วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3088

“โครม!”

เย่ชิวอัญเชิญหม้อแปรสภาพฟ้าและดินออกมา

ชั่วพริบตา หม้อใหญ่ศักดิ์สิทธิ์ลอยขวางฟ้า ตัวหม้อเก่าแก่ขรึมขลังแผ่แสงศักดิ์สิทธิ์ ราวกับซ่อนความลี้ลับและพลังไร้ขอบเขตเอาไว้

มังกรแห่งความมืดจำหม้อแปรสภาพฟ้าและดินได้ในทันที แววตาฉายประกายตะลึงงัน ก่อนจะถูกความโลภกลืนกินแทน

“เด็กเวร แกกลับได้สมบัติวิเศษประจำตระกูลของเผ่ามิ่งไปจริง ๆ งั้นก็ไว้ชีวิตแกไม่ได้!”

มังกรแห่งความมืดคำรามลั่น ลำตัวมหึมาบิดในอากาศ ก่อนตวัดกรงเล็บพุ่งคว้าหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน หวังชิงสมบัติศักดิ์สิทธิ์นั้นมา

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่กรงเล็บกำลังจะแตะต้องหม้อแปรสภาพฟ้าและดิน หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่สองพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศด้านหลังเย่ชิว พร้อมเสียงคำรามสะเทือนฟ้า แล้วกระแทกใส่กรงเล็บมังกรอย่างจัง

“ครืน!”

พลังมหาศาลสองสายปะทะกัน เสียงระเบิดดังสนั่นจนทั้งหุบเขาสั่นสะท้าน

โชคดีที่ที่นี่มีคาถาป้องกัน ไม่เช่นนั้นทั้งหุบเขาคงราบเป็นหน้ากลองไปแล้ว

มังกรแห่งความมืดชักกรงเล็บกลับ ดวงตาวูบไหวด้วยความตกตะลึง มันจ้องเย่ชิวราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด

“อะไรนะ… แกมีหม้อแปรสภาพฟ้าและดินสองใบ?”

แต่ความช็อกของมันยังไม่ทันจบ หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่สามก็โผล่มาจากอีกด้านถัดมา พุ่งกดทับใส่ด้านข้างอีกฝั่งของมังกรแห่งความมืดด้วยพลังดุจคลื่นภูผามหาสมุทร

มังกรแห่งความมืดรีบตั้งรับ แต่แล้วหม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่สี่ ใบที่ห้า ก็ปรากฏขึ้นต่อเนื่อง โจมตีประกบจากด้านบนและด้านล่าง สานเป็นวงล้อมแน่นหนาจนแทบไร้ช่องว่าง

ท้ายสุด หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบที่หกค่อย ๆ ลอยขึ้นสูง หยุดนิ่งกลางฟ้า ประสานก้องตอบรับกับอีกห้าใบจากระยะไกล

หกหม้อขับขานพร้อมกัน เสียงคำรามสะเทือนแก้วหู ราวกับสัจธรรมแห่งฟ้าดินกำลังสั่นรับกัน หรือเทพโบราณกำลังตื่นจากนิทรา

เย่ชิวยืนอยู่ท่ามกลางหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหก ร่างอาบแสงทองคำเจิดจ้า ราวกับในวินาทีนั้นเขากลายเป็นผู้ครอบครองฟ้าดิน คุมชะตาทุกสิ่งไว้ในมือ

เสี่ยวเตี๋ยมองเย่ชิวจนแทบละสายตาไม่ได้

“หล่อเกินไป!”

เธอหน้าเคลิ้ม หัวใจเต้นตุบ ๆ ไม่หยุด แก้มร้อนผ่าวไปหมด

มังกรแห่งความมืดจ้องหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหก ตาโตจนแทบถลน เต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่อยากเชื่อ

มันไม่เคยคิดเลยว่า เด็กเผ่ามนุษย์คนหนึ่งจะควบคุมศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ได้มากขนาดนี้ นี่มันไม่เคยมีมาก่อน

“นี่… นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”

มังกรแห่งความมืดพึมพำกับตัวเอง แล้วก็เริ่มตระหนักว่า เด็กเผ่ามนุษย์ตรงหน้าไม่ธรรมดาเลย

คิดดูก็ใช่… อายุยังน้อยขนาดนี้ แต่กลับทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน แล้วจะเป็นคนธรรมดาได้ยังไง?

ทว่าไม่นาน ความตกตะลึงก็ถูกความโลภแทนที่

“สวรรค์เข้าข้างข้า!”

“ถ้าข้าได้โลหิตล้ำค่ามังกรแท้ แล้วยังได้หม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหก… ทั่วหล้ายังมีใครสู้ข้าได้อีก?”

“ฮ่า ๆ ๆ…”

มังกรแห่งความมืดเงยหน้าหัวเราะ แล้วพุ่งสายตาไปที่เย่ชิว “เด็กน้อย รู้จักกาลเทศะก็รีบถวายโลหิตล้ำค่ามังกรแท้กับหม้อแปรสภาพฟ้าและดินมาให้หมด ข้ารับปากว่าจะให้แกตายสบาย ๆ”

เย่ชิวกล่าวเสียงเย็น “หึ แกคิดว่าแค่สัตว์เดรัจฉานอย่างแก จะชิงโลหิตล้ำค่ามังกรแท้กับหม้อแปรสภาพฟ้าและดินไป แล้วทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?”

“ข้าบอกไว้เลย… แกคิดผิด!”

เสียงของเย่ชิวก้องสะท้อนในหุบเขา แฝงอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง “วันนี้ข้าจะให้แกได้รู้ว่า เผ่ามนุษย์ไม่ใช่ใครจะรังแกก็ได้!”

สิ้นคำ ความคิดของเย่ชิวขยับ เขาควบคุมหม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหกเต็มกำลัง พุ่งเข้าหามังกรแห่งความมืด

“โครม!”

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินทั้งหกสว่างวาบ พลังทะยานดุจผ่าฟ้าถ่างดิน พุ่งจากคนละทิศหมายกดทับมังกรแห่งความมืดให้ราบ

มังกรแห่งความมืดไร้ความหวั่นเกรง ร่างมหึมาบิดไหวอย่างคล่องแคล่วในอากาศ กรงเล็บยักษ์วาบแสงดำเย็นเยียบ ก่อนตบออกอย่างโหดเหี้ยม

“กัง!”

หม้อแปรสภาพฟ้าและดินใบแรกถูกตบกระเด็นราวดาวตก พุ่งชนคาถาป้องกันแล้วร่วงลงพื้นดังสนั่น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน