วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3056

มหาอาวุโสยังใจไม่กลับเข้าที่ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว คิดไม่ถึงว่าจื่อหยางเทียนจุนยิ่งสู้ยิ่งดุ เขาร้อนรนตะโกนไปทางจื่อหยางเทียนจุนว่า “สหาย การประลองถึงตรงนี้ก็พอแล้ว!”

มหาอาวุโสกลัวเสียแล้ว

เขากลัวว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ตัวเองต้องตายใต้ดาบของจื่อหยางเทียนจุนแน่

จื่อหยางเทียนจุนได้ยินก็ยกมุมปากยิ้มเย็น แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน “เจ้าพูดให้เริ่มก็เริ่ม พูดให้จบก็จบ? คิดว่าเจ้าเป็นใครกัน?”

สิ้นคำ ดาบยาวในมือเขาแวบแสงเย็นวาบ ทั้งคนพุ่งเป็นสายฟ้าสีม่วงเข้าใส่มหาอาวุโสอีกครั้ง

ดาบยาวในมือจื่อหยางเทียนจุนฟาดฟันจนเกิดเงาดาบดุดันนับไม่ถ้วน เงาดาบหอบเสียงลมหวีดหวิวโถมเข้าครอบคลุมตัวมหาอาวุโส

มหาอาวุโสใจสะท้าน คาดไม่ถึงว่าจื่อหยางเทียนจุนไม่มีท่าทีจะยอมเลิก เขาจำต้องฝืนความเจ็บทั่วกาย รีบโต้กลับอย่างลนลาน

เขาประสานมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ปากพึมพำคาถา หมอกสีเทารอบกายปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง พยายามควบแน่นเป็นเกราะป้องกัน

ทว่าเวลานี้เขาไม่เพียงบาดเจ็บสาหัส ใจยังหวาดหวั่น กำลังร่วงฮวบ เกราะป้องกันเพิ่งก่อตัวได้ไม่ทันไร ก็ถูกเงาดาบของจื่อหยางเทียนจุนฟาดแตกกระจุยอย่างง่ายดาย

“พรวก!”

มหาอาวุโสพ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง ร่างโงนเงนแทบยืนไม่อยู่

เขารู้ดีว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจื่อหยางเทียนจุนอีกต่อไป หากฝืนต่อมีแต่ตายสถานเดียว จึงกัดฟันหมุนตัวหนีเอาชีวิตรอด

“คิดจะหนี? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”

จื่อหยางเทียนจุนฮึดฮัดเย็นชา เหยียบฝ่าเท้าลงทีหนึ่ง ร่างทะยานตามติดไปดั่งเงา

มหาอาวุโสหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ข้างหน้า จื่อหยางเทียนจุนไล่ตามไม่ลดละอยู่ด้านหลัง

ทั้งสองไล่ล่ากันจากท้องฟ้าลงสู่พื้นดิน แล้วจากพื้นดินทะยานขึ้นสู่ฟ้าอีกครั้ง ที่ใดผ่านไป ฟ้าดินก็แปรสี ภูเขาและแม่น้ำถึงกับสั่นสะเทือน

บนพื้นดิน ภูเขาและแม่น้ำที่แต่เดิมสงบเงียบถูกพลังของทั้งคู่กวาดกระแทกจนแหลกเป็นชิ้น ยอดเขาทีละลูกถล่มครืน ฝุ่นทรายฟุ้งตลบ

แม่น้ำก็ถูกพลังอันรุนแรงพลิกผัน น้ำในแม่น้ำไหลย้อน กลายเป็นคลื่นน้ำมหึมา

บนท้องฟ้า เมฆดำม้วนตัวหนาทึบ สายฟ้าฟาดคำรามไม่ขาด เส้นสายฟ้าแล่นฉวัดเฉวียนในหมู่เมฆดั่งมังกรวารี ส่งเสียงกัมปนาทสะเทือนแก้วหู

มหาอาวุโสทั้งต้องหนีทั้งต้องคอยต้านการโจมตีของจื่อหยางเทียนจุนไม่ขาด ไม่นานทั่วร่างก็มีบาดแผลเพิ่มขึ้นหลายแห่ง เลือดสดไหลไม่หยุดย้อมเสื้อผ้าเป็นสีแดงฉาน

เท่านั้นไม่พอ การหนีตายอย่างลนลานยังสูบพลังร่างกายไปมหาศาล เขาไม่มีเวลาฟื้นฟูเลยแม้แต่น้อย ความเร็วจึงค่อย ๆ ช้าลงเรื่อย ๆ

“สหาย ผมว่าเราคุยกันดี ๆ ก็ได้นะ!” มหาอาวุโสหอบหายใจพลางตะโกน

“ตอนนี้ถึงนึกจะคุย แล้วก่อนหน้านี้ไปไหนมา?” จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะเย็น

ในใจมหาอาวุโสอึดอัดจนอยากจะตาย

ก็เมื่อกี้ยังไม่ทันได้สู้กันจริง ๆ เลยนี่นา?

ถ้ารู้แต่แรกว่าจื่อหยางเทียนจุนดุขนาดนี้ เขาคงไม่เสนอตัวจะลองเชิง แต่คุยเงื่อนไขกันให้รู้เรื่องตั้งแต่ต้น ป่านนี้เรื่องคงไม่บานปลายถึงขั้นนี้

“สหาย มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันเถอะ เรามาคุยกันเถอะ!” น้ำเสียงของมหาอาวุโสแทบเป็นการวิงวอน

“คุยเหี้ยอะไร!” จื่อหยางเทียนจุนสบถคำหยาบ ดาบยาวในมือหวดลงอีกครา พลังกระบี่เส้นหนึ่งที่ดุดันยิ่งกว่าครั้งก่อนฟาดผ่ามหาอาวุโสไป

ที่ใดพลังกระบี่พาดผ่าน อวกาศถูกผ่าออกเป็นร่องลึกยาวเหยียด

แม้มหาอาวุโสจะหลบได้รวดเร็วเพียงใด แต่ก็ยังถูกแรง余ของพลังกระบี่กวาดใส่ ทั้งตัวปลิวกระเด็นออกไปอีกครั้ง ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงจนแทบแยกร่าง

“มหาอาวุโส!”

ที่ห่างออกไป องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับพวกเห็นภาพนั้นก็ทั้งตกใจทั้งโกรธ

พวกเขาอยากพุ่งเข้าไปช่วยเหลือ แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางเป็นคู่มือของจื่อหยางเทียนจุน บุกเข้าไปมีแต่โดนฆ่าฟรี

“ท่านชายรัชทายาท เราจะเอายังไงกันดี?” รองผู้อาวุโสที่สองถามอย่างร้อนรน

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะและความคับแค้น เขากัดฟันพูดว่า “ยังไงก็แล้วแต่ เราปล่อยให้ยืนดูมหาอาวุโสถูกเขาฆ่าต่อหน้าต่อตาไม่ได้!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน