วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3092

มังกรแห่งความมืดกับเสี่ยวเตี๋ยพอได้ยินคำพูดของเย่ชิว ก็ตาเบิกโพลง ใบหน้าฉายชัดทั้งความตกตะลึงและคาดไม่ถึง。

มังกรแห่งความมืดไม่เคยนึกเลยว่า เย่ชิวจะเล่นไม้เด็ดแบบนี้ ให้มันยอมรับเสี่ยวเตี๋ยเป็นนาย。

ในใจของมันพลันสับสนลังเลขึ้นมา。

ด้านหนึ่ง การยอมรับเสี่ยวเตี๋ยเป็นนายก็ถือเป็นการก้มหัวยอมคนอื่นเหมือนกัน ทว่าพูดอย่างไรเสีย เสี่ยวเตี๋ยก็เป็นเจ้าหญิงเผ่ามิ่ง เทียบกับการไปยอมรับเผ่ามนุษย์เป็นนายแล้ว ดูจะไม่ยากจะยอมรับเท่าไร。

แต่อีกด้านหนึ่ง ในฐานะสัตว์ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์เผ่า มันล้วนอยู่เหนือผู้อื่นมาโดยตลอด บัดนี้กลับต้องก้มหัวให้คนรุ่นหลังคนหนึ่ง ศักดิ์ศรีของมันก็ยากจะกลืนลงคอ。

ส่วนเสี่ยวเตี๋ยนั้น งงเป็นไก่ตาแตกไปแล้ว。

เดิมทีนางแค่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเย่ชิวต่อรองกับมังกรแห่งความมืด ไม่คาดคิดเลยว่าอยู่ ๆ เย่ชิวกลับให้มังกรแห่งความมืดมารับนางเป็นนาย。

แท้จริงแล้ว นี่คือกลยุทธ์ที่เย่ชิวคิดเตรียมไว้ล่วงหน้าเรียบร้อย。

หากมังกรแห่งความมืดยอมรับเขาเป็นนาย เขาก็เตรียมจะผนึกมังกรแห่งความมืดไว้ในดาบเซวียนหยวน ให้มันแทนที่วิญญาณดาบ เพื่อให้ดาบเซวียนหยวนระเบิดพลังอันแข็งแกร่งออกมา กลายเป็นหนึ่งในไพ่ตายของเขา。

อย่างไรเสีย มังกรแห่งความมืดก็มีพลังระดับจวนจักรพรรดิ。

แต่ถ้ามังกรแห่งความมืดปฏิเสธ เขาก็จะให้มันไปรับเสี่ยวเตี๋ยเป็นนายแทน。

ตอนนี้ เหล่าระดับสูงของเผ่ามิ่งถูกสังหารไปแล้ว เสี่ยวเตี๋ยจึงเป็นตัวเลือกเดียวที่เหมาะสมที่สุดในการกุมอำนาจเผ่ามิ่ง。

ตราบใดที่เสี่ยวเตี๋ยควบคุมเผ่ามิ่งได้ ก็ไม่ต้องกังวลว่าเผ่ามิ่งจะก่อปัญหาอีก。

ทว่า พลังบำเพ็ญเพียรของเสี่ยวเตี๋ยอ่อนเกินไป แม้จะมีฐานะเป็นเจ้าหญิงเผ่ามิ่ง ก็คงยากจะทำให้คนทั้งเผ่ายอมสยบ แต่ถ้ามังกรแห่งความมืดรับนางเป็นนายแล้ว เรื่องก็เปลี่ยนไปทันที。

“แน่นอนล่ะ แค่พูดไปตามปาก เจ้าจะปฏิเสธก็ได้” เย่ชิวมองมังกรแห่งความมืดแล้วกล่าวต่อ “นิสัยผมน่ะ ชอบใช้คุณธรรมเกลี้ยกล่อมคน ไม่ชอบบังคับใครอยู่แล้ว เพียงแต่...ผลของการปฏิเสธ เจ้าต้องคิดให้ดี ๆ นะ”

นี่มันข่มขู้อย่างโจ่งแจ้งชัด ๆ。

พูดให้ชัดก็คือ ถ้าไม่ตกลงก็เตรียมตายได้เลย！

แม่งเอ๊ย แบบนี้เรียกว่าปราบคนด้วยคุณธรรมหรือ？

ไอ้หมอนี่มันไม่ใช่คนแล้วจริง ๆ！

มังกรแห่งความมืดสมเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่มีชีวิตอยู่มานับหมื่น ๆ ปี เจ้าเล่ห์เป็นที่สุด มันเอ่ยว่า “ให้รับองค์หญิงเป็นนายก็ได้ แต่ตัวองค์หญิงเองเห็นด้วยหรือไม่？”

มันโยนปัญหากลับไปให้เสี่ยวเตี๋ยทันที。

ไม่ผิดไปจากที่คิด。

เสี่ยวเตี๋ยพอได้ยินก็เต็มไปด้วยความลนลานในแววตา เอ่ยเสียงเบา “พี่ใหญ่เย่ ฉัน...ฉันจะเป็นนายของมันได้เหรอ？”

เย่ชิวหันไปมองเสี่ยวเตี๋ยด้วยรอยยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยแรงใจ “เสี่ยวเตี๋ย เธอเป็นเจ้าหญิงเผ่ามิ่ง อีกทั้งยังมีสายเลือดของหมิงตี้ แน่นอนว่าย่อมมีคุณสมบัติจะเป็นนายของมันอยู่แล้ว”

“ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เผ่ามิ่งเพิ่งผ่านเหตุการณ์พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน หากมีมังกรแห่งความมืดช่วยเหลือ ก็จะเป็นประโยชน์ต่อการยืนหยัดของเธอในเผ่ามิ่งในอนาคตด้วย”

เสี่ยวเตี๋ยได้ยินดังนั้น ใจแทบจะพองโตด้วยความซาบซึ้ง。

“แท้จริงแล้ว พี่ใหญ่เย่ไม่ได้อยากให้มังกรแห่งความมืดยอมรับเขาเป็นนาย”

“เป้าหมายที่แท้จริงของเขา คืออยากให้มังกรแห่งความมืดยอมรับฉันเป็นนายต่างหาก”

“ทุกอย่างที่เขาทำ ล้วนทำเพื่อฉันทั้งนั้น”

เสี่ยวเตี๋ยเม้มริมฝีปากแน่น ใจหนึ่งก็ประหม่า อีกใจหนึ่งก็แอบคาดหวัง。

ที่ประหม่าก็เพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ ส่วนที่คาดหวังก็คือ หากทำให้มังกรแห่งความมืดยอมรับนางเป็นนายได้จริง ๆ นางก็จะสามารถนำเผ่ามิ่งได้ บางทีอนาคตอาจช่วยเหลือเย่ชิวได้ด้วย。

หลังนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง。

สีหน้าของเสี่ยวเตี๋ยก็แน่วแน่ขึ้น เงยหน้ามองมังกรแห่งความมืดแล้วถามว่า “เจ้าจะยอมรับฉันเป็นนายหรือไม่？”

เฮ้อ ดูท่ากรรมครานี้ของตัวเองหนีไม่พ้นจริง ๆ。

มังกรแห่งความมืดพูดอย่างจนใจว่า “หากองค์หญิงไม่รังเกียจ ก็ยินดีน้อมรับให้ท่านเป็นนาย เรื่องที่ล่วงเกินไปก่อนหน้านี้ ขอองค์หญิงทรงอภัยด้วย”

เสี่ยวเตี๋ยกล่าวว่า “ตราบใดที่ต่อไปเจ้าซื่อสัตย์จงรักภักดี เรื่องก่อนหน้านี้ฉันจะไม่ถือสาอีก”

มังกรแห่งความมืดพยักหน้ารับ จากนั้นก็ให้เสี่ยวเตี๋ยหยดเลือดทำพิธีรับเป็นนาย。

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน