วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3090

มังกรแห่งความมืดมองภาพเบื้องหน้าแล้วถึงกับตะลึงงัน

ดวงตาของมันเบิกโพลงโตเท่ากระดิ่งทองแดง เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและความหวาดผวา

มันในฐานะสัตว์ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์เผ่ามิ่ง ทะยานไปทั่วฟ้าดินมานานแสนนาน ไม่เคยเห็นอะไรประหลาดแบบนี้มาก่อนเลย

“นี่...นี่มันเป็นไปได้ยังไง?” มังกรแห่งความมืดพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นด้วยความลนลาน “ลมหายใจมังกรของข้า ทำไมถึง...”

เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยก็ช็อกตาค้างไม่ต่างกันกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ในดวงตาของเย่ชิวแว่บด้วยแววตกตะลึง ก่อนจะถูกความปลาบปลื้มล้นเกินเข้ามาแทนที่ เขาคิดในใจว่า ‘ดูท่า ไข่ลึกลับฟองนี้ จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้ซะอีก!’

เสี่ยวเตี๋ยได้สติกลับมาเช่นกัน แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เอ่ยว่า “พี่เย่ ไข่ฟองนี้มันโหดไปแล้วนะ!”

จะบอกว่าโหดก็ยังเบา เรียกว่าบ้าพลังเลยมากกว่า

พร้อมกันนั้น ในใจของเย่ชิวก็ยังเต็มไปด้วยความสงสัย ไข่ลึกลับฟองนั้นมีอำนาจขนาดไหนกัน ถึงทำให้มังกรแห่งความมืดที่มีพลังระดับจวนจักรพรรดิไม่มีแม้แต่โอกาสตอบโต้?

ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เขาคงไม่มีวันเชื่อ

มันเหลือเชื่อเกินกว่าจะหาคำมาอธิบายได้จริง ๆ

ตอนนี้ ไข่ฟองนั้นหลังจากกลืนกินลมหายใจมังกรจนหมดแล้ว ก็ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ สั่นระริกเบา ๆ ราวกับกำลังสะสมพลังบางอย่างที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

ส่วนมังกรแห่งความมืด ความแค้นและความไม่ยอมจำนนพุ่งพล่านอยู่ในอกดุจคลื่นทะเลมืดที่กำลังปะทุ

ในฐานะสัตว์ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์เผ่ามิ่งผู้สูงส่งสูงสุด ในกาลเวลายาวนานมันได้รับแต่การเคารพบูชา เคยที่ไหนจะต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าอับอายเช่นนี้?

นี่มันคือความอัปยศที่ยากจะรับได้!

“เรื่องแบบนี้ใครจะทนได้!”

“เราคือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์เผ่ามิ่ง จะไปถูกไข่ฟองเดียวบีบจนตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ยังไงกัน!”

“ข้าจะต้องทำลายล้างมันให้ได้!”

ชั่วพริบตาเดียว มังกรแห่งความมืดก็เชิดศีรษะอันมหึมาขึ้นอย่างฉับพลัน เกล็ดสีดำทั่วร่างราวกับถูกไฟมืดอันวิปลาสเผาเรืองแสงสยดสยองชวนขนลุก

พลังในกายของมันพลุ่งพล่านรวมตัวกันอย่างบ้าคลั่ง ราวพายุสีดำที่กวาดล้างไปทั่วฟ้าดิน

“โฮก!”

เสียงคำรามดังลั่นพุ่งออกมาจากปากยักษ์อาบเลือดของมังกรแห่งความมืด เสียงคำรามนั้นอัดแน่นไปด้วยความโกรธเกรี้ยวไร้ที่สิ้นสุด ก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขาอันเงียบงันอยู่นานจนแก้วหูแทบแตก

ถัดจากนั้น มันก็อ้าปากงับออกไปอย่างรุนแรง กลุ่มก้อนแสงสีดำที่ควบแน่นจากลมหายใจมังกรพุ่งทะลักออกมา ดุจดวงดาวสีดำดวงหนึ่งที่หล่นจากฟากฟ้า มุ่งสู่ไข่ลึกลับฟองนั้นด้วยความเร็วสูงสุด

ทุกที่ที่กลุ่มแสงสีดำพุ่งผ่าน อากาศโดยรอบราวกับทนรับพลังอำนาจอันน่าสะพรึงนี้ไม่ไหว เกิดเสียง “จี๊ด ๆ” แหลมบาดหู เสมือนถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นฉีกกระชากอย่างทารุณ

โขดหินแข็งแกร่งบนพื้นดินแถวนั้น ก็แตกสลายกลายเป็นผุยผงภายในชั่วพริบตาเพราะแรง余威ของกลุ่มแสง ก่อนจะจางหายไปในอากาศ เหลือทิ้งไว้เพียงผืนดินดำไหม้

แค่ดูจากตรงนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าพลังนี้ดุร้ายเพียงใด

ทว่า เหมือนโชคชะตาจะชอบกลั่นแกล้งผู้คนเหลือเกิน...

ครืน!

ขณะที่กลุ่มแสงสีดำกำลังจะพุ่งถึงไข่ลึกลับฟองนั้น พลังการกดขี่อันน่าสะพรึงที่เคยทำให้วิญญาณของมังกรแห่งความมืดสั่นสะท้าน ก็ถาโถมกลับมาอีกครั้งดุจขุนเขาพังทลาย

มังกรแห่งความมืดรู้สึกได้เพียงว่า วิญญาณของตนเหมือนถูกคีมเหล็กคู่หนึ่งหนีบแน่น ทุกเสี้ยวพลังในร่างถูกกดทับอย่างไร้ปรานี

ร่างกายของมันแข็งทื่อราวกับเหล็กในทันที ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้ว ได้แต่มองกลุ่มแสงสีดำนั้นเปลี่ยนทิศไปช้า ๆ ก่อนจะสลายหายไปในความว่างเปล่า

“ไม่นะ—”

มังกรแห่งความมืดคำรามอยู่ในใจด้วยความไม่ยอมแพ้

แต่ทุกอย่างได้เลยจุดที่จะแก้ไขได้แล้ว ดูเหมือนชะตากรรมของมันจะถูกเขียนขึ้นมาใหม่ในชั่วขณะนี้เอง

ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะบาดเจ็บสาหัสเพียงใด ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรอันแข็งแกร่ง แผลทุกแผลล้วนสมานหายได้ในเสี้ยวพริบตา

แต่ตอนนี้ บาดแผลอัปลักษณ์เหล่านั้นกลับเหมือนรอยกรงเล็บของปีศาจ ฉีกกระชากร่างของมันอย่างไร้ปรานี เลือดไหลไม่หยุด และพลังชีวิตก็ร่วงหล่นราวเม็ดทรายในนาฬิกาทราย ไม่อาจเรียกกลับคืน

“อ๊าก!”

มังกรแห่งความมืดแหงนหน้าคำรามขึ้นฟ้า เสียงเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับชะตา ราวกับอยากจะทำให้ทั้งหุบเขาแตกสลาย

ร่างมหึมาดั่งขุนเขาของมันโยกโคลงไปมาภายใต้การโจมตีของไข่ลึกลับ ราวเทียนที่กำลังจะดับในพายุ พร้อมจะมอดลงทุกเมื่อ

ครู่หนึ่งผ่านไป

ท้ายที่สุด มังกรแห่งความมืดก็ทนรับความทรมานราวตกนรกนี้ไม่ไหวอีกต่อไป มันระดมเรี่ยวแรงสุดท้าย ตะโกนลั่นเสียงแหบพร่า “พอแล้ว! แกอย่าบังคับข้า!”

ไข่ลึกลับฟองนั้นเหมือนจะฟังรู้เรื่อง มันหมุนวนช้า ๆ หนึ่งรอบกลางอากาศ จากนั้นก็เด้งดึ๋ง ๆ ขึ้นลง ราวกับกำลังยั่วยุมังกรแห่งความมืด หรือไม่ก็แสดงความดูแคลนอย่างรุนแรง เหมือนกำลังหัวเราะเยาะว่ามันไม่รู้จักประมาณตัว

มันหยุดนิ่งไปชั่วอึดใจ

“ตูม!”

ไข่ลึกลับฟองนั้นไม่เพียงไม่หยุดการโจมตี กลับกัน แสงรอบตัวกลับสว่างจ้าอีกระลอก เห็นได้ชัดว่ากำลังสะสมพลังที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เตรียมจะปล่อยหมัดสายฟ้าอีกครั้ง

มังกรแห่งความมืดเห็นดังนั้น หัวใจกระตุกวาบ รู้สึกได้ถึงลางร้ายมหันต์กำลังถาโถมเข้ามา

ในห้วงเวลาเป็นตายครั้งนี้ ความโกรธของมันก็พุ่งถึงขีดสุด จ้องไข่ฟองนั้นด้วยดวงตาแดงก่ำ ตะโกนว่า “ข้าบอกแล้วไง ว่าอย่าบังคับข้า!”

“อย่าบังคับข้า!”

“ถ้าแกยังกล้าบังคับข้าต่อไป ข้า...ข้าจะคุกเข่าให้แกเลย!”

ตุบ!

มังกรแห่งความมืดคุกเข่าลงกับพื้นจริง ๆ