วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3056

มหาอาวุโสยังใจไม่กลับเข้าที่ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว คิดไม่ถึงว่าจื่อหยางเทียนจุนยิ่งสู้ยิ่งดุ เขาร้อนรนตะโกนไปทางจื่อหยางเทียนจุนว่า “สหาย การประลองถึงตรงนี้ก็พอแล้ว!”

มหาอาวุโสกลัวเสียแล้ว

เขากลัวว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ตัวเองต้องตายใต้ดาบของจื่อหยางเทียนจุนแน่

จื่อหยางเทียนจุนได้ยินก็ยกมุมปากยิ้มเย็น แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน “เจ้าพูดให้เริ่มก็เริ่ม พูดให้จบก็จบ? คิดว่าเจ้าเป็นใครกัน?”

สิ้นคำ ดาบยาวในมือเขาแวบแสงเย็นวาบ ทั้งคนพุ่งเป็นสายฟ้าสีม่วงเข้าใส่มหาอาวุโสอีกครั้ง

ดาบยาวในมือจื่อหยางเทียนจุนฟาดฟันจนเกิดเงาดาบดุดันนับไม่ถ้วน เงาดาบหอบเสียงลมหวีดหวิวโถมเข้าครอบคลุมตัวมหาอาวุโส

มหาอาวุโสใจสะท้าน คาดไม่ถึงว่าจื่อหยางเทียนจุนไม่มีท่าทีจะยอมเลิก เขาจำต้องฝืนความเจ็บทั่วกาย รีบโต้กลับอย่างลนลาน

เขาประสานมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ปากพึมพำคาถา หมอกสีเทารอบกายปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง พยายามควบแน่นเป็นเกราะป้องกัน

ทว่าเวลานี้เขาไม่เพียงบาดเจ็บสาหัส ใจยังหวาดหวั่น กำลังร่วงฮวบ เกราะป้องกันเพิ่งก่อตัวได้ไม่ทันไร ก็ถูกเงาดาบของจื่อหยางเทียนจุนฟาดแตกกระจุยอย่างง่ายดาย

“พรวก!”

มหาอาวุโสพ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง ร่างโงนเงนแทบยืนไม่อยู่

เขารู้ดีว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจื่อหยางเทียนจุนอีกต่อไป หากฝืนต่อมีแต่ตายสถานเดียว จึงกัดฟันหมุนตัวหนีเอาชีวิตรอด

“คิดจะหนี? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”

จื่อหยางเทียนจุนฮึดฮัดเย็นชา เหยียบฝ่าเท้าลงทีหนึ่ง ร่างทะยานตามติดไปดั่งเงา

มหาอาวุโสหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ข้างหน้า จื่อหยางเทียนจุนไล่ตามไม่ลดละอยู่ด้านหลัง

ทั้งสองไล่ล่ากันจากท้องฟ้าลงสู่พื้นดิน แล้วจากพื้นดินทะยานขึ้นสู่ฟ้าอีกครั้ง ที่ใดผ่านไป ฟ้าดินก็แปรสี ภูเขาและแม่น้ำถึงกับสั่นสะเทือน

บนพื้นดิน ภูเขาและแม่น้ำที่แต่เดิมสงบเงียบถูกพลังของทั้งคู่กวาดกระแทกจนแหลกเป็นชิ้น ยอดเขาทีละลูกถล่มครืน ฝุ่นทรายฟุ้งตลบ

แม่น้ำก็ถูกพลังอันรุนแรงพลิกผัน น้ำในแม่น้ำไหลย้อน กลายเป็นคลื่นน้ำมหึมา

บนท้องฟ้า เมฆดำม้วนตัวหนาทึบ สายฟ้าฟาดคำรามไม่ขาด เส้นสายฟ้าแล่นฉวัดเฉวียนในหมู่เมฆดั่งมังกรวารี ส่งเสียงกัมปนาทสะเทือนแก้วหู

มหาอาวุโสทั้งต้องหนีทั้งต้องคอยต้านการโจมตีของจื่อหยางเทียนจุนไม่ขาด ไม่นานทั่วร่างก็มีบาดแผลเพิ่มขึ้นหลายแห่ง เลือดสดไหลไม่หยุดย้อมเสื้อผ้าเป็นสีแดงฉาน

เท่านั้นไม่พอ การหนีตายอย่างลนลานยังสูบพลังร่างกายไปมหาศาล เขาไม่มีเวลาฟื้นฟูเลยแม้แต่น้อย ความเร็วจึงค่อย ๆ ช้าลงเรื่อย ๆ

“สหาย ผมว่าเราคุยกันดี ๆ ก็ได้นะ!” มหาอาวุโสหอบหายใจพลางตะโกน

“ตอนนี้ถึงนึกจะคุย แล้วก่อนหน้านี้ไปไหนมา?” จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะเย็น

ในใจมหาอาวุโสอึดอัดจนอยากจะตาย

ก็เมื่อกี้ยังไม่ทันได้สู้กันจริง ๆ เลยนี่นา?

ถ้ารู้แต่แรกว่าจื่อหยางเทียนจุนดุขนาดนี้ เขาคงไม่เสนอตัวจะลองเชิง แต่คุยเงื่อนไขกันให้รู้เรื่องตั้งแต่ต้น ป่านนี้เรื่องคงไม่บานปลายถึงขั้นนี้

“สหาย มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันเถอะ เรามาคุยกันเถอะ!” น้ำเสียงของมหาอาวุโสแทบเป็นการวิงวอน

“คุยเหี้ยอะไร!” จื่อหยางเทียนจุนสบถคำหยาบ ดาบยาวในมือหวดลงอีกครา พลังกระบี่เส้นหนึ่งที่ดุดันยิ่งกว่าครั้งก่อนฟาดผ่ามหาอาวุโสไป

ที่ใดพลังกระบี่พาดผ่าน อวกาศถูกผ่าออกเป็นร่องลึกยาวเหยียด

แม้มหาอาวุโสจะหลบได้รวดเร็วเพียงใด แต่ก็ยังถูกแรง余ของพลังกระบี่กวาดใส่ ทั้งตัวปลิวกระเด็นออกไปอีกครั้ง ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงจนแทบแยกร่าง

“มหาอาวุโส!”

ที่ห่างออกไป องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกเห็นภาพนั้นก็ทั้งตกใจทั้งโกรธ

พวกเขาอยากพุ่งเข้าไปช่วยเหลือ แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางเป็นคู่มือของจื่อหยางเทียนจุน บุกเข้าไปมีแต่โดนฆ่าฟรี

“ท่านชายรัชทายาท เราจะเอายังไงกันดี?” รองผู้อาวุโสที่สองถามอย่างร้อนรน

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะและความคับแค้น เขากัดฟันพูดว่า “ยังไงก็แล้วแต่ เราปล่อยให้ยืนดูมหาอาวุโสถูกเขาฆ่าต่อหน้าต่อตาไม่ได้!”

“นี่… นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”

เสียงของมหาอาวุโสสั่นเครือ ในอกพลันเอ่อล้นด้วยลางสังหรณ์อันเลวร้าย

เพราะภายในโลงศพนั้นว่างเปล่า โครงกระดูกของหมิงตี้หายไปไร้เงา เหลือทิ้งไว้เพียงกองเถ้าธุลี

“ใคร? ใครกันแน่ที่ทำเรื่องนี้!”

มหาอาวุโสเงยหน้าคำรามลั่น ดวงตาแดงก่ำดั่งโลหิต

โครงกระดูกของหมิงตี้ดูดซับพลังหล่อเลี้ยงเอาไว้จำนวนมหาศาล อัดแน่นไปด้วยพลังชีวิต หากเขาได้พลังชีวิตเหล่านั้นมา ไม่เพียงพลังบำเพ็ญเพียรจะฟื้นคืนถึงจุดสูงสุด พลังการต่อสู้ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

หากไม่ถูกบีบจนถึงทางตัน มหาอาวุโสไม่มีทางแม้แต่จะคิดแตะต้องหมิงตี้ แต่ว่าตอนนี้...

จบกัน!

“ตูม!”

จื่อหยางเทียนจุนหอบพาแรงกดดันมหาศาลทะลวงเข้ามาด้านใน

“คิดว่าหลบอยู่ที่นี่แล้วจะรอดหรือ? อย่าเพ้อไปหน่อยเลย” จื่อหยางเทียนจุนกล่าวเย็นชา ดาบยาวในมือพร้อมจะฟาดฟันได้ทุกเมื่อ

มหาอาวุโสไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างแปรเป็นควันสายหนึ่งลื่นไหลหนีไปทันที

แม้โครงกระดูกของหมิงตี้จะหายไปแล้ว แต่เขายังมีไพ่ตายอีกใบ

นั่นยังเป็นไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเผ่ามิ่งด้วย!

“ไม่เชื่อหรอก ว่าใช้ของชิ้นนั้นแล้วยังฆ่าแกไม่ได้อีก”

มหาอาวุโสวิ่งหนีไปพลางสบถอย่างเคียดแค้น “คิดจะฆ่าผมในอาณาเขตของเผ่ามิ่งงั้นหรือ ช่างเพ้อฝันสิ้นดี!”

ไม่นาน มหาอาวุโสก็วิ่งมาถึงขอบเหวลึกแห่งหนึ่ง แล้วจึงหยุดการหลบหนีลง