วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3053

“อ๊า...”

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเย่ชิวและพวกพ้องหล่นวูบลงเหวลึก ราวกับเลือดทั้งกายเย็นเฉียบไปหมด

หรือว่า...จื่อหยางเทียนจุนจะพ่ายแพ้ลงแบบนี้จริง ๆ?

ฝั่งเผ่ามิ่งกลับกัน ทุกคนตื่นเต้นจนหน้าแดง หัวใจสั่นสะท้านไม่หยุด

มหาอาวุโสในฐานะ “เสาหลักค้ำจุนเผ่า” ของหมิงจู่ ช่างน่ากลัวสมคำร่ำลือ กระบวนท่านี้คมกริบจนเหมือนจะไร้เทียมทานทั่วหล้า

“แกร๊ก!”

เสียงแตกกรอบใสกังวานดังขึ้น

ในเสี้ยววินาที จื่อหยางเทียนจุนยื่นมือซ้ายออกไปอย่างฉับพลัน ฝ่ามือรับคทากระดูกขาวของมหาอาวุโสไว้ได้อย่างแม่นยำ

ปลายคทากระดูกขาวห่างจากหว่างคิ้วของจื่อหยางเทียนจุนไม่ถึงสามนิ้ว พลังมหาศาลพุ่งกระแทกอย่างบ้าคลั่ง ทว่ากลับไม่อาจดันเข้าไปได้แม้แต่น้อย

ฝ่ามือซ้ายของจื่อหยางเทียนจุน...แข็งแกร่งราวโล่โบราณที่ไม่มีสิ่งใดทำลายได้

“หืม?”

มหาอาวุโสเลิกคิ้วขึ้น เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าในสถานการณ์เช่นนี้ จื่อหยางเทียนจุนยังจะต้านคทากระดูกขาวของเขาไว้ได้

“เคร้ง!”

ถัดมา จื่อหยางเทียนจุนสะบัดมือขวา ดาบยาวในมือระเบิดแสงดาบสีม่วงนับพันนับหมื่นสาย พุ่งฟาดใส่มหาอาวุโสเหมือนพายุฝนกระหน่ำ

มหาอาวุโสไม่ทันคิดมาก ร่างถอยฉับไวราวสายฟ้า ถึงได้หลบพ้นไปได้

พอเห็นเช่นนั้น ผู้คนเผ่ามิ่งต่างสะดุ้งในใจ

“แม่งเอ๊ย...แบบนี้ยังฆ่าไม่ตายอีกเหรอ เจ้าแก่นั่นโคตรแข็งเลย!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกัดฟันพูดอย่างแค้นเคือง

รองผู้อาวุโสที่สองกล่าว “ระดับพลังเท่ากัน ผู้ฝึกกระบี่แข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกบำเพ็ญทั่วไปอยู่แล้ว พลังการต่อสู้ของเจ้าแก่นั่นน่ากลัวจริง ๆ”

รองผู้อาวุโสที่สามพูด “เมื่อกี้มหาอาวุโสเกือบฆ่าเขาได้ เขาอยู่ไม่ได้นานหรอก ตอนนี้ก็แค่ทำเป็นแข็งขืนเท่านั้น”

มหาปุโรหิตเดิมทีไม่อยากพูด แต่เห็นทุกคนออกความเห็นกันหมด เขาจึงต้องเอ่ยปาก ไม่อย่างนั้นจะดูเหมือนแปลกแยก

“เจ้าแก่นั่นไม่ใช่คู่มือมหาอาวุโสหรอก รอดูเถอะ อีกไม่นานก็จะถูกมหาอาวุโสฟันตาย”

อีกด้านหนึ่ง

เย่ชิวและพวกพ้องถอนหายใจยาว ในเมื่อครู่จื่อหยางเทียนจุนตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ ทำเอาทุกคนเหงื่อแตก หัวใจแทบพุ่งออกจากคอ พอเห็นเขาพลิกสถานการณ์ได้ ความกังวลในอกจึงคลายลงเล็กน้อย

“เสียวชิบ...เมื่อกี้เกือบตกใจตายแล้ว” หลินต้าหนiaoหอบหายใจ

ม่อเทียนจียิ้ม “ข้ารู้อยู่แล้วว่าจื่อหยางเชียนเป่ยไม่แพ้ง่าย ๆ”

จางเหมยเจินเหรินเหลือบมองสุญญากาศแล้วกล่าว “จื่อหยางเชียนเป่ยเจอคู่ต่อสู้ตัวจริงเข้าแล้ว แต่ข้ากล้าฟันธง เจ้าแก่เผ่ามิ่งคนนั้นต้องถูกจื่อหยางเชียนเป่ยจัดการแน่”

ในสุญญากาศ

ศึกใหญ่หยุดชะงักลงชั่วครู่

จื่อหยางเทียนจุนมองมหาผู้อาวุโสแห่งหมิงจู่แล้วกล่าว “หลายปีแล้วที่ข้าไม่เจอคู่ต่อสู้ระดับเจ้า เจ้าดีมาก...คุ้มค่าที่ข้าจะทุ่มสุดกำลัง!”

มหาผู้อาวุโสแห่งหมิงจู่หัวเราะ “เจ้าก็ไม่เลว เมื่อกี้อีกนิดเดียวก็ฆ่าเจ้าได้แล้ว แต่เจ้าดันรอดไปได้”

จื่อหยางเทียนจุนกล่าว “อยากฆ่าข้า? เจ้าทำไม่ได้”

“ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไง” มหาอาวุโสยิ้มบาง

จากนั้นสายตาของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ จิตสังหารและเจตจำนงแห่งสงครามพลุ่งพล่านขึ้นพร้อมกัน

“ฆ่า!”

มหาอาวุโสคำรามลั่น ศึกใหญ่ปะทุขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ ทั้งสองพุ่งลึกเข้าไปในสุญญากาศ เปิดฉากตัดสินเป็นตาย

พวกเขาฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ทุกกระบวนท่าล้วนแฝงความเข้าใจและการใช้กฎแห่งฟ้าดินอย่างลึกซึ้ง แค่ขยับมือครั้งหนึ่งก็ทำให้ภูเขาแม่น้ำหมื่นลี้สั่นสะเทือน

สุญญากาศผืนใหญ่ยุบถล่ม เกิดรอยแยกนับไม่ถ้วนทอดยาวเป็นล้านลี้ ราวกับฟ้าถูกฉีกขาด ภาพชวนขนลุกยิ่งนัก

ทุกครั้งที่พลังปะทะ ศูนย์กลางสนามรบจะเกิดหลุมดำมหึมา คล้ายเหวลึกไร้ที่สิ้นสุด น่าสะพรึงจนแทบหายใจไม่ออก

ครั้งนี้ทั้งสองสู้กันชนิดเข็มชนเข็ม โต้กลับไม่ยอมถอย

พริบตาเดียวก็แลกกระบวนท่ากันไปแล้วแปดร้อยท่า

ได้ยินดังนั้น มหาอาวุโสกระตุกมุมปาก ดวงตาลุกเป็นไฟด้วยโทสะ

“อย่าโกรธไป ข้าไม่ได้เจาะจงเจ้า” จื่อหยางเทียนจุนกล่าว “ข้าเจาะจงศัตรูของข้าทุกคนต่างหาก”

แม่งเอ๊ย มึงนั่นแหละหมา!

“ไปตายซะ!”

มหาอาวุโสทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งเข้าหาจื่อหยางเทียนจุนด้วยความเดือดดาล

“ฆ่า!”

ศึกที่ดุเดือดยิ่งกว่าปะทุขึ้นอีกครั้ง

ชั่วพริบตา ทั้งสองแลกกระบวนท่ากันอีกพันรอบ พลังสูสี ชั่วขณะหนึ่งยังตัดสินแพ้ชนะไม่ได้

“ศึกนี้ควรจบได้แล้ว!”

จื่อหยางเทียนจุนตะโกนก้อง ขณะสะบัดดาบยาว เสียงหวีดหวิวดังเป็นระลอก ทุกครั้งที่ฟาดออกไปจะผ่าเปิดมิติเล็ก ๆ ขึ้นทีละช่อง แล้วบดอัดพุ่งใส่มหาอาวุโส

นี่คือพลังแห่งมิติ!

ตั้งแต่อดีตกาล ผู้ที่ควบคุมพลังแห่งมิติอันแข็งแกร่งเช่นนี้ได้มีน้อยยิ่งกว่าน้อย บัดนี้พลังแห่งมิติโหมกระหน่ำ ซัดใส่มหาอาวุโสอย่างบ้าคลั่ง

“เคร้ง!”

“เคร้ง!”

“เคร้ง!”

มหาอาวุโสกวัดแกว่งคทากระดูกขาว ไม่เก็บงำพลังอีกต่อไป ทุกการโจมตีอัดแน่นด้วยแรงสยองขวัญ

คทาปะทะดาบยาว เกิดเสียงสนั่นหู แสงสีดำกับพลังกระบี่สีม่วงสานไขว้กัน ฉีกสุญญากาศเป็นรอยแยกมหึมานับไม่ถ้วน

มองเห็นได้ชัดว่า แสงสีดำกับพลังกระบี่สีม่วงทอประสานกันเป็นม่านแสงป้องกันที่งดงามแต่แฝงอันตราย ราวกับดวงดาวสองดวงไล่ล่าชนปะทะกันไม่หยุด

“อ๊า...!”

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องสะเทือนฟ้าก็ดังก้องขึ้นกลางนภา