วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3088

“โครม!”

เย่ชิวอัญเชิญหม้อแปรสภาพฟ้าและดินออกมา

ชั่วพริบตา หม้อใหญ่ศักดิ์สิทธิ์ลอยขวางฟ้า ตัวหม้อเก่าแก่ขรึมขลังแผ่แสงศักดิ์สิทธิ์ ราวกับซ่อนความลี้ลับและพลังไร้ขอบเขตเอาไว้

มังกรแห่งความมืดจำหม้อแปรสภาพฟ้าและดินได้ในทันที แววตาฉายประกายตะลึงงัน ก่อนจะถูกความโลภกลืนกินแทน

“เด็กเวร แกกลับได้สมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่งไปจริง ๆ งั้นก็ไว้ชีวิตแกไม่ได้!”

มังกรแห่งความมืดคำรามลั่น ลำตัวมหึมาบิดในอากาศ ก่อนตวัดกรงเล็บพุ่งคว้าหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน หวังชิงสมบัติศักดิ์สิทธิ์นั้นมา

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่กรงเล็บกำลังจะแตะต้องหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่สองพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศด้านหลังเย่ชิว พร้อมเสียงคำรามสะเทือนฟ้า แล้วกระแทกใส่กรงเล็บมังกรอย่างจัง

“ครืน!”

พลังมหาศาลสองสายปะทะกัน เสียงระเบิดดังสนั่นจนทั้งหุบเขาสั่นสะท้าน

โชคดีที่ที่นี่มีคาถาป้องกัน ไม่เช่นนั้นทั้งหุบเขาคงราบเป็นหน้ากลองไปแล้ว

มังกรแห่งความมืดชักกรงเล็บกลับ ดวงตาวูบไหวด้วยความตกตะลึง มันจ้องเย่ชิวราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด

“อะไรนะ… แกมีหม้อแปรสภาพฟ้าและดินสองใบ?”

แต่ความช็อกของมันยังไม่ทันจบ หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่สามก็โผล่มาจากอีกด้านถัดมา พุ่งกดทับใส่ด้านข้างอีกฝั่งของมังกรแห่งความมืดด้วยพลังดุจคลื่นภูผามหาสมุทร

มังกรแห่งความมืดรีบตั้งรับ แต่แล้วหม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่สี่ ใบที่ห้า ก็ปรากฏขึ้นต่อเนื่อง โจมตีประกบจากด้านบนและด้านล่าง สานเป็นวงล้อมแน่นหนาจนแทบไร้ช่องว่าง

ท้ายสุด หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่หกค่อย ๆ ลอยขึ้นสูง หยุดนิ่งกลางฟ้า ประสานก้องตอบรับกับอีกห้าใบจากระยะไกล

หกหม้อขับขานพร้อมกัน เสียงคำรามสะเทือนแก้วหู ราวกับสัจธรรมแห่งฟ้าดินกำลังสั่นรับกัน หรือเทพโบราณกำลังตื่นจากนิทรา

เย่ชิวยืนอยู่ท่ามกลางหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหก ร่างอาบแสงทองคำเจิดจ้า ราวกับในวินาทีนั้นเขากลายเป็นผู้ครอบครองฟ้าดิน คุมชะตาทุกสิ่งไว้ในมือ

เสี่ยวเตี๋ยมองเย่ชิวจนแทบละสายตาไม่ได้

“หล่อเกินไป!”

เธอหน้าเคลิ้ม หัวใจเต้นตุบ ๆ ไม่หยุด แก้มร้อนผ่าวไปหมด

มังกรแห่งความมืดจ้องหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหก ตาโตจนแทบถลน เต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่อยากเชื่อ

มันไม่เคยคิดเลยว่า เด็กเผ่ามนุษย์คนหนึ่งจะควบคุมศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ได้มากขนาดนี้ นี่มันไม่เคยมีมาก่อน

“นี่… นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”

มังกรแห่งความมืดพึมพำกับตัวเอง แล้วก็เริ่มตระหนักว่า เด็กเผ่ามนุษย์ตรงหน้าไม่ธรรมดาเลย

คิดดูก็ใช่… อายุยังน้อยขนาดนี้ แต่กลับทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน แล้วจะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง?

ทว่าไม่นาน ความตกตะลึงก็ถูกความโลภแทนที่

“สวรรค์เข้าข้างข้า!”

“ถ้าข้าได้โลหิตล้ำค่ามังกรแท้ แล้วยังได้หม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหก… ทั่วหล้ายังมีใครสู้ข้าได้อีก?”

“ฮ่า ๆ ๆ…”

มังกรแห่งความมืดเงยหน้าหัวเราะ แล้วพุ่งสายตาไปที่เย่ชิว “เด็กน้อย รู้จักกาลเทศะก็รีบถวายโลหิตล้ำค่ามังกรแท้กับหม้อแปรสภาพฟ้าและดินมาให้หมด ข้ารับปากว่าจะให้แกตายสบาย ๆ”

เย่ชิวกล่าวเสียงเย็น “หึ แกคิดว่าแค่สัตว์เดรัจฉานอย่างแก จะชิงโลหิตล้ำค่ามังกรแท้กับหม้อแปรสภาพฟ้าและดินไป แล้วทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?”

“ข้าบอกไว้เลย… แกคิดผิด!”

เสียงของเย่ชิวก้องสะท้อนในหุบเขา แฝงอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง “วันนี้ข้าจะให้แกได้รู้ว่า เผ่ามนุษย์ไม่ใช่ใครจะรังแกก็ได้!”

สิ้นคำ ความคิดของเย่ชิวขยับ เขาควบคุมหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหกเต็มกำลัง พุ่งเข้าหามังกรแห่งความมืด

“โครม!”

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหกสว่างวาบ พลังทะยานดุจผ่าฟ้าถ่างดิน พุ่งจากคนละทิศหมายกดทับมังกรแห่งความมืดให้ราบ

มังกรแห่งความมืดไร้ความหวั่นเกรง ร่างมหึมาบิดไหวอย่างคล่องแคล่วในอากาศ กรงเล็บยักษ์วาบแสงดำเย็นเยียบ ก่อนตบออกอย่างโหดเหี้ยม

“กัง!”

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบแรกถูกตบกระเด็นราวดาวตก พุ่งชนคาถาป้องกันแล้วร่วงลงพื้นดังสนั่น

ในเวลาเดียวกัน เย่ชิวยกมือร่ายอาคม ปากท่องพึมพำ ใช้วิชาทำลายชีวิต

ชั่วพริบตา พลังกระบี่นับหมื่นสายปรากฏแน่นขนัดรอบตัวเขา ก่อนหวีดหวิวพุ่งออกไป

“ฟิ้ว ๆ ๆ—”

พลังกระบี่ทุกสายอัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างฟ้าดิน ร่วงซัดดุจห่าฝน ถล่มฟันใส่มังกรแห่งความมืดจากทั่วทุกทิศ

แต่มังกรแห่งความมืดยังไม่สะทกสะท้าน มันอ้าปากพ่นลมหายใจมังกรสีดำสายหนึ่ง ปะทะกับเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิ

ลมหายใจมังกรกับเปลวเพลิงพิเศษเกี่ยวรัดกัน ส่งเสียง “ซู่ ๆ” ดังไม่หยุด

ชั่วครู่เดียว ควันหนาทึบปกคลุมหุบเขา เปลวไฟพุ่งลุกโชนทะลุฟ้า

ส่วนพลังกระบี่ที่ถาโถม มังกรแห่งความมืดเพียงส่ายลำตัวมหึมาไม่กี่ที ก็ปัดกระแทกจนแตกสลายหมดสิ้น

“แค่นี้เหรอ?” มังกรแห่งความมืดหัวเราะเยาะ ตวัดกรงเล็บพุ่งเข้าหาเย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยอีกครั้ง เร็วจัดราวสายฟ้าดำ

เย่ชิวใจหายวาบ รีบคว้าเสี่ยวเตี๋ยหลบไปด้านข้าง กรงเล็บมังกรเฉียดชายเสื้อของพวกเขา กวาดแรงลมกระแทกจนตัวปลิวกระเด็น

ตุบ!

แผ่นหลังเย่ชิวกระแทกพื้น เจ็บจนแทบขาดใจ เขากอดเสี่ยวเตี๋ยไว้แน่นในอ้อมอก

“พี่เย่… ทำยังไงดี?” เสี่ยวเตี๋ยเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้ มือกำแขนเย่ชิวไว้ไม่ยอมปล่อย

“ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวก็มีทาง” แววตาเย่ชิววาบเย็น เขาเตรียมใช้โลหิตวิญญาณกระตุ้นหม้อแปรสภาพฟ้าและดินอีกครั้ง

อย่ามองว่าระหว่างขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานกับกึ่งจักรพรรดิห่างกันแค่ระดับพลังเดียว ความต่างนั้นคือเหวลึกที่ข้ามยาก

ต้องปลุกศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ถึงจะมีโอกาสชนะ

แต่ผู้ฝึกบำเพ็ญใช้โลหิตวิญญาณบ่อย ๆ จะสูญเสียพลังจิตวิญญาณอย่างหนัก… ทว่าตอนนี้ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว

ใครจะคิดว่า ในจังหวะนั้นเอง ภายในถุงกิ่นคุนกลับมีความเคลื่อนไหวบางอย่างดังขึ้น

เย่ชิวยังไม่ทันได้ดูให้ชัด ไข่กลมปุ๊กใบหนึ่งก็กลิ้งออกมาจากข้างใน…