วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3089

“ตุ้บ!”

ไข่ลึกลับลูกหนึ่งกลิ้งออกมาจากถุงกิ่นคุน

ทันใดนั้น เย่ชิวก็อึ้งตาค้าง

ใครจะไปคิดว่าในวินาทีเป็นวินาทีตายแบบนี้ ไข่ลึกลับลูกนี้จะกลิ้งออกมาเอง ชวนให้ขนลุกบอกไม่ถูก

เย่ชิวนึกย้อนไป ตั้งแต่ได้ไข่มา มันก็ซุกอยู่ในถุงกิ่นคุนมาตลอด นอกจากคอยกลืนกินยาวิญญาณเป็นครั้งคราว ก็เอาแต่นอน

แต่ไม่คิดเลยว่า พอถึงจุดคับขันเอาชีวิตรอด มันกลับโผล่มาแบบกะทันหัน

ยิ่งทำให้เย่ชิวยิ่งงงหนัก

“มันจะทำอะไรกันแน่?”

ขณะเย่ชิวยังสับสนเต็มหัว ไข่ลึกลับลูกนั้นก็กลิ้งไปข้างหน้าอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่ไม่กี่รอบ

พูดตามตรง…มันดูต๊อง ๆ น่ารัก ๆ อยู่เหมือนกัน

มังกรแห่งความมืดที่เดิมทีชูเขี้ยวชูกรงเล็บ เตรียมจะลงมือซ้ำด้วยท่าเด็ดขาด พอเห็นไข่ลูกนี้เข้า ท่าทางก็ชะงักกึก เหมือนถูกมือขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบคอไว้แน่น

ถัดมา มันระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

“ฮ่า ๆ ๆ ไอ้หนู ต่อให้เป็นศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ก็ยังทำอะไรข้าไม่ได้ แกกลับหวังจะพลิกเกมด้วยไข่เน่าลูกเดียวเนี่ยนะ? ตลกสิ้นดี!”

เสียงของมังกรแห่งความมืดก้องสะท้อนวนไปทั่วหุบเขา สั่นจนแก้วหูแทบแตก

เสี่ยวเตี๋ยเองก็จ้องอย่างอยากรู้ แววตาวูบไหวด้วยความสงสัย ก่อนจะดึงชายแขนเสื้อเย่ชิวเบา ๆ แล้วถามเสียงแผ่ว “พี่เย่ นี่มันอะไรเหรอ?”

เย่ชิวไม่ได้ตอบทันที สายตาเขาล็อกอยู่ที่ไข่ลูกนั้นแน่น ในใจตอนนี้ก็เต็มไปด้วยคำถามไม่ต่างจากเสี่ยวเตี๋ย

สำหรับเย่ชิว ไข่ลูกนี้ให้ความรู้สึกอยู่สองอย่างเท่านั้น—กินเก่ง กับลึกลับ

เขารู้ว่าในไข่น่าจะกำลังบ่มเพาะอะไรบางอย่าง ไม่งั้นคงไม่มีพลังชีวิตแข็งแกร่งขนาดนั้น

แต่วันนี้มันกลับออกมาเอง…ผิดปกติชัด ๆ

มังกรแห่งความมืดเห็นทั้งเย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยไม่สนใจมัน ก็แค่นหัวเราะเย็น ๆ อย่างดูแคลน “ไอ้หนู หรือแกคิดว่าแค่ของกระจอกตาแบบนั้นจะเปลี่ยนสถานการณ์ตรงหน้าได้? ไม่รู้จักประมาณตัว โง่สิ้นดี!”

ทว่าเสียงเยาะยังไม่ทันจาง ไข่ที่เดิมกลิ้งเอื่อย ๆ อยู่บนพื้นก็พุ่งทะยานขึ้นมาในพริบตา เร็วราวลูกศรพ้นสาย แล่นตรงใส่มังกรแห่งความมืด

มังกรแห่งความมืดเห็นแล้วมุมปากยกเป็นรอยยิ้มเหยียดสุดขีด ยังพึมพำไม่หยุด “ไม่รู้จักตายจริง ๆ…รีบไปตายเองแท้ ๆ!”

พูดไป มันก็ยื่นกรงเล็บมังกรมหึมาที่ส่องประกายเย็นยะเยือก ฉุดลมหวีดหวิว แล้วตบลงอย่างโหดเหี้ยมหมายจะบดไข่ให้เป็นผง

แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนกรงเล็บจะสัมผัสไข่ ร่างมหึมาของมังกรแห่งความมืดกลับแข็งทื่อฉับพลัน ราวกับถูกคาถาหยุดนิ่ง ขยับไม่ได้แม้แต่นิด

ในดวงตามันแวบผ่านความตะลึงถึงขีดสุด รูม่านตาหดเล็กลงทันที เหมือนเห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลก

เพราะจากไข่ที่ดูแสนธรรมดาลูกนี้ มันสัมผัสได้ถึงแรงกดข่มที่รุนแรงพอจะทำให้วิญญาณสั่นสะท้าน

พลังนั้นเหมือนข้ามผ่านกาลเวลาอันไร้สิ้นสุด มาจากห้วงลึกพิศวงแห่งยุคบรรพกาล พกพาอำนาจสูงสุดที่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม

“นี่…นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”

เสียงมังกรแห่งความมืดสั่นเครือ

มันเบิกตากว้าง จ้องไข่ลูกเล็กตรงหน้าไม่วางตา คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่า ของที่เคยมองว่าไร้ค่า เหตุใดถึงกดดันมันได้หนักหน่วงขนาดนี้

“ปึก!”

ไข่ลึกลับพุ่งชนหน้าผากมังกรแห่งความมืดอย่างจัง บนหน้าผากพลันเกิดรูเลือดขึ้นทันที

“โอ๊ย…”

มังกรแห่งความมืดร้องครวญครางด้วยความเจ็บ

ไข่ลึกลับเหมือนกระสุนปืนใหญ่ กระแทกใส่หน้ามังกรแห่งความมืดครั้งแล้วครั้งเล่า

ทุกการชนมาพร้อมเสียงคำรามโหยหวน หัวมังกรถูกกระแทกจนส่ายซ้ายส่ายขวา เลือดกระเซ็นไม่หยุด

แค่ไม่นาน มังกรแห่งความมืดก็หัวแตกเลือดอาบ หน้าเละจนแทบจำไม่ได้

เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยยืนอยู่ข้าง ๆ มองภาพชวนตะลึงนี้จนปากค้าง

“ฮึ่ก—”

จู่ ๆ ลึกลงไปในลำคอของมังกรแห่งความมืดก็เกิดเสียงคำรามอับทึบ มันอ้าปากพ่นลมหายใจมังกรสีดำเข้มราวหมึกทะลักออกมา คล้ายพายุหมุน แผ่ครอบไข่ลึกลับไว้แน่นหนาในพริบตา

เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยเห็นเข้าก็ใจหล่นวูบไปอยู่ที่คอ

พวกเขารู้ดีว่าลมหายใจมังกรน่ากลัวแค่ไหน ตอนนี้ทั้งคู่ต่างหน้าตึงเครียด

เสี่ยวเตี๋ยเผลอคว้าแขนเย่ชิวแน่น รีบถาม “พี่เย่ ทำไงดี?”

เย่ชิวเองก็ร้อนใจไม่ต่างกัน แต่ยังฝืนตั้งสติปลอบ “อย่าเพิ่งตื่นตระหนก…อาจมีทางพลิกก็ได้”

ปากพูดแบบนั้น ทว่าในใจกลับลุ้นจนเหงื่อซึมแทนไข่ลึกลับ

มังกรแห่งความมืดเห็นลมหายใจมังกรครอบไข่ไว้แล้ว ก็หัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม “หึ แค่ไข่ลูกเดียวก็คิดจะกดข้า? ฝันกลางวันไปเถอะ!”

“ใต้ลมหายใจมังกรของข้า ไข่โง่ ๆ ที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำอย่างแก อีกเดี๋ยวก็หายไปไม่เหลือซาก!”

เสียงมันก้องในหุบเขา แฝงความสะใจในการเอาคืน แต่ยังไม่ทันที่คำพูดจะจางหาย เรื่องประหลาดก็เกิดขึ้นอีก

ลมหายใจมังกรสีดำที่ครอบไข่อยู่ เหมือนถูกแรงลึกลับบางอย่างดึงรั้ง แล้วถูกไข่ลึกลับ “กลืนกิน” ไปทีละนิด!

ผิวไข่ส่องประกายแปลกตา ทุกครั้งที่กลืนลมหายใจมังกรไปหนึ่งส่วน แสงนั้นก็ยิ่งสว่างขึ้น

ไม่นานนัก บนเปลือกไข่ที่เดิมเรียบลื่นก็เริ่มปรากฏลายเส้นโบราณลึกลับจาง ๆ