้นมาเริ่มรอบสอง!”

“รอบนี้แข่งอะไร?” เย่ชิวถาม

“ข้าจะสู้เจ้าเรื่องวิชาดาบ!” พูดจบ แสงวาบขึ้นในมือ ดาบสมบัติสีดำสนิทเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

ตัวดาบเรียวยาว บนสันดาบสลักอักขระเวทมนตร์ประหลาดเต็มไปหมด อักขระเวทมนตร์วูบวาบเป็นแสงแดงคล้ำ ราวกับเลือดกำลังไหลเวียน แผ่พลังชีวิตอันน่าหวาดผวาออกมา

เย่ชิวเหลือบมองก็รู้ทันทีว่าดาบเล่มนี้ไม่ธรรมดา จิตสังหารหนักหน่วง

แถมยังเป็นศาสตราเทพไร้เทียมทานด้วย

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงชูดาบขึ้นสูง แล้วตะโกนก้อง “ดาบเล่มนี้ชื่อดาบปีศาจอเวจี ติดตามข้ามาหลายปี! เย่ฉางเซิง วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้เห็นความร้ายกาจของมัน!”

เย่ชิวยิ้มอย่างขบขันเล็กน้อย กอดอก พูดเรียบ ๆ “ก็แค่ดาบกาก ๆ ยังกล้าเอาออกมาอวด? ไหน ๆ เจ้าอยากแข่งวิชาดาบ ข้าก็จะเล่นเป็นเพื่อน…แต่ข้าไม่มีดาบนะ”

“ฮึ! ไม่มีดาบก็ยอมแพ้ซะ!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงหัวเราะเย็น

เย่ชิวว่า “ยอมแพ้น่ะไม่มีทาง หรือจะให้เจ้ายอมแพ้แล้วฆ่าตัวตายแทน?”

“รนหาที่ตาย” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถีบพื้นดังปัง ร่างพุ่งทะยานขึ้นฟ้าราวสายฟ้าดำ ในเวลาเดียวกันก็ฟันดาบปีศาจอเวจีใส่เย่ชิวอย่างโหดเหี้ยม

“ฟันอเวจีเก้าชั้น!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตะโกนก้อง แสงจากอักขระเวทมนตร์บนดาบระเบิดสว่างทันที จากนั้นประกายคมดาบสีดำสายหนึ่งพุ่งออกจากตัวดาบ แผ่บารมีราวกับจะทำลายล้างฟ้าดิน โถมกวาดไปหาเย่ชิว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน