วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3077

“ดินแดนต้องห้าม?”

จางเหมยเจินเหรินได้ยินแล้ว แววตาก็ผุดความ得意ขึ้นมาทันที “ข้าพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่าอะไรนะ? ข้าบอกแล้วว่าโชคชะตาแห่งหมิงต้องถูกซ่อนไว้ในที่ลับสุด ๆ ตอนนี้เชื่อกันหรือยังล่ะ?”

หลินต้าหนiao เบะปากอย่างไม่ใส่ใจ “จะอยู่ในดินแดนต้องห้ามไม่ต้องห้าม ใครมันจะไปรู้ล่ะ? ไม่แน่ว่าเสี่ยวเตี๋ยอาจฟังมาผิดก็ได้”

เย่ชิวไม่สนใจการโต้เถียงของทั้งคู่ สายตาจ้องเสี่ยวเตี๋ยแน่วแน่ ถามซักต่อทันทีว่า “เสี่ยวเตี๋ย เรื่องดินแดนต้องห้าม เจ้ายังรู้อะไรอีกบ้างไหม?”

เสี่ยวเตี๋ยส่ายหัวเบา ๆ สีหน้าแฝงความเก้อเขิน “พี่เย่ชิว ข้ารู้เท่าที่เล่าไปนี่แหละ ดินแดนต้องห้ามเป็นสถานที่ลึกลับของเผ่ามิ่ง ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา นอกจากพี่ชายกับผู้อาวุโสไม่กี่คน แทบไม่มีใครเข้าใกล้ได้ ข้าเองก็แค่เคยได้ยินพวกเขาเอ่ยถึงอยู่บ้างเท่านั้น”

เย่ชิวพยักหน้าเบา ๆ ตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด

ครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้น แววตาแน่วแน่ “ยังไงซะ ดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่ข้าก็ต้องไปให้ได้สักครั้ง เผลอ ๆ โชคชะตาแห่งหมิงอาจจะอยู่ข้างในนั่นแหละ”

ทุกคนสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับพร้อมใจ

ทันทีนั้น คณะทั้งหมดก็รีบมุ่งหน้าไปยังดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่

ก่อนหน้านี้ ตอนที่จื่อหยางเทียนจุนไล่สังหารมหาอาวุโส เขาเคยผ่านมาแถวดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่แล้ว หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่หกของเย่ชิว ก็เป็นมหาอาวุโสที่เรียกมันออกมาจากดินแดนต้องห้ามแห่งนี้เอง

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงบริเวณที่ตั้งของดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่

ที่นั่นตั้งอยู่ริมหน้าผาเบื้องหนึ่ง ใต้หน้าผาลงไปคือเหวลึกไร้ก้นบึ้ง หมอกวิญญาณหนาแน่นพลุ่งพล่านอยู่ในเหว เหลือบมองลงไปก็ไม่อาจมองเห็นสภาพด้านล่างได้เลย

ลมเย็นยะเยือกพัดกรูออกมาจากในเหวเป็นระลอก ๆ แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบวังเวงไปทั่วรอบด้าน ราวกับมีดวงตานับไม่ถ้วนกำลังแอบจ้องพวกเขาอยู่ในความมืด

“ที่นี่ดูอันตรายสุดขีดจริง ๆ” อู่เชียนฟานเอ่ยพลางทำหน้าตึงเครียด

จางเหมยเจินเหรินพูดต่อ “ยิ่งที่ไหนอันตราย ก็ยิ่งมักซ่อนความลับใหญ่เอาไว้ ไม่แน่ว่าโชคชะตาแห่งหมิงอาจจะอยู่ที่ก้นเหวนี้ก็ได้”

เย่ชิวก้าวไปยืนริมหน้าผา ค่อย ๆ สำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียด

แต่สิ่งที่เห็นก็มีเพียงเหวลึกไร้ก้นบึ้งกับหมอกวิญญาณที่ปกคลุมไปทั่ว นอกจากนั้นก็ไม่พบอะไรทั้งสิ้น

“แล้วตอนนี้จะเอายังไงดีล่ะ? เหวนี้ลึกจนมองไม่เห็นก้นเหว ถ้าเรากระโดดลงไปแบบไม่รู้อะไรเลย แล้วเกิดมีอันตรายขึ้นมา จะยุ่งยากเอาได้นะ” ม่อเทียนจีเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล

เย่ชิวไม่ตอบ เขาเพียงแอบเปิดดวงตาสวรรค์ พยายามมองทะลุลงไปในเหวว่ามีอะไรอยู่ข้างล่างกันแน่

ทว่า ทัศนวิสัยของเขากลับถูกหมอกวิญญาณในเหวบดบังไว้หมดสิ้น มองไม่ทะลุลงไปได้เลย

“เสี่ยวเตี๋ย เจ้ารู้ไหมว่าจะเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามได้ยังไง?” เย่ชิวถาม

เสี่ยวเตี๋ยส่ายหัวเบา ๆ “พี่เย่ชิว ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าต้องเข้าไปยังไง ตั้งแต่เด็กผู้อาวุโสก็เตือนข้าตลอดว่าดินแดนต้องห้ามอันตราย ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด เพราะงั้นวิธีเข้าไปข้าไม่รู้อะไรเลยสักนิด”

เย่ชิวได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วแน่น

ในตอนนั้นเอง หนิวต้าลี่ก็ก้าวออกมาหนึ่งก้าว กำหมัดประสานคารวะ ใบหน้าแน่วแน่ “อาจารย์ ข้าหนังหนากระดูกแข็ง เดี๋ยวข้าลงไปลองให้ท่านเอง!”

เย่ชิวมองหนิวต้าลี่ กำชับจริงจัง “ต้าลี่ ระวังตัวให้มาก”

“เรายังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับดินแดนต้องห้ามเลย ห้ามบุ่มบ่ามเด็ดขาด ถ้ามีอันตรายเกิดขึ้น ให้รีบกลับขึ้นมาทันที เข้าใจไหม?”

หนิวต้าลี่พยักหน้ารับ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วปลุกปราณแท้ป้องกันกายขึ้นมาทันที แสงห้าสีห่อหุ้มร่างเขาอย่างแน่นหนา

จากนั้น หนิวต้าลี่ก็พุ่งตัวกระโจนลงสู่เหวลึกทันที

หัวใจของทุกคนเหมือนจะหลุดขึ้นมาจุกที่คอ ต่างจ้องเหวลึกไม่กะพริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง

ทว่า เพียงเสี้ยวอึดใจเท่านั้น ก็มีร่างหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากเหวราวกระสุนปืน ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นตรงหน้าทุกคนอย่างจัง

เป็นหนิวต้าลี่นั่นเอง!

เย่ชิวเห็นดังนั้นก็รีบพุ่งเข้าไปประคองหนิวต้าลี่ขึ้นมา ถามทันทีว่า “ต้าลี่ เกิดอะไรขึ้น?”

“ก็ได้ ข้าจะลองเอง” จื่อหยางเทียนจุนเดินไปยืนริมหน้าผา ก้มมองเหวลึกเบื้องล่างที่ถูกหมอกวิญญาณปกคลุมอยู่ แล้วแผ่สัมผัสเทพของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิออกไปเต็มที่ ตั้งใจจะเจาะทะลุหมอกลึกลับชั้นแล้วชั้นเล่า เพื่อตรวจดูสภาพด้านล่างหน้าผา

ชั่วขณะนั้น เหมือนอากาศโดยรอบจะหยุดนิ่งลง

ทุกคนกลั้นหายใจ จ้องมองจื่อหยางเทียนจุนเขม็งอย่างมีความหวัง

ทว่า หมอกวิญญาณในเหวกลับเปรียบเสมือนม่านพลังที่แข็งแกร่งไร้เทียมทาน ปิดกั้นสัมผัสเทพอันทรงพลานุภาพของจื่อหยางเทียนจุนไว้ภายนอกอย่างเด็ดขาด

“อืม?”

จื่อหยางเทียนจุนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ แววตาฉายแสงประหลาดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

ตลอดชีวิตการบำเพ็ญเพียรอันยาวนานของเขา สถานที่ที่สามารถขวางสัมผัสเทพของเขาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ นับว่ามีน้อยจนนับนิ้วได้ แต่จื่อหยางเทียนจุนมิได้ยอมแพ้เพียงเท่านั้น แววตาเย็นวาบขึ้นนิดหนึ่ง แล้วดีดนิ้วออกไปเบา ๆ

“ฟิ้ว!”

พลังกระบี่สายหนึ่งพุ่งทะยานออกไปด้วยความคมกริบราวสายฟ้าฟาด พุ่งลงสู่เหวด้วยอานุภาพดั่งสายฟ้าพิโรธฟาดฟัน

พลังกระบี่สายนี้ทรงพลังถึงขั้นฉีกอากาศให้แตกกระจุย เกิดเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหูไปทั่ว

แต่พอพลังกระบี่ตกลงสู่เหว กลับราวกับวัวโคลนจมสู่ทะเลโคลน หายวับไปในพริบตา ไม่แม้แต่จะเกิดระลอกคลื่นให้เห็นสักนิด

“นี่มัน…”

ทุกคนพากันทำหน้าเหลือเชื่ออย่างพร้อมเพรียง

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า จื่อหยางเทียนจุนคือผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ด้วยพลังของเขา ต่อให้ฟาดใส่ภูเขาสูงตระหง่านสักลูก ก็สามารถผ่ามันออกเป็นสองซีกได้อย่างง่ายดาย แต่พอมาถึงเหวลึกแห่งนี้ กลับไม่อาจก่อให้เกิดแม้แต่ละลอกคลื่นเดียว ช่างเหนือความคาดหมายอย่างที่สุด

จื่อหยางเทียนจุนเอ่ยเสียงต่ำ “หมอกวิญญาณในเหวนี้ ไม่เพียงขวางสัมผัสเทพของข้าได้ ยังกลืนกินพลังกระบี่ของข้าด้วย ดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่…ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ”