วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3046

เย่ชิวมองคนไม่กี่คนนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นชา

ก่อนหน้าที่มหาอาวุโสจะออกมา ไอ้พวกนี้ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว ทีพอมหาอาวุโสโผล่มา กลับโวยวายเอะอะไม่หยุด แบบอย่างชัด ๆ ของพวกที่รังแกแต่คนอ่อนแอ กลัวคนที่แข็งแกร่ง

ทันใดนั้น เย่ชิวก็สวนอย่างไม่ไว้หน้า “พวกมึงไม่กี่ตัวนั่นล่ะ เลิกเห่าแม่งอยู่ต่อหน้ากูสักที”

ได้ยินดังนั้น มหาปุโรหิต รองผู้อาวุโสที่สาม และรองผู้อาวุโสที่สองพากันตัวสั่นด้วยความเดือดดาล

มหาปุโรหิตถลึงตา มือกำไม้เท้าหัวกะโหลกกระแทกพื้นดังปัง ตะโกนลั่นว่า “เย่ฉางเซิง เจ้าคนอวดดี! ใกล้ตายอยู่รอมร่อแล้วยังกล้าโอหังปากกล้าขนาดนี้ อวดดีเกินไปแล้ว!”

รองผู้อาวุโสที่สามก็โวยตามทันที “ข้าไม่เคยเห็นใครไม่รู้จักตายขนาดเจ้า เย่ฉางเซิง วันนี้เจ้าเละเป็นเศษเนื้อแน่ ต่อให้เทพเซียนลงมาก็ช่วยเจ้าไม่ได้!”

รองผู้อาวุโสที่สองก็เอ่ยเสียงเย็นเยียบ “เย่ฉางเซิง ถ้าวันนี้เจ้าหนีออกไปจากเผ่ามิ่งแบบมีลมหายใจได้ล่ะก็ ชื่อข้ากลับหัวอ่านได้เลย”

เย่ชิวทำหน้าไม่ทุกข์ร้อน แววดูแคลนยิ่งเข้มข้นขึ้น “หรือว่าข้าพูดผิดตรงไหน?”

“เมื่อก่อนตอนเจ้าแก่คนนั้นยังไม่ออกมา ก็ไม่เห็นพวกเจ้าจะกระดิกตัวกล้าส่งเสียงอะไร พอมีภูเขาให้ซบขึ้นมาหน่อย ก็กล้าทำก๋ากั่นกันใหญ่เชียวนะ”

“พวกขี้ขลาดชอบรังแกแต่คนอ่อนแอทั้งฝูง…”

“กำแหงนัก!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตวาดลั่น ตัดบทเย่ชิวแล้วพูดต่อว่า “เย่ฉางเซิง เจ้ากล้าดียังไงถึงมาดูหมิ่นมหาปุโรหิตกับเหล่าผู้อาวุโสถึงเพียงนี้! ข้าต้องฉีกเจ้าจนร่างแหลกเป็นหมื่นชิ้นให้ได้!”

เย่ชิวสวนกลับแบบไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย “โวยวายเหี้ยอะไร! ไม่ใช่ว่ากูดูถูกหรอกนะ แต่มึงมันก็แค่หนูขี้ขลาดตัวหนึ่งแท้ ๆ ยังกล้ามาเรียกตัวเองว่าไท่จื่ออีก น่าอายฉิบหาย!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเดือดจนแทบควันออกหู เกือบพุ่งเลือดออกมาคาปาก กำมือแน่นจนข้อมือซีดขาว

ตอนนั้นเอง มหาปุโรหิต รองผู้อาวุโสที่สอง และรองผู้อาวุโสที่สามก็ออกมายืนข้างหน้าอีกครั้ง พร้อมตะโกนด่ากราด

“เย่ฉางเซิง กล้าลบหลู่ไท่จื่อ เจ้านี่มันหาที่ตายชัด ๆ!”

“กล้าอวดดีอีกสักคำ ข้าจะทำให้เจ้ากระดูกไม่เหลือซาก!”

“……”

เสียงก่นด่าสลับกันไปมาของมหาปุโรหิต รองผู้อาวุโสที่สอง และรองผู้อาวุโสที่สาม ดังก้องสะท้อนอยู่ในพื้นที่อึดอัดนี้ไม่ขาดสาย แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยโทสะและจิตสังหาร แทบอยากจะฉีกเย่ชิวให้แหลกเป็นชิ้น ๆ เดี๋ยวนั้น

“ฮ่า ๆ ๆ…”

แต่เย่ชิวกลับเหมือนเพิ่งได้ยินเรื่องตลกที่สุดในใต้หล้า เงยหน้าขึ้นหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะของเขาดังก้องเกรี้ยวกราดไปกับสายลมบ้าคลั่งในฟ้าดิน ราวกับกำลังเยาะเย้ยความไร้ความสามารถของพวกนั้น

“ไม่เคารพไท่จื่ออย่างนั้นหรือ?”

เย่ชิวหยุดหัวเราะ กวาดตามององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงด้วยแววเหยียด “คนอย่างมัน แค่นี้ยังกล้าให้ข้าเคารพ?”

“คนที่ถึงขั้นคิดจะฆ่าน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง นอกจากทำให้เผ่ามิ่งเสื่อมเสียแล้ว ยังจะเอาอะไรไปทำให้เผ่ามิ่งรุ่งเรืองได้อีก?”

“หรือพวกเจ้าเชื่อจริง ๆ ว่ามันจะพาเผ่ามิ่งขึ้นสู่ความยิ่งใหญ่ได้? เลิกฝันกลางวันเถอะ! สิ่งที่มันทำได้ ก็แค่พาพวกเจ้าลงนรกเท่านั้นแหละ!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงตัวสั่นทั้งตัวด้วยความโกรธ เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผาก ชี้หน้าเย่ชิวตะโกน “เย่ฉางเซิง เจ้า…อย่ามาปั้นน้ำเป็นเลือด! ทุกอย่างที่ข้าทำ ล้วนเพื่อภารกิจยิ่งใหญ่ของเผ่ามิ่งทั้งนั้น!”

“ภารกิจยิ่งใหญ่?” เย่ชิวหัวเราะเย็น “เพื่อภารกิจยิ่งใหญ่บ้าบออะไรของเจ้า ถึงขั้นจะไม่สนใจแม้แต่สายเลือดตัวเอง ฆ่าฟันตามอำเภอใจ? นั่นมันไม่ใช่เพื่อเผ่ามิ่ง แต่เป็นแค่การสนองความทะเยอทะยานสกปรกของตัวเองต่างหาก!”

มหาปุโรหิตแอบเหลือบมองไปทางมหาอาวุโส เห็นว่าอีกฝ่ายยังคงยืนอยู่เฉย ๆ เฝ้ามองเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยสายตาเย็นชา

“เจ้าแก่คนนี้ ทำไมยังไม่ขยับอีก?”

มหาปุโรหิตสบถอยู่ในใจ ก่อนจะตะโกนลั่นว่า “เย่ฉางเซิง วันนี้เจ้าบุกอาณาเขตเผ่ามิ่ง ฆ่าสมาชิกตระกูลของข้า ลบหลู่มหาอาวุโสกับท่านชายรัชทายาท แถมไม่รู้จักสำนึกผิด เจ้าได้ก่อโทษถึงตายแล้ว!”

“โทษตายงั้นหรือ?” เย่ชิวก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังชี่ทั่วร่างพลุ่งพล่านรุนแรงจนกระแสลมบ้าคลั่งรอบด้านต้องถอยห่างจากตัวเขาไปหลายส่วน เขากวาดตามองไปทางมหาปุโรหิตกับพวก แล้วพูดเสียงเรียบ “พวกเจ้าทำความชั่วมานับไม่ถ้วน ชีวิตคนในสายตาพวกเจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับหญ้าแห้ง มีคนบริสุทธิ์เท่าไหร่ที่ตายใต้เงื้อมมือพวกเจ้า? วันนี้ที่ข้ายืนอยู่ตรงนี้ ก็เพื่อทวงความยุติธรรมคืนให้เหล่าวิญญาณอาฆาตเหล่านั้น!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน