วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3091

มังกรแห่งความมืดคุกเข่าร่างมหึมาลงกับพื้น ท่าทางพังพินาศราวใบไม้แห้งปลิวคว้างกลางพายุ

ตอนนี้มันไม่เหลือความอหังการก่อนหน้าอีกแล้ว สิ่งที่แทนที่คือความอัปยศกับความหวาดกลัวไร้ที่สิ้นสุด ดวงตาที่เคยคมกริบเหมือนสายฟ้าบัดนี้สั่นระริก มันจ้องไข่ลึกลับแล้ววิงวอนเสียงต่ำ “ขอร้อง…ปล่อยข้าไปเถอะ…”

ไข่ลึกลับส่องแสงเจิดจ้า แผ่ประกายออกมาอย่างเอาแต่ใจ ราวกับประกาศให้มังกรแห่งความมืดที่คุกเข่าอยู่รู้ซึ้งว่ามันร้ายกาจแค่ไหน

แล้วต่อมา

มันกลับทำตัวเหมือนเด็กซน กระโดดดึ๋ง ๆ บินไปอยู่ตรงหน้าเย่ชิว โยกซ้ายโยกขวาเหมือนตั้งใจอวดผลงานชิ้นโบแดงให้ดูเต็มตา ทุกครั้งที่มันแกว่งไปมา ก็เหมือนกำลังพูดกับเย่ชิวว่า “นาย เห็นไหม ข้าเก่งแค่ไหน!”

เย่ชิวมองฉากตรงหน้าที่ชวนตะลึงจนเกินจริง หัวใจทั้งสั่นสะเทือนทั้งยินดี จนสงบไม่ลง

เขาไม่เคยคิดเลยว่าไข่ที่คาดเดาอะไรไม่ได้ลูกนี้จะมอบ “เซอร์ไพรส์” ใหญ่ขนาดนี้ในวันนี้ มันกดดันสัตว์ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์เผ่าของเผ่ามิ่ง—ผู้สูงส่งเหนือใครและมีพลังระดับจวนจักรพรรดิ—จนต้องคุกเข่าขอชีวิตอย่างง่ายดาย

เหลือจะเชื่อ…

เปิดโลกจริง ๆ!

เย่ชิวดึงสติกลับมา ยื่นมือไปตบเบา ๆ ที่ไข่แล้วพูด “ทำได้ดี”

ทันใดนั้นไข่ลึกลับก็กระโดดดึ๋ง ๆ สองสามที เหมือนเด็กดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่

จากนั้นสายตาเย่ชิวก็ทอดไปที่มังกรแห่งความมืด เขาพูดเสียงเย็น “ไม่ใช่อยากได้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์กับโลหิตล้ำค่ามังกรแท้เหรอ? ข้ายืนอยู่ตรงนี้แน่จริงก็มาเอาเองสิ”

มังกรแห่งความมืดโกรธจนแทบระเบิด ในใจด่ากราด—จะอวดอะไรนักหนา ถ้าไม่ใช่เพราะไข่นั่น เจ้าหนูนี่คงกลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้ว!

แม้มันจะไม่ยอมใจ แต่ภายใต้แรงข่มขู่ของไข่นั่น มันไม่กล้าคิดต่อต้านแม้แต่นิดเดียว กระทั่งหายใจแรงก็ยังไม่กล้า

มันหันไปหาเย่ชิว เสียงต่ำจนแทบคลาน “ท่านเจ้าบ่าวหลวง…ขอท่านเมตตาไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ!”

ท่านเจ้าบ่าวหลวง!

พอได้ยินสามคำนี้ หน้าเสี่ยวเตี๋ยก็แดงวาบ เธอแค่โกหกไปตอนจนมุม ไม่คิดว่ามังกรแห่งความมืดจะเชื่อจริง ๆ

ไม่รู้ทำไม พอมันเรียกเย่ชิวว่า “ท่านเจ้าบ่าวหลวง” หัวใจเธอกลับหวานราวได้ชิมน้ำผึ้ง

พร้อมกันนั้นเธอยังคิดอีกว่า มังกรแห่งความมืดดูเหมือนก็ไม่ใช่เลวร้ายเสียทีเดียว

เสี่ยวเตี๋ยแอบเหลือบมองเย่ชิว เห็นเขาไม่ได้โกรธก็ถอนใจโล่งอกเงียบ ๆ

เย่ชิวหัวเราะเย็น “ตอนนี้ยอมเรียกข้าว่าท่านเจ้าบ่าวหลวงแล้ว? ก่อนหน้านี้ทำไมไม่ยอมรับล่ะ?”

ก่อนหน้านี้กับตอนนี้มันเหมือนกันที่ไหนกัน?

ถ้าไม่ใช่เพราะไข่นั่น ข้าคงจัดการแกไปแล้ว!

มังกรแห่งความมืดบ่นในใจสองประโยค ก่อนพูดอย่างนอบน้อม “ก่อนหน้านี้ข้าถูกความโลภบังตา ล่วงเกินท่านเจ้าบ่าวหลวง ขอท่านใจกว้าง อย่าได้ถือสา”

“ท่านเจ้าบ่าวหลวง ขอแค่ท่านให้ทางรอด ข้าจะให้ทำอะไรก็ได้”

“ขอร้อง…”

ตอนที่มันพูดคำพวกนี้ ในใจมันอัดอั้นแทบขาดใจ แต่สถานการณ์บีบคั้น ไม่ก้มหัวก็ต้องตาย

แม้มันจะมีชีวิตมาหลายปี…แต่มันยังไม่อยากตาย

เย่ชิวจ้องมังกรแห่งความมืดที่คุกเข่าขอชีวิต แล้วเริ่มคำนวณเงียบ ๆ

ในเมื่อมังกรแห่งความมืดยอมอ่อนข้อ ก้มศีรษะเอง เขาก็พอดีจะฉวยโอกาสนี้ หาผลประโยชน์กับหลักประกันที่เป็นรูปธรรมให้ตัวเองและเสี่ยวเตี๋ย ในดินแดนต้องห้ามที่เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน

คิดได้ดังนั้น แววตาเย่ชิวก็เย็นเฉียบเหมือนคมมีดพุ่งใส่มังกรแห่งความมืด เขากดเสียงต่ำ “อยากให้ข้าปล่อยก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ แต่แกต้องรับปากสามเงื่อนไข ขาดข้อไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

“ท่านเจ้าบ่าวหลวง แล้วเงื่อนไขที่สองล่ะ?” มังกรแห่งความมืดถามอย่างร้อนรน

เย่ชิวเอามือไพล่หลัง มองมันแล้วพูด “เงื่อนไขที่สอง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าเมื่อไร ที่ไหน แกต้องเชื่อฟังคำสั่งข้าอย่างเด็ดขาด มีข้าเป็นหนึ่งเดียว ถ้าขัดคำสั่งแม้แต่นิด อย่าหาว่าข้าใจดำ ข้าจะให้แกได้ลิ้มรสความร้ายกาจของไข่นี่อีกครั้ง”

หัวใจมังกรแห่งความมืดร่วงวูบ เหมือนตกลงไปในหลุมน้ำแข็งไร้ก้น

มันเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์เผ่าของเผ่ามิ่ง ตลอดกาลเวลายาวนานล้วนอยู่สูงเหนือใคร รับความเคารพเกรงกลัวไม่รู้จบ แต่ตอนนี้กลับต้องยอมลดตัวเชื่อฟังคำสั่งของเผ่ามนุษย์คนหนึ่ง สำหรับมัน…นี่คือการดูหมิ่นอย่างใหญ่หลวง

ความต่อต้านพุ่งขึ้นในอกอย่างแรง ทว่าแค่สายตามันกวาดไปโดนไข่ลึกลับ ความต่อต้านนั้นก็สลายหายวับไปในพริบตา

แต่ให้ยอมรับเผ่ามนุษย์เป็นนาย…มันไม่ยอมใจ

มังกรแห่งความมืดลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนึกทางออกได้ มันพูด “ท่านเจ้าบ่าวหลวง ท่านอายุยังน้อยก็ทะลุขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานแล้ว บนตัวยังมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ อนาคตท่านต้องพิสูจน์มหาธรรมบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้แน่นอน”

“ได้รับใช้ท่านเป็นนาย นับเป็นเกียรติสูงสุดของข้า เพียงแต่…”

น้ำเสียงมันเปลี่ยนไป ก่อนพูดต่อ “เมื่อก่อน หมิงตี้บังคับให้ข้าตั้งคำสาบานแห่งสวรรค์ ชีวิตนี้ข้าห้ามยอมรับผู้ใดนอกเผ่ามิ่งเป็นนาย ไม่เช่นนั้นจะถูกการลงทัณฑ์แห่งสวรรค์ ตายอย่างไม่มีที่ฝังศพ”

“ท่านเจ้าบ่าวหลวงสง่างามนัก บุคลิกอู๋ซวง พรสวรรค์ก็ล้ำเลิศ ข้าฝันยังอยากติดตามท่าน แต่คำสาบานแห่งสวรรค์ก็ฝ่าฝืนไม่ได้ นี่…”

เย่ชิวพยักหน้าเล็กน้อย “คำสาบานแห่งสวรรค์ฝ่าฝืนไม่ได้จริง ๆ ดูท่าเรื่องให้แกยอมรับข้าเป็นนาย…จะยุ่งยากหน่อย”

มังกรแห่งความมืดแอบดีใจในใจ ดูเหมือนมันจะไม่ต้องยอมรับเย่ชิวเป็นนายแล้ว

ใครจะรู้ เย่ชิวกลับเปลี่ยนคำฉับพลัน ชี้ไปที่เสี่ยวเตี๋ยแล้วบอกมังกรแห่งความมืด “งั้นรับเธอเป็นนาย ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

หา?

มังกรแห่งความมืดกับเสี่ยวเตี๋ยต่างก็ตะลึงงันไปพร้อมกัน