วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3078

ทุกคนยืนอยู่ริมหน้าผา มองลงไปยังเหวลึกที่หมอกลึกลับวนเวียนปกคลุม ดูลึกลับเกินหยั่งถึง จนต่างรู้สึกเหมือนทำอะไรไม่ถูก

จังหวะนั้น จางเหมยเจินเหรินกลอกตาเล็กน้อย ก่อนอาสาก้าวออกมา ตะโกนเสียงดังว่า “ไอ้ลูกกระต่าย ไม่งั้นให้ข้าทำนายโชคชะตาสักคำทำนายดีไหม จะได้ดูว่าพอมีทางแก้หรือเปล่า?”

ทุกคนได้ยินก็พากันหันมามองจางเหมยเจินเหริน

ถึงในใจจะยังสงสัยฝีมือทำนายโชคชะตาของเขา แต่ตอนนี้ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว

“พี่ใหญ่ ให้พี่ชายร่วมสำนักทำนายโชคชะตาสักคำทำนายดีไหม?” ม่อเทียนจีเอ่ย

“ได้” เย่ชิวพยักหน้ารับ

จางเหมยเจินเหรินค่อย ๆ ล้วงเหรียญทองแดงสามเหรียญออกมาจากปลายแขนเสื้อชุดเต๋า ประสานมือ วางเหรียญไว้กลางฝ่ามือ แล้วหลับตาแน่น ปากพึมพำร่ายอะไรบางอย่าง

จากนั้นเขาสะบัดมือ เหรียญทองแดงทั้งสามลอยหมุนวนอยู่เหนือศีรษะ

ครู่หนึ่งต่อมา

“แปะ!”

เหรียญทองแดงทั้งสามตกลงบนฝ่ามือของจางเหมยเจินเหริน เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยม

จางเหมยเจินเหรินลืมตาพรวด มองสัญลักษณ์ทำนายโชคชะตาแล้วแววตาฉายความซับซ้อนวูบหนึ่ง

หลินต้าหนiaoทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว รีบถามรัว ๆ “พี่รอง เป็นไง? คำทำนายว่าไง?”

จางเหมยเจินเหรินไม่ตอบทันที เขากลับมองเย่ชิวอย่างเคร่งขรึม สีหน้าเหมือนแบกของหนักพันชั่ง

“พี่รอง พูดสิ!” หลินต้าหนiaoเร่ง

จางเหมยเจินเหรินถึงได้เอ่ย “ไอ้ลูกกระต่าย...ไม่งั้นช่างมันเถอะ!”

เย่ชิวขมวดคิ้วทันควัน ซักต่อ “หมายความว่ายังไง? พูดให้ชัด!”

จางเหมยเจินเหรินสูดลมหายใจลึกก่อนพูด “ตามสัญลักษณ์ทำนายโชคชะตา...เจ้าจะไม่ได้โชคชะตาแห่งหมิง”

ประโยคนั้นทำให้สีหน้าทุกคนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าเย่ชิวกลับโล่งอกในใจ

ได้เรื่อง!

เหล่าโต้วซีทำนายโชคชะตาต้องฟังกลับทาง แบบนี้แปลว่าเขามีโอกาสสูงมากที่จะได้โชคชะตาแห่งหมิง

จางเหมยเจินเหรินพูดต่อ “ถ้ายังดื้อจะเข้าไปสำรวจดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่ เจ้าจะเจอวิกฤตใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อน อาจถึงขั้นเอาชีวิตไม่รอด”

“วิกฤตนั้นเหมือนเมฆดำทึบหนัก กดทับอยู่ในสัญลักษณ์ทำนายโชคชะตา...ข้าก็มองไม่ชัด”

“ฟังข้าสักคำ เลิกเถอะ!”

ได้เรื่อง!

ได้เรื่องแน่นอน!

เย่ชิวผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง

หลินต้าหนiaoอดตะโกนไม่ได้ “พี่รอง คำทำนายนี่แม่นจริงไหม? ถ้าพี่ใหญ่ยอมถอยเพราะคำทำนายนี้ มันน่าเสียดายแย่!”

จางเหมยเจินเหรินถลึงตาใส่หลินต้าหนiao “เรื่องเป็นเรื่องตาย ข้าจะกล้าพูดมั่วได้ยังไง! สัญลักษณ์ทำนายโชคชะตาชัดเจน ถ้าฝืนดื้อดึงขัดฟ้า ผลลัพธ์จะไม่อาจคาดคิด!”

อู่เชียนฟานก็เปิดปากขึ้นบ้าง “พี่ใหญ่ คำทำนายของท่านนักพรตเชื่อทั้งหมดไม่ได้ก็จริง แต่ก็เมินไม่ได้เหมือนกัน ดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่น่าพิกลเกินไป...ไม่งั้นพวกเราค่อย ๆ วางแผนดีไหม?”

ไม่ต้องวางแผนอะไรทั้งนั้น โชคชะตาแห่งหมิง ข้าต้องเอาให้ได้!

เย่ชิวเงยหน้ามองเหวลึก แล้วยิ้มบาง ๆ “ฉันไม่ยอมปล่อยโชคชะตาแห่งหมิงหรอก ทุกอย่างอยู่ที่คนทำ ฉันจะลองดู”

คำพูดของเย่ชิวยังไม่ทันจบ ก่อนทุกคนจะตั้งตัวได้ เขาก็พุ่งตัวราวสายฟ้า กระโดดลงเหวลึกอย่างไม่ลังเล

จางเหมยเจินเหรินเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้าไม่หยุด พึมพำงึมงำ “ไม่ฟังคำผู้เฒ่า เดี๋ยวก็เจ็บเอง ไอ้ลูกกระต่ายนี่หัวชนฝาจริง ๆ!”

“ดินแดนต้องห้ามของมิ่งจู่จะบุกเข้าไปง่าย ๆ ได้ยังไงกัน?”

หลินต้าหนiaoกุมหัว “พี่รองเข้าใจผิดแล้ว พี่ไม่ได้ขี้เหร่สักนิด แม่หมูเห็นพี่ยังต้องหลบทางให้เลย”

“ข้าไปเอ็ง...!” จางเหมยเจินเหรินยกมือจะตบอีกครั้ง แต่คราวนี้หลินต้าหนiaoระแวงอยู่แล้ว รีบหลบไปอีกด้าน

จากนั้นสายตาหลินต้าหนiaoก็กลับไปจ้องเหวลึกอีกครั้ง

เขาก็สงสัยเหมือนกัน ทำไมเย่ชิวถึงเข้าไปได้อย่างราบรื่น แต่คนอื่นกลับถูกดีดออกมา?

หรือว่าบนตัวพี่ใหญ่มีอะไรพิเศษ ต้านพลังลึกลับนั้นได้?

หรือเหวลึกนี้...มีอะไร “เลือก” พี่ใหญ่อยู่?

หลังเย่ชิวลงไป เหวลึกด้านในเงียบสนิท ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดขึ้นมาเลย

หัวใจทุกคนเหมือนถูกมือขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบรัดแน่น เต็มไปด้วยความกังวล

จางเหมยเจินเหรินขมวดคิ้ว เดินวนไปมาอยู่ริมหน้าผา พึมพำไม่หยุด “ไอ้ลูกกระต่ายนั่น...ข้างล่างเจออะไรกันแน่ ทำไมเงียบกริบแบบนี้”

หลินต้าหนiaoก็ไม่เหลือความคึกคะนองเหมือนปกติ ดวงตาจ้องเหวลึกเขม็ง ราวกับมองแบบนี้แล้วจะทะลุหมอกลึกลับเห็นเงาร่างเย่ชิวได้

หนานกงเซียวเซียวเองก็หน้าซีดด้วยความกังวล ประสานมือไว้ เงียบ ๆ อธิษฐานในใจขอให้เย่ชิวปลอดภัย

หนิวต้าลี่กับอู่เชียนฟานยืนอยู่ข้าง ๆ แม้ไม่พูดสักคำ แต่กำปั้นที่แน่นและสายตาหนักอึ้งก็เผยความร้อนใจในอก

เวลาค่อย ๆ ไหลผ่าน ทุกนาทีทุกวินาทีกำลังกัดกินประสาทของทุกคน

ในตอนที่ความกังวลยิ่งทวี เสี่ยวเตี๋ยก้าวออกไปข้างหน้า ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยววูบหนึ่ง

ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอก็พุ่งตัวกระโดด ลงไปในเหวลึกทันที

“เสี่ยวเตี๋ย—”

ทุกคนร้องพร้อมกัน แต่เงาร่างของเสี่ยวเตี๋ยก็หายลับเข้าไปในหมอกลึกลับแล้ว