วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3054

เสี้ยววินาทีถัดมา ร่างของมหาอาวุโสก็ถูกซัดปลิวกระเด็นออกไปด้านข้าง คทากระดูกขาวในมือถูกฟันจนแหลกเป็นท่อนเล็กท่อนน้อยนับสิบท่อน

“มหาอาวุโส!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกเห็นภาพนั้นก็เผลอร้องอุทานออกมา

ถัดจากนั้นแต่ละคนก็ยืนแข็งทื่อ ราวกับกลายเป็นหุ่นไม้หินไร้วิญญาณ

“มหาอาวุโส... แพ้แล้ว?”

“นี่... เป็นไปได้ยังไง?”

“มหาอาวุโสคือผู้แข็งแกร่งที่สุดของพวกเรา จะพ่ายแพ้ได้ยังไง เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!”

ชั่วขณะนั้น เหล่าคนของเผ่ามิ่งรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว หัวใจเหมือนจมดิ่งลงก้นบึ้ง

มหาอาวุโสมีทั้งฐานะอันสูงส่งและพลังอันร้ายกาจในเผ่ามิ่ง ทว่าเวลานี้กลับถูกซัดปลิว แถมอาวุธวิเศษยังถูกทำลายจนสิ้น

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

“ท่านอาจารย์ ท่านต้องอดทนให้ได้นะ!” สีหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงขึงขังไม่เคยมีมาก่อน เขากำหมัดแน่น

เขารู้ดีว่า มหาอาวุโสคือม่านพลังสุดท้ายของเผ่ามิ่ง หากมหาอาวุโสล้มลง เผ่ามิ่งก็ได้ถึงกาลอวสานจริง ๆ

“ล้วนเป็นความผิดของนังสารเลวนั่น ถ้าไม่ใช่เพราะมันพาเย่ฉางเซิงพวกนั้นมาที่นี่ จะเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน?”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงปรายตามองเสี่ยวเตี๋ยอย่างเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารอันฝังลึกถึงกระดูก

“ฟิ้ว!”

ในตอนนั้นเอง มหาอาวุโสที่ถูกซัดกระเด็นอยู่ในสุญญากาศก็พลิกกายกลางอากาศ ตั้งหลักได้อย่างมั่นคง สีหน้าเย็นชาไปทั้งใบหน้า ทว่าทั่วร่างกลับไม่มีร่องรอยบาดเจ็บแม้แต่น้อย

“อ้าว เจ้าแก่คนนั้นไม่โดนเล่นงานหนักแฮะ” จางเหมยเจินเหรินอุทานออกมา

เย่ชิวหรี่ตาแล้วเอ่ยว่า “บนตัวเจ้าแก่นั่น ส่วนมากคงมีอะไรอย่างชุดรบคอยปกป้องอยู่ ไม่อย่างนั้นไม่มีทางรอดมาได้แบบไร้รอยขีดข่วนหรอก”

ว่าแล้วก็เป็นจริงดังว่ามา

ร่างกายของมหาอาวุโสสั่นสะท้านเบา ๆ ชุดคลุมยาวถูกลมฉีกขาดปลิวว่อน เผยให้เห็นด้านในเป็นชุดรบสีดำสนิทตัวหนึ่ง

บนชุดรบสลักอักขระเวทมนตร์แน่นขนัด เปล่งประกายแสงเร้นลับ แผ่ออกมาซึ่งพลังป้องกันอันรุนแรง

“ชุดรบนี้เป็นของที่หมิงตี้หล่อหลอมด้วยพระหัตถ์เมื่อปีนั้น แข็งแกร่งจนไม่อาจทำลาย เจ้าจะไม่มีวันทำลายมันได้ ข้าดูสิว่าต่อจากนี้เจ้าจะชนะข้าได้ยังไง” มหาอาวุโสกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

“ของภายนอกท้ายที่สุดก็เป็นเพียงของภายนอก สุดท้ายแล้วก็ต้องพึ่งพาตัวเอง ถ้าตัวเจ้าไม่เอาไหน ต่อให้ของภายนอกจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไร้ความหมาย” จื่อหยางเทียนจุนกล่าวเสียงกังวาน

ที่ห่างออกไป เย่ชิวรู้สึกใจหายวาบ

ชุดรบบนตัวมหาอาวุโสนั้น หล่อหลอมโดยหมิงตี้ มีพลังป้องกันที่ร้ายกาจยิ่งนัก เมื่ออยู่ในมือของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิอย่างมหาอาวุโส ก็ยิ่งเสริมเขี้ยวเล็บให้ดุร้ายขึ้นไปอีก ระดับการป้องกันแทบจะเรียกได้ว่าไร้เทียมทาน

เย่ชิวกำลังคิดว่าจะเอาดาบเซวียนหยวนออกไปช่วยจื่อหยางเทียนจุนดีหรือไม่

ถึงดาบเซวียนหยวนจะไร้วิญญาณดาบ แต่ยังไงก็เป็นกระบี่เทพอันดับหนึ่งในยุคบรรพกาล คมกล้าไม่มีผู้ใดทัดเทียม หากอยู่ในมือจื่อหยางเทียนจุน ย่อมสามารถระเบิดประกายคมที่สะท้านฟ้าสะเทือนดินออกมาได้อย่างแน่นอน

“อย่าเพิ่งรนรน” จางเหมยเจินเหรินว่า “จื่อหยางเชียนเป่ยฟาดจนเจ้าแก่กระเด็นได้ครั้งหนึ่ง ก็ฟาดได้ครั้งที่สอง รอดูเถอะ เจ้าแก่คนนั้นดิ้นอีกไม่นานหรอก”

กลางสุญญากาศ

“ข้ามีชุดรบคุ้มกาย เจ้าจะทำอะไรข้าได้?” มหาอาวุโสปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่พุ่งทะลุฟ้าดิน จากนั้นสะบัดฝ่ามือ ระเบิดพลังวิเศษนานัปการพุ่งเข้าจู่โจมจื่อหยางเทียนจุน

“ที่เจ้าทนมาถึงตอนนี้ได้ ก็ถือว่าไม่เลวหรอก น่าเสียดาย เพียงแต่เจ้าดันมาพบข้า” จื่อหยางเทียนจุนเอ่ยด้วยเสียงดังก้องประดุจระฆังใหญ่ ก่อนจะร่ายวิชาดาบอันทรงพลังออกมา

“ฟึ่บ!”

เพียงเห็นจื่อหยางเทียนจุนทั้งคนแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีม่วงพุ่งทะยานออกไป ดาบยาวในมือฟันทะลุม่านพลังป้องกันของมหาอาวุโสได้ในดาบเดียว มุ่งตรงไปยังหน้าผากของมหาอาวุโส

“แย่แล้ว!” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกสะท้านทั้งจิตใจ

ชุดรบป้องกันได้แค่ลำตัว ปกป้องศีรษะไม่ได้

หากคมดาบของจื่อหยางเทียนจุนแทงโดนเข้าไป มหาอาวุโสก็ต้องถึงฆาตอย่างไม่ต้องสงสัย

ในใจของทุกคนแห่งเผ่ามิ่งเต็มไปด้วยทั้งความตะลึงและความโกรธ ทว่ากลับช่วยอะไรไม่ได้เลย

ศึกของระดับกึ่งจักรพรรดิ พวกเขาไม่มีปัญญาจะเข้าไปแทรกแม้แต่น้อย

เงาดาบปะทะกับตราประทับจักรพรรดิมรณะอย่างดุเดือด เกิดเสียงเสียดแทงหู สนั่นจนสุญญากาศรอบด้านแตกร้าวเป็นชิ้น ๆ

ภายใต้การโจมตีต่อเนื่องของจื่อหยางเทียนจุน ในที่สุดตราประทับจักรพรรดิมรณะก็ถูกฟันจนปลิวออกไป ควงเป็นเส้นโค้งพุ่งตกจากท้องฟ้า

“ตราประทับจักรพรรดิมรณะ!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเห็นดังนั้น ดวงตาก็แดงวาบ เขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยไม่สนสิ่งใด มุ่งตรงไปหาตราประทับจักรพรรดิมรณะ ตั้งใจจะคว้ามันกลับคืนมา

อย่างไรเสีย นี่คือสัญลักษณ์สูงสุดของเผ่ามิ่ง!

ทว่าในจังหวะที่องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกำลังจะเข้าใกล้ตราประทับจักรพรรดิมรณะ จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งวาบเข้ามาดุจสายฟ้า นั่นคือเย่ชิว

แม้เย่ชิวจะไม่รู้ว่าตราประทับจักรพรรดิมรณะมีสรรพคุณอะไร แต่ก็เข้าใจว่า ของที่ถูกจื่อหยางเทียนจุนใช้ดาบฟันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบแหลก แต่กลับไม่เป็นอะไรเลย แบบนี้ไม่ใช่ของวิเศษก็ให้มันรู้ไป

“ไสหัวไป!”

เย่ชิวตวาดลั่น ร่างวูบไปข้างหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง หมัดหนึ่งทุบออกไปสุดแรง

ใบหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงซีดเผือดทันที เขาไม่คิดว่าเย่ชิวจะโผล่มาแย่งตราประทับจักรพรรดิมรณะ แถมยังลงมือรุนแรงถึงเพียงนี้ เขารีบยกแขนขึ้นมาป้องกันอย่างฉุกละหุก แต่ก็ยังถูกหมัดของเย่ชิวซัดปลิวออกไป

“พรวด!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกระอักเลือดคำใหญ่ ร่างปลิวลอยราวว่าวที่สายขาด โชคยังดีที่รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามตาไวมือไว พุ่งออกไปรับตัวเขาไว้จากด้านหลังทันเวลา

เย่ชิวคว้าตราประทับจักรพรรดิมรณะมาไว้ในมือได้ในทีเดียว ก่อนจะหันกายกลับไปยังตำแหน่งเดิม แล้วกดยัดตราประทับจักรพรรดิมรณะใส่มือของเสี่ยวเตี๋ย

“นี่มันของเผ่ามิ่ง ก็ให้เธอเก็บไว้เถอะ!” เย่ชิวเอ่ย

หัวใจของเสี่ยวเตี๋ยสั่นไหววูบ นางกำแน่นตราประทับจักรพรรดิมรณะ เอ่ยถามว่า “พี่เย่ พี่รู้รึเปล่าว่ามันหมายถึงอะไร?”

“ไม่สำคัญหรอก” เย่ชิวตอบ “ยังไงก็ให้เธอไปแล้ว”

ชั่วขณะนั้น เสี่ยวเตี๋ยซาบซึ้งจนไม่รู้จะเอ่ยอะไรดี นางมองเย่ชิวด้วยสายตาอ่อนหวานราวสายน้ำ ริมฝีปากเล็กสีชมพูเอื้อนเอ่ยออกมาสองคำ

“ขอบคุณนะ”