วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3070

เย่ชิวจับเจตนาของพวกมันได้อย่างเฉียบคม แววตาวาบประกายเย็นเยียบ

เขารู้ดี—ถ้าปล่อยให้ผู้อาวุโสเผ่าอเวจีทั้งสามระเบิดตัวเองสำเร็จ อานุภาพพอจะทำลายล้างฟ้าดินได้ ไม่เพียงเขาจะบาดเจ็บสาหัส ทุกอย่างรอบตัวก็จะราบเป็นหน้ากลอง

เพราะไอ้สามตัวนี่…ล้วนเป็นยอดฝีมือ!

“คิดจะระเบิดตัวเอง? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”

เย่ชิวแค่นเสียงเย็น ร่างพุ่งวาบดุจสายฟ้า ทะยานขึ้นกลางอากาศในพริบตา

พร้อมกันนั้น เขาเร่งเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ถึงขีดสุด แสงเจิดจ้าปะทุทั่วกาย ราวกับตะวันเพลิงแขวนอยู่บนฟ้า

จากนั้นเย่ชิวหันหัวดิ่งลง กำหมัดขวาแน่น อัดแรงทั้งร่างรวมไว้ในหมัดเดียว

“บึ้ม!”

เสียงระเบิดสนั่นกึกก้อง

หมัดของเย่ชิวกระแทกลงบนหม้อแปรสภาพฟ้าและดินอย่างจัง

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินถูกแรงมหาศาลกระแทกจนสว่างวาบ พุ่งกดลงมาพร้อมอานุภาพทำลายล้างฟ้าดิน ถาโถมใส่ผู้อาวุโสเผ่าอเวจีทั้งสามอย่างรวดเร็ว

รองผู้อาวุโสที่สองกับรองผู้อาวุโสที่สามยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกพลังน่าสะพรึงกลืนหายไปในชั่วพริบตา

“พุ่!”

“พุ่!”

ร่างของพวกมันถูกหม้อแปรสภาพฟ้าและดินกดปราบจนแตกสลาย กลายเป็นหมอกโลหิตทันที ต่อให้วิญญาณเศษซากก็ไม่เหลือ ถูกสังหารคาที่

ส่วนมหาอาวุโส—ในจังหวะสำคัญที่กำลังจะระเบิดตัวเอง กลับถูกแรงกดปราบอันน่ากลัวของหม้อแปรสภาพฟ้าและดินกดทับไว้แน่นหนา

พลังที่กำลังจะปะทุในร่างถูกบีบอัดให้ย้อนกลับอย่างโหดร้าย แรงสะท้อนทำให้เขาทรมานจนแทบขาดใจ ร่างคว่ำลงกับพื้น แบกหม้อแปรสภาพฟ้าและดินหกใบกดทับอยู่

“อ๊าก—!”

มหาอาวุโสกรีดร้องโหยหวน กระดูกทั่วร่างแตกละเอียด เลือดพุ่งทะลักย้อมพื้นดินรอบตัวเป็นสีแดงฉาน

น่าสะพรึงจนแทบไม่กล้ามอง!

ยากจะจินตนาการ—ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ จะถูกราชานักบุญไร้เทียมทานกดปราบได้ถึงขั้นนี้

เหลือเชื่อเกินไป

ตอนนี้แม้มหาอาวุโสจะถูกกดจนแนบพื้น แต่ในดวงตายังวาบประกายไม่ยอมแพ้

“เย่ฉางเซิง แกคิดว่าแค่นี้จะชนะข้าได้จริงเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

มหาอาวุโสฝืนยกกายขึ้น มุมปากมีเลือดไหล เสียงแหบพร่าพูดออกมา “ต่อให้ข้าตาย…ก็ไม่ให้แกได้สบาย!”

พูดจบ ร่างของมหาอาวุโสสั่นไหวเล็กน้อย พลังลึกลับเลือนรางสายหนึ่งเริ่มรวมตัวเงียบ ๆ ภายในร่าง

เย่ชิวขมวดคิ้ว

ในใจคิดว่า ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดินี่รับมือยากจริง ๆ ขนาดนี้แล้วยังมีไม้ตายซ่อนอยู่อีก

เขาไม่กล้าประมาทแม้แต่นิด รีบยกระดับพลังจิตวิญญาณขึ้นสู่จุดสูงสุด ไพ่ตายทั้งหมดพร้อมระเบิดออกได้ทุกเมื่อ

“มหาอาวุโส ถึงเวลายอมรับสภาพได้แล้วมั้ง จะดิ้นรนไปทำไมตอนนี้?” เย่ชิวพูดเสียงเย็น

แต่มหาอาวุโสราวกับไม่ได้ยิน เขาหลับตาแน่น เส้นเลือดที่หน้าผากปูดนูน เร่งขับเคลื่อนพลังลึกลับนั้นสุดกำลัง

ทันใดนั้น เขาลืมตาพรวด แสงจ้าพุ่งวาบออกจากดวงตา

พร้อมกันนั้น ร่างของเขาค่อย ๆ ลอยพ้นพื้น ทั้งที่ถูกหม้อแปรสภาพฟ้าและดินหกใบกดจนร่างบิดเบี้ยว แต่เขากลับฝืนยืนต้านแรงกดอันน่าสยดสยองนั้นได้จริง ๆ

“เย่ฉางเซิง วันนี้คือวันตายของเจ้า!”

มหาอาวุโสคำราม พลังลึกลับระเบิดออกทันที ก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนสีดำมหึมารอบตัว ภายในกระแสน้ำวนมีสายฟ้าดำมากมายแลบวาบ ส่งกลิ่นอายชวนขนลุก

เย่ชิวเห็นดังนั้น ใจขยับเพียงวูบเดียว

“บึ้ม!”

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินหกใบสว่างวาบ ตัวหม้อมีอักขระเวทมนตร์กระพริบเต้น ราวกับตื่นขึ้นมามีชีวิตอย่างสมบูรณ์

ทว่ายังไม่ทันที่เสียงจะจางหาย ศีรษะก็ปวดแปลบอย่างรุนแรง ราวกับมีเข็มเหล็กนับหมื่นเล่มแทงพร้อมกัน

ถัดมา เขารู้สึกว่าวิญญาณแท้ของตนถูกพลังปีศาจนั้นดึงกระชากออกจากศีรษะโดยไม่อาจควบคุม

พอวิญญาณแท้ของมหาอาวุโสตั้งสติได้ ก็พบว่าตัวเองถูกขังอยู่ในโลงศพประหลาดใบหนึ่งแล้ว

ในโลงศพมีพลังเลือดปั่นป่วน กลิ่นเหม็นคลุ้งจนชวนอาเจียนแทบทำให้วิญญาณแท้ของเขามึนงง

“ที่นี่ที่ไหนกัน?” มหาอาวุโสรู้สึกไม่ชอบมาพากล ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พยายามพังโลงศพหนีออกไป

พลังของวิญญาณแท้ปะทุรุนแรง แปรเป็นการโจมตีทรงพลังครั้งแล้วครั้งเล่า กระแทกใส่ผนังโลงศพ

โลงศพถูกชนจนสั่นไหวไม่หยุด

เย่ชิวจับจ้องโลงศพสีแดงโลหิตด้วยใจระทึก กระซิบว่า “เหล่าเจิ่ว อย่าให้พลาดล่ะ”

ร่างกายของเหล่าเจิ่วยังไม่สมบูรณ์ พลังยังไม่ฟื้นคืนเต็มที่ แถมมหาอาวุโสก็เป็นกึ่งจักรพรรดิ เขาย่อมอดกังวลไม่ได้

“วางใจเถอะ เจ้าแก่คนนี้ข้ากินแน่”

เสียงเหล่าเจิ่วเพิ่งจบ โลงศพสีแดงโลหิตก็สว่างขึ้นทันที บนผิวโลงศพปรากฏอักขระเวทมนตร์ลึกลับเป็นกลุ่ม ๆ

ไม่นานนัก เสียงคำรามโหยหวนก็ดังขึ้นจากในโลงศพสีแดงโลหิต

“ข้าไม่ยอมใจ—”

มหาอาวุโสพูดจบ โลงศพสีแดงโลหิตก็หยุดสั่น เงียบสนิทลงอย่างสิ้นเชิง

“เหล่าเจิ่ว เหล่าเจิ่ว…” เย่ชิวเรียกเบา ๆ

ครู่หนึ่ง เสียงเหล่าเจิ่วดังขึ้นอย่างอ่อนล้า “ไอ้หนู ข้าต้องนอนสักงีบ”

“เหล่าเจิ่ว เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?” เย่ชิวถาม

แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ

เย่ชิวขมวดคิ้วนิด ๆ คิดในใจ “เหล่าเจิ่ว…จะกินจนจุกหรือเปล่าวะ?”