วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3063

มหาอาวุโสกับคนอื่น ๆ เห็นฉากนี้แล้วก็สิ้นหวังอย่างหมดหนทาง。

พวกเขารู้ดีว่าตัวเองได้สูญเสียการควบคุมหม้อแปรสภาพฟ้าและดินไปอย่างสิ้นเชิง สมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่งได้ตกอยู่ในมือของเย่ชิวแล้ว。

“อย่าดื้อน่า ขยับตัวให้พวกเขาดูหน่อย” เย่ชิวพูดกับหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน。

เสี้ยววินาทีถัดมา หม้อแปรสภาพฟ้าและดินก็ส่องแสงเจิดจ้า พลังอันมหาศาลพลันทะลักออกมาจากในหม้อ แผ่กระจายกวาดไปทั่วทุกทิศทาง。

พื้นที่รอบด้านแตกสลายเป็นฝุ่นผงอีกครั้ง พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง ราวกับโลกทั้งใบกำลังโงนเงนจะพังทลายลงภายใต้แรงปะทะลูกนี้。

มหาอาวุโสกับพวกเห็นเข้าก็หน้าซีดลงทันที ร่างกายถอยหลังไปเองหลายก้าว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว。

“นี่...นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”

เสียงของมหาปุโรหิตสั่นระริกยิ่งกว่าเดิม ขาอ่อนแทบยืนไม่อยู่。

รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามก็ถูกพลังอันกะทันหันนี้ทำเอาจนตั้งตัวไม่ติด พวกเขาเบียดตัวชิดกันแน่น แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง。

“ตอนนี้เชื่อหรือยังว่าข้าคือผู้ถูกลิขิตโดยสวรรค์?” เสียงของเย่ชิวดังแทรกท่ามกลางความโกลาหล เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจที่ไม่เปิดช่องให้สงสัย。

มหาอาวุโสกัดฟันแน่น แววตาวูบผ่านด้วยความเหี้ยมเกรียม เขาไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้。

เขาชูมือทั้งสองขึ้นร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว พยายามจะควบคุมหม้อแปรสภาพฟ้าและดินอีกครั้ง ต่อให้มีแค่ริบหรี่ของความหวังก็ยังจะลอง。

ทว่า ความพยายามของเขากลับสูญเปล่า หม้อแปรสภาพฟ้าและดินยังคงลอยนิ่งอยู่เหนือศีรษะของเย่ชิว ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ต่อการควบคุมของเขาไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ。

อะไรนะ!

มหาอาวุโสมองจ้องหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน โทสะในอกพลุ่งพล่านราวภูเขาไฟใกล้ระเบิด。

สองมือกำหมัดแน่น เล็บฝังลึกลงในฝ่ามือ เลือดสด ๆ ซึมไหลออกมาตามร่องนิ้วทีละน้อย แต่เขากลับไม่รู้สึกเลยสักนิด。

“สมบัติวิเศษประจำตระกูลจะปล่อยให้ตกอยู่ในมือคนนอกไม่ได้! นี่เกี่ยวกับความรุ่งเรืองและความดับสูญของเผ่ามิ่งเรา เราจะยอมปล่อยมือแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!” มหาอาวุโสกัดฟันกล่าวกับองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงและคนอื่น ๆ ชัดถ้อยชัดคำ。

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพยักหน้าแรง ๆ ก่อนกล่าวว่า “ท่านอาจารย์พูดถูก ไม่ว่าอย่างไร พวกเราต้องทวงคืนสิทธิ์การควบคุมหม้อแปรสภาพฟ้าและดินมาให้ได้!”

บนใบหน้าของมหาปุโรหิตยังหลงเหลือร่องรอยความหวาดกลัวอยู่บ้าง ทว่าถ้อยคำของมหาอาวุโสก็จุดประกายต่อสู้ในใจเขาขึ้นมาเล็กน้อย เขากัดฟันกล่าวว่า “เพื่อเผ่ามิ่ง ต่อให้ต้องสละชีวิตข้าก็ยอม!”

รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามสบตากัน แววตาทั้งคู่ลุกโชนด้วยความแน่วแน่ไม่ต่างกัน。

“ใช่แล้ว นี่คืออาวุธจักรพรรดิประจำตระกูลของเรา จะปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือคนนอกไม่ได้เด็ดขาด!”

พูดจบ มหาอาวุโส มหาปุโรหิต องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง รองผู้อาวุโสที่สอง และรองผู้อาวุโสที่สาม ทั้งห้าคนกัดปลายลิ้นตัวเองพร้อมกัน พ่นโลหิตวิญญาณร้อนระอุออกมาอย่างพร้อมเพรียง。

ชั่วพริบตา โลหิตวิญญาณทั้งห้าสายไขว้ประสานกันกลางอากาศ กลายเป็นลำแสงสีเลือดประหลาด พุ่งตรงไปยังหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน。

จากนั้น สายตาทุกคู่ก็จ้องเขม็งอยู่กับลำแสงสีเลือดนั้น เต็มไปด้วยทั้งความคาดหวังและความตึงเครียด。

ในใจพวกเขาล้วนเข้าใจดีว่านี่คือโอกาสครั้งสุดท้าย หากครานี้ยังไม่อาจเร่งเร้าหม้อแปรสภาพฟ้าและดินได้อีกล่ะก็ พวกเขาก็จะหมดสิ้นความหวังอย่างแท้จริง。

ทว่า ความจริงโหดร้ายไร้เมตตา。

ทันทีที่ลำแสงสีเลือดสัมผัสหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน ก็ราวกับหยดน้ำลงสู่ทะเลลึก หายวับไปไร้ร่องรอย。

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินยังคงลอยนิ่งอยู่เหนือศีรษะของเย่ชิว เงียบสงบไร้ความเคลื่อนไหว ราวกับไม่รับรู้ถึงโลหิตวิญญาณของพวกเขาเลย。

ชั่วขณะเดียว สีหน้าของมหาอาวุโสกับคนอื่น ๆ ก็ซีดขาวราวศพ ความสิ้นหวังฉายชัดอยู่เต็มใบหน้า。

แม้แต่ร่างกายก็ยังโงนเงนแทบยืนไม่อยู่ ราวกับแรงทั้งหมดถูกสูบหายไป。

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้...ทำไมถึงเป็นแบบนี้...” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพึมพำกับตัวเอง เสียงเต็มไปด้วยทั้งความเจ็บปวดและสิ้นหวัง。

รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น เปลวไฟในดวงตาดับวูบ เหลือทิ้งไว้เพียงความมืดมัวและความผิดหวังไม่รู้จบ。

มหาปุโรหิตเงยหน้ามองท้องฟ้า น้ำตาคลอหน่วย ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยว่า “หรือว่าสวรรค์จะหมายหัวให้เผ่ามิ่งเราดับสูญ...”

พวกเขาไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าทำไมสมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่ง กลับเชื่อฟังคำพูดของเย่ชิว?

มันขัดกับสามัญสำนึกโดยสิ้นเชิง。

ไม่สมเหตุสมผล。

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน