วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3062

“นี่…”

มหาอาวุโสกับพวกยืนเหม่อมองหม้อแปรสภาพฟ้าและดินที่ลอยขวางนิ่งอยู่กลางอากาศ ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ปากอ้าเหวอ ค้างอยู่นานจนพูดไม่ออก

พวกเขายอมรับฉากเบื้องหน้าไม่ได้เลยสักนิด เรื่องเหลวไหลขนาดนี้ แค่เย่ชิวเอ่ยปาก一句เดียว หม้อแปรสภาพฟ้าและดินก็เหมือนถูกคาถาหยุดนิ่งสะกดไว้ เชื่องเชื่อหยุดสนิทอีกครั้ง

อาถรรพ์ถึงขีดสุดจริง ๆ

“นี่…นี่มันอะไรกันแน่?” เสียงของมหาปุโรหิตสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ ความหวาดกลัวบนใบหน้าแทบปกปิดไว้ไม่อยู่แล้ว

ในฐานะบุคคลสำคัญระดับต้น ๆ ของเผ่าหมิง ตอนนี้เขาเองก็จับต้นชนปลายไม่ถูกเลยสักอย่าง ไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เหนือสามัญสำนึกตรงหน้าแม้แต่น้อย

รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามหน้าซีดขาว มองหน้ากันเลิ่กลั่ก แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เดิมทีพวกเขาคิดว่าเมื่อมหาอาวุโสใช้โลหิตวิญญาณกระตุ้นหม้อแปรสภาพฟ้าและดินแล้ว ศึกครั้งนี้จะพลิกกลับ เผ่าหมิงจะเห็นแสงแห่งชัยชนะ แต่ความจริงกลับเหมือนค้อนหนักฟาดลงกลางใจอย่างจัง

สีหน้าของมหาอาวุโสยิ่งน่าเกลียด ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะและความไม่甘

เขากัดฟันแน่น ระดมแรงทั้งหมดในตัว พ่นโลหิตวิญญาณออกมาอีกคำใหญ่

“พรวด!”

โลหิตวิญญาณพุ่งเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ร่วงลงไปตรงยอดหม้อแปรสภาพฟ้าและดินอย่างจัง

ในแววตาของมหาอาวุโสเต็มไปด้วยความคาดหวัง หวังว่าครั้งนี้หม้อแปรสภาพฟ้าและดินจะตอบสนอง กลับมาทำตามคำสั่งของเขาอีกครั้ง

ทว่า ความจริงก็โหดร้ายบดขยี้ความฝันในพริบตา

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินยังคงลอยขวางนิ่งกลางอากาศ ไร้ซึ่งปฏิกิริยา โลหิตวิญญาณของมหาอาวุโสไม่เกิดผลอะไรเลย

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพึมพำอย่างตื่นตระหนก เสียงเต็มไปด้วยความไม่มั่นคง

เขารู้สึกเหมือนโลกของตัวเองกำลังถล่ม เผ่าหมิงในวันหน้าช่างมืดมนสิ้นดี

ในจังหวะที่ทุกคนกำลังจมดิ่งอยู่ในความ绝望และหวาดผวา เย่ชิวก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ เสียงของเขาดังก้องในพื้นที่อันเงียบงันนี้ แฝงอานุภาพกดดันที่ไม่อาจขัดขืน

“ข้าเป็นผู้ถูกลิขิตโดยสวรรค์ พวกเจ้าว่า ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์จะฟังพวกเจ้า หรือฟังข้า?”

คำพูดของเย่ชิวดั่งสายฟ้าฟาดกลางโสตประสาทของทุกคน

ในแววตาของมหาอาวุโสกับคนอื่น ๆ แวบผ่านความลนลาน พวกเขามองเย่ชิว พลางรู้สึกหวาดกลัวอย่างไร้เหตุผลผุดขึ้นมาในใจ

ถึงจะไม่อยากเชื่อคำพูดของเย่ชิว แต่เหตุการณ์ตรงหน้าก็บีบให้พวกเขาต้องประเมินเด็กหนุ่มคนนี้ใหม่อีกครั้ง

“ผู้ถูกลิขิตโดยสวรรค์? อย่ามาเพ้อเจ้อไร้สาระแถวนี้นะ!” มหาอาวุโสคำรามลั่น พยายามใช้ความโกรธกลบเกลื่อนความกลัวในใจ “เจ้าแค่เล่นกลสกปรกอะไรบางอย่าง คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะขู่เราได้งั้นหรือ!”

“ใช่! คิดว่าพูดโอ่อะไรสองสามคำ แล้วเราจะเชื่อเจ้ารึไง?” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงก็แสร้งทำใจเย็นพูดเสริม “สมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่าหมิงเรา จะไปเชื่อฟังคำสั่งเจ้าได้ยังไงกัน!”

ใบหน้าของมหาปุโรหิตมืดดำจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้ เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว สายตาจ้องเย่ชิวแน่วนิ่ง เสียงแฝงความสั่นแต่ฝืนรักษาอำนาจเอาไว้ “ผู้ถูกลิขิตโดยสวรรค์? ช่างเหลวไหลสิ้นดี!”

“เจ้าเป็นแค่เด็กอมมือ ยังกล้าใหญ่คับฟ้าเรียกตัวเองว่าผู้ถูกลิขิตโดยสวรรค์อีก”

“เผ่าหมิงของเราสืบทอดมานับกี่หมื่นปี ผ่านพายุฝนมานับไม่ถ้วน ไม่เคยมีใครเอ่ยถึงผู้ถูกลิขิตโดยสวรรค์ที่ควบคุมสมบัติวิเศษประจำตระกูลเราได้ตามใจสักคน!”

รองผู้อาวุโสที่สองกำหมัดแน่นจนข้อมือขาวเผือด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาล ตะโกนลั่นว่า “ใช่! ต้องเป็นเพราะเจ้าใช้ศาสตร์มืดอะไรสักอย่าง ถึงได้ทำให้หม้อแปรสภาพฟ้าและดินเชื่อฟังเจ้าแค่ชั่วคราว เย่ฉางเซิง อย่าคิดว่าแค่นี้แล้วเจ้าจะลอยนวล เผ่าหมิงเราไม่มีวันปล่อยเจ้าง่าย ๆ แน่!”

รองผู้อาวุโสที่สามก็รีบผสมโรง เสียงแหลมบาดหู “เย่ฉางเซิง เลิกเล่นกลลวงตาเสียที วันนี้เจ้าไม่มีวันได้ออกไปจากเผ่าหมิงอย่างมีชีวิต!”

เย่ชิวฟังคำก่นด่าและการตั้งข้อหาต่าง ๆ นานา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยังไม่เลือน แถมยิ่งเพิ่มแววเย้าแหย่เข้าไปอีก

“ถ้าข้าไม่ใช่ผู้ถูกลิขิตโดยสวรรค์ งั้นพวกเจ้าลองบอกมาสิ ว่าทำไมหม้อแปรสภาพฟ้าและดินถึงฟังคำข้า?”

นี่…

มหาอาวุโสหน้าตึ้ง ตาจับจ้องเย่ชิวแน่น ในใจเต็มไปด้วยคำถาม

บนใบหน้าขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงกับคนอื่น ๆ ก็ฉายชัดทั้งความสับสนและตื่นตะลึงไม่ต่างกัน

มหาอาวุโสเบิกตาโพลง มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“นี่…นี่มันบ้าอะไรกันแน่วะ?” ร่างกายของมหาปุโรหิตสั่นระริกโดยไม่อาจควบคุม ราวกับได้เห็นบางสิ่งที่เกินกว่าความเข้าใจของตน

รองผู้อาวุโสที่สองและรองผู้อาวุโสที่สามยิ่งหน้าซีดเผือด ไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่า สมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่าหมิงจะถูกคนภายนอกควบคุมได้

ที่สำคัญก็คือ คนภายนอกคนนี้เป็นแค่ราชานักบุญไร้เทียมทาน ยังไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิด้วยซ้ำ!

อีกด้านหนึ่ง

“พี่เย่สุดยอดเลย!” เสี่ยวเตี๋ยดวงตาเปล่งประกายชื่นชม สองมือกำแน่นด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดโลดเต้น

“หัวหน้า โคตรเจ๋งเลยเว้ย—” หลินต้าหนiaoตะโกนสุดเสียง

ม่อเทียนจี อู่เชียนฟาน หนิวต้าลี่กับพวกก็ตื่นเต้นดีใจกันหน้าชื่นตาบาน

ส่วนจางเหมยเจินเหรินนั้น ความอิจฉาทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด

“เวรเอ๊ย เจ้าเด็กเวรนี่ได้ออกท่าอีกรอบแล้ว!”

จื่อหยางเทียนจุนมองเย่ชิวด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า

คิดไปถึงเมื่อก่อน ตอนที่เย่ชิวยังสู้คนระดับราชันไม่ได้เลย เดี๋ยวนี้กลับเติบโตมาจนกล้าท้าชนกึ่งจักรพรรดิได้ ช่างน่าปลื้มใจนัก

เย่ชิวมองมหาอาวุโส มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเหยียดหยาม

“ข้าบอกแล้ว ข้าเป็นผู้ถูกลิขิตโดยสวรรค์ ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ไม่มีวันทำร้ายข้า แต่พวกเจ้ากลับไม่ยอมเชื่อ ตอนนี้เชื่อหรือยังล่ะ?”

พูดจบ เย่ชิวก็ยกมือขึ้นเบา ๆ โบกไปทางหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน

“มานี่”

ท่ามกลางสายตาของทุกผู้คน หม้อแปรสภาพฟ้าและดินก็ราวกับสัตว์เลี้ยงเชื่องเชื่อ บินลอยมาเหนือศีรษะของเย่ชิวอย่างช้า ๆ แล้วโคจรรอบตัวเขาอย่างอ่อนโยน