วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3055

มหาอาวุโสที่สูญเสีย ตราประทับจักรพรรดิมรณะ ไป พลันรู้สึกถึงวิกฤตที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนถาโถมเข้ามาในใจ

เขารู้ดีว่าเมื่อไม่มี ตราประทับจักรพรรดิมรณะ แล้ว ต่อให้ต้านรับการโจมตีอันเฉียบคมของ จื่อหยางเทียนจุน สภาพของตนก็จะลำบากยิ่ง

แต่เขาคือยอดฝีมือระดับสูงสุดของเผ่ามิ่ง ความหยิ่งผยองที่ฝังในกระดูกไม่ยอมให้เขาก้มหน้าพ่ายแพ้ง่าย ๆ

“ฮึ! ต่อให้ไม่มี ตราประทับจักรพรรดิมรณะ ข้าก็ไม่แพ้ในมือเจ้าโดยง่ายหรอก!”

มหาอาวุโสคำรามกึกก้อง หมอกวิญญาณสีเทารอบกายเดือดพล่านทันควัน ซัดกรูเข้าหา จื่อหยางเทียนจุน ราวคลื่นทะเล

ในหมอกนั้นมีใบหน้าผีอัปลักษณ์นับไม่ถ้วนลอยวูบวาบ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวปีศาจจาก นรกเก้าภพ ที่จะกลืนกิน จื่อหยางเทียนจุน ให้สิ้น

จื่อหยางเทียนจุนเห็นดังนั้น ดวงตาฉายแววดูแคลน เขาสบถฮึในลำคอ ดาบยาว ในมือสว่างเจิดจ้าขึ้นอีก กระแสอำนาจทั้งร่างพุ่งทะยานถึงขีดสุด

“วันนี้คือวันตายของเจ้า!”

จื่อหยางเทียนจุนตวาด ร่างวูบไหวพุ่งเข้าหามหาอาวุโสราวสายฟ้าสีม่วง

“หมื่นเงาดาบ!”

เสียงตะโกนก้อง ดาบยาว ในมือฟาดฟันรัวเร็วจนพร่า กลายเป็น เงาดาบ นับไม่ถ้วนปกคลุมลงไป

ทุกเส้นของเงาดาบอัดแน่นด้วยพลังมหาศาล ราวกับผ่าฟ้าสับดินได้

มหาอาวุโสไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เขายกมือทั้งสอง ร่ายอาคม อย่างรวดเร็ว ชุดรบสีดำ บนกายส่องแสงจัด ก่อเป็น เกราะป้องกัน ที่แน่นหนา

“โล่พิทักษ์ยมโลก!”

มหาอาวุโสคำราม หมอกวิญญาณสีเทารวมตัวแน่นตรงหน้า ปะทะกับเงาดาบของ จื่อหยางเทียนจุน อย่างดุเดือด

“เคร้ง ๆ ๆ…”

เงาดาบกระแทกกับโล่ป้องกัน เสียงดังสนั่นหู คลื่นพลังงาน แผ่กระจายออกไปรอบทิศ ทุกที่ที่กวาดผ่าน สุญญากาศ แตกสลายสิ้น

“แตกให้ข้าสิ!”

จื่อหยางเทียนจุนตวาด ดาบยาว สะบัดสะเทือนแรง เงาดาบทั้งหมดหลอมรวมในพริบตา กลายเป็น พลังกระบี่ สีม่วงมหึมา ฟันลงใส่โล่ป้องกันของมหาอาวุโส

“ตูม!”

พลังกระบี่สีม่วงฟันลง เสียงระเบิดสะเทือนฟ้าดิน

แกร๊ก!

โล่ป้องกันสั่นกระตุก รอยร้าวผุดขึ้นเป็นสาย ๆ

มหาอาวุโสหน้าซีดเผือด เลือดซึมออกจากมุมปาก แต่ยังกัดฟันทนฝืนไว้

“เอาอีก!”

แววตา จื่อหยางเทียนจุน วาบคลั่ง เขาฟาด ดาบยาว อีกครั้ง พลังกระบี่สีม่วงเส้นใหม่เฉือนออกไป

เส้นนี้คมกริบกว่าเดิม อัดแน่นด้วยพลังที่หนักหน่วงยิ่ง

“ตูม!”

โล่ป้องกันของมหาอาวุโสรับไม่ไหว แตกกระจายเสียงดังสนั่น และพลังกระบี่สีม่วงยังไม่แผ่ว ฟันตามเข้าใส่เขาตรง ๆ

“เคร้ง!”

ในเสี้ยววินาทีคับขัน มหาอาวุสชัก ขวานรบ สีดำสนิทออกมาอย่างสายฟ้า ยกเข้าปะทะพลังกระบี่สีม่วง เสียงกระทบใสกังวาน

พรวด!

ขวานรบ ถูกฟันขาดฉับ พลังกระบี่สีม่วงยังคงเฉือนต่อ

มหาอาวุโสหลบไม่ทัน ถูกฟันเข้าเต็ม ๆ ร่างปลิวถอยหลังราวว่าวขาดสาย

“พรวด!”

เขาพ่นเลือดคำใหญ่ ชุดรบสีดำ บนกายมีรอยดาบลึกพาดผ่าน

เขาฝืนทรงตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความเดือดดาลและไม่ยอมแพ้ ตะโกนใส่ จื่อหยางเทียนจุน ว่า “อย่าดีใจไป ข้ายังไม่แพ้!”

พูดจบ มหาอาวุโสก็พุ่งเข้าหา จื่อหยางเทียนจุน อีกครั้ง

“ไม่รู้จักประมาณตน!” จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะเย็น ดาบยาว ในมือเริ่มร่ายรำอีกหน

คราวนี้การโจมตีของเขาบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม

“พอถึงเวลา เขาจะจัดการ เจ้าแก่ นั่นให้ตายเอง”

พูดถึงตรงนี้ องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกำชับ “พวกเจ้าไปจับตายัยแพศยานั่นให้ดี ตราประทับราชามรณะ อยู่ในมือมัน ห้ามปล่อยให้มันมีชีวิตออกจากเผ่ามิ่งเด็ดขาด”

“เข้าใจแล้ว” รองผู้อาวุโสทั้งสองและคนอื่น ๆ ขานรับ

ในสุญญากาศ

มหาอาวุโสรับมือการโจมตีของ จื่อหยางเทียนจุน ไปด้วย พลางหาช่องสวนกลับไปด้วย

ชุดรบสีดำ ของเขาแม้แข็งแกร่ง แต่ภายใต้การโจมตีต่อเนื่อง รอยร้าวก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“แตกให้ข้าสิ!” จื่อหยางเทียนจุนตวาด ดาบยาว ฟาดลงแรง พลังกระบี่มหึมาสายหนึ่งฟันเข้าหามหาอาวุโส

มหาอาวุโสรีบหลบ แต่ยังถูกเฉียดที่ท่อนแขน ถึงจะมีชุดรบคุ้มกัน แขนเขาก็ยังถูกแรงสะเทือนจากพลังกระบี่กระแทกจนกระดูกแตก

ความเจ็บปวดแล่นพล่านทั่วร่างในทันที

มหาอาวุโสไม่มีเวลาเยียวยา เพราะการโจมตีของ จื่อหยางเทียนจุน ก็มาถึงอีก ดาบยาว รัวใส่ราวพายุฝน

เขาฝืนต้านอย่างสุดแรง แต่ไม่ทันไรกลับถูกฟันซ้ำอีกหลายดาบ

ถัดมา จื่อหยางเทียนจุนฟันต่อเนื่องรวดเดียวหนึ่งร้อยแปดดาบ

ชุดรบสีดำ บนร่างมหาอาวุโสรับไม่ไหว ในเสียง “ปัง!” ดังสนั่น มันแตกเป็นชิ้นนับไม่ถ้วนปลิวกระจายในอากาศ

เมื่อไร้การคุ้มครอง สถานการณ์ของมหาอาวุโสยิ่งอันตรายกว่าเดิม

จื่อหยางเทียนจุนมี จิตสังหาร วาบผ่านในดวงตา เขาตะโกนก้อง ยก ดาบยาว สูงเหนือศีรษะ แล้วฟันลงใส่กระหม่อมมหาอาวุส

“ไม่!”

มหาอาวุโสร้องลั่นด้วยความหวาดผวา เขาคิดจะหลบ แต่สายไปแล้ว

ในจังหวะที่ดาบกำลังจะฟันถูก เขาบิดตัวหลบฉิวเฉียด ดาบฟันผ่านชิดลำตัว เกือบผ่าเขาออกเป็นสองซีก

มหาอาวุโสยังใจสั่นไม่หาย มอง จื่อหยางเทียนจุน ที่เต็มไปด้วย จิตสังหาร ความหวาดกลัวผุดขึ้นในแววตา เขารีบร้อง “สหายเต๋า…ประลองแค่นี้พอ!”