วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3093

ได้มันมา… ก็ขึ้นเป็นจักรพรรดิได้!

เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยได้ยินมังกรแห่งความมืดพูดแบบนี้ ใจถึงกับสะท้านไม่หยุด

การบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ เป็นความฝันสูงสุดที่นับไม่ถ้วนของผู้ฝึกบำเพ็ญ ทว่าสำหรับคนส่วนใหญ่แล้วมันทั้งเลื่อนลอยทั้งห่างไกลเกินเอื้อม แต่ตอนนี้กลับได้ยินว่ามีโอกาสได้ครอบครองสมบัติล้ำค่าที่เกี่ยวพันกับการขึ้นเป็นจักรพรรดิแบบนี้ ใครจะไม่ใจเต้นบ้าง?

เย่ชิวฝืนกดความตื่นเต้นในอก สายตาเป็นประกายจ้องมังกรแห่งความมืดแล้วถามว่า “ตกลงแล้วสมบัติทั้งสามชิ้นคืออะไร ถึงได้มีฤทธิ์ฝืนลิขิตฟ้าแบบนี้?”

สีหน้ามังกรแห่งความมืดค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “สมบัติทั้งสาม เป็นหนึ่งดอก หนึ่งผล หนึ่งคัมภีร์กระบี่”

“ดอกนั้นชื่อว่าดอกวิญญาณมายา เป็นยาศักดิ์สิทธิ์ที่หล่อเลี้ยงตัวเองผ่านกาลเวลายาวนานนับล้านปี”

“มันไม่เพียงเปล่งแสงหลากสีงดงามลวงตาออกมาเท่านั้น ยังมีสรรพคุณมหัศจรรย์ในการหล่อเลี้ยงวิญญาณศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย”

“ผู้ฝึกฝนหากได้กลืนกินเข้าไป พลังวิญญาณศักดิ์สิทธิ์จะพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล ไม่ว่าจะฝึกเคล็ดวิชาหรือใช้พลังวิเศษ ก็จะได้ผลเป็นทวีคูณ ถึงขั้นอาจเปิดมิติวิญญาณเทพเฉพาะตัว แอบส่องเข้าไปยังความลี้ลับระดับลึกยิ่งขึ้นของหนทางการฝึกฝนได้”

“แล้วผลล่ะ?” เสี่ยวเตี๋ยร้อนรนถามต่อทันที

“ผลนั้นเรียกว่าผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วน” มังกรแห่งความมืดพูดต่อ “ผลนี้ก็ใช้เวลางอกงามนับล้านปีเช่นกัน ภายในอัดแน่นไปด้วยพลังมหาศาลจากยามที่ความปั่นป่วนแรกเริ่มเปิดปฐม”

“เมื่อกลืนกินเข้าไป จะสามารถจัดระเบียบพลังชี่ภายในกายอย่างรวดเร็ว กลั่นให้บริสุทธิ์และเข้มข้น ส่งผลให้ระดับพลังบำเพ็ญเพียรของผู้ฝึกฝนทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดด”

“เล่ากันว่า ครั้งหนึ่งเคยมีคนธรรมดาคนหนึ่ง หลังจากได้กินผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนไปแล้ว ภายในเวลาเพียงไม่กี่ปี กลับสามารถทะลวงระดับพลังต่อเนื่องหลายขั้น กลายเป็นยอดผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานในพริบตาเดียว”

“ส่วนคัมภีร์กระบี่นั้น เป็นวิชาดาบที่หมิงตี้ใช้เวลาหมื่น ๆ ปี รวบรวมจุดเด่นแห่งสำนักทั้งร้อย แล้วรังสรรค์ขึ้นมาใหม่ด้วยตัวเอง มีนามว่าคัมภีร์กระบี่เก้าห้วงนรก”

มังกรแห่งความมืดเล่ามาถึงตรงนี้ แววตาฉายแววเคารพขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “กระบี่ที่บันทึกไว้ในคัมภีร์เล่มนี้ ดุดันเฉียบคม อำมหิตรุนแรง อานุภาพเกินคณานับ หากฝึกได้ถึงที่สุด จะสามารถดึงพลังแห่งนรกเก้าชั้นออกมาได้ กระบี่สะบั้นออกเมื่อใด ราวกับเทพมารแห่งนรกเก้าชั้นอวตารลงมา เมื่อนั้นทุกแห่งที่กระบี่ผ่านไป ล้วนกลายเป็นแดนนรกหลอมเพลิง”

เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยมองสบตากัน สมบัติล้ำค่าไร้เทียมทานระดับนี้ ช่างยากจะต้านทานความยั่วยวนของมันจริง ๆ

“ในเมื่ออย่างนั้น ก็ลำบากเจ้าพาไปทีเถอะ พวกเราจะไปเอาตอนนี้เลย” เย่ชิวพูดจบ ก็รีบเก็บไข่นั่นกับหม้อแปรสภาพฟ้าและดินเข้าไปทันที

“ได้” มังกรแห่งความมืดพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวเดินนำอยู่ด้านหน้า

ทั้งสามออกจากหุบเขา มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของดินแดนต้องห้าม

ตลอดทาง รอบด้านเงียบสงัดจนชวนขนลุก มีเพียงบางครั้งที่ได้ยินเสียงกรีดร้องประหลาดลอยมา ทำให้คนฟังรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูก

แต่เย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยมีมังกรแห่งความมืดอยู่ข้าง ๆ ก็เลยไม่ได้กังวลมากนัก

ไม่รู้เดินไปนานเท่าไร ทั้งสามก็มาหยุดอยู่หน้าถ้ำภูเขาแห่งหนึ่ง

แหงนหน้ามองไป ปากถ้ำถูกปกคลุมด้วยหมอกดำจาง ๆ แผ่กลิ่นอายลี้ลับออกมาอย่างคลุมเครือ

“ถึงแล้ว สมบัติล้ำค่าไร้เทียมทานทั้งสามอยู่ในถ้ำภูเขานี่แหละ” มังกรแห่งความมืดหยุดเท้า ชี้ไปยังถ้ำแล้วเอ่ยขึ้น

เย่ชิวจ้องปากถ้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “คงเข้าไปง่าย ๆ ไม่ได้สินะ?”

สมบัติระดับนี้ ถ้าจะได้มา คงไม่ใช่เรื่องกล้วย ๆ แน่

“คุณชายเย่สายตาเฉียบคมจริง ๆ” มังกรแห่งความมืดว่า “ตรงปากถ้ำ มีคาถาป้องกันที่หมิงตี้ลงมือวางด้วยตนเอง”

“เจ้าเปิดมันได้ใช่ไหม?” เย่ชิวถาม

“แน่นอน” มังกรแห่งความมืดพยักหน้าพลางยิ้มเล็กน้อย

เย่ชิวว่า “งั้นจะยืนทื่ออยู่ทำไม รีบเปิดคาถาป้องกันสิ!”

มังกรแห่งความมืด “……”

อึดอัดชะมัด!

อย่างน้อยข้าก็เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีพลังระดับจวนจักรพรรดิแท้ ๆ กลับถูกเด็กหนุ่มเผ่ามนุษย์คนหนึ่งใช้ให้โบกมือเรียกขึ้นเรียกลงแบบนี้ ช่างน่าหงุดหงิดเหลือเกิน

มังกรแห่งความมืดสูดหายใจเข้าลึก ๆ ฝืนกดความอึดอัดในใจ เดินออกไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ก่อนจะฟาดฝ่ามือออกไปหนึ่งครั้ง

“ปัง!”

แสงหนึ่งพุ่งออกจากกลางฝ่ามือของมัน พุ่งไปตกบนปากถ้ำ ทันใดนั้น หมอกดำที่ปกคลุมปากถ้ำก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นอักขระเวทมนตร์สีดำที่ไหลวนไปมา แลดูพิศวงเกินหยั่ง

คาถาป้องกันนี้เป็นสิ่งที่หมิงตี้ลงมือวางด้วยตัวเอง พลังที่ซ่อนอยู่ภายในจึงทั้งสลับซับซ้อนและร้ายกาจอย่างยิ่ง

มันผลักสองมือออกไปด้านหน้าทันใด แสงสีดำจากฝ่ามือพุ่งทะลักออกมาเหมือนเกลียวคลื่นทะเลคำราม ซัดเข้าใส่คาถาป้องกันเต็มแรง

“แตกให้หมด!” มังกรแห่งความมืดคำราม ดวงเสียงอัดแน่นไปด้วยพลังและความมุ่งมั่น

ภายใต้การกระแทกอันรุนแรงนี้ อักขระสีดำที่ปากถ้ำก็ปรากฏรอยร้าวขึ้นหนึ่งเส้น จากนั้นรอยร้าวก็ขยายกว้างออกเรื่อย ๆ อักขระสีดำค่อย ๆ เลือนหายไป

ท้ายที่สุด “แกร๊ก” เสียงหนึ่ง คาถาป้องกันก็แตกสลายลงในที่สุด พลังวิญญาณสายมหึมาพวยพุ่งออกมาจากในถ้ำภูเขา พัดใส่จนเสื้อผ้าของเย่ชิวกับเสี่ยวเตี๋ยกระพือเสียงดังฟึ่บฟับ

“ในที่สุดก็เปิดได้แล้ว”

มังกรแห่งความมืดค่อย ๆ ร่อนลงสู่พื้น ร่างโงนเงนเล็กน้อย ชัดเจนว่าการทำลายคาถาป้องกันเมื่อครู่สูบพลังของมันไปอย่างมหาศาล

เย่ชิวรีบพุ่งเข้าไปพยุง แล้วพูดว่า “ลำบากเจ้าจริง ๆ เจ้ามังกรแก่”

มังกรแก่?

มังกรแห่งความมืดฝืนยิ้มออกมานิดหนึ่ง “ไม่เป็นไร คาถาป้องกันแตกแล้ว เข้าไปได้แล้ว”

“ให้เจ้าฟื้นกำลังก่อนเถอะ!” เย่ชิวพูดพลางหยิบใบไม้แห่งต้นไม้ชีวิตออกมาหนึ่งใบ ส่งให้มังกรแห่งความมืด

“ขอบใจ” มังกรแห่งความมืดไม่รอช้า กลืนใบไม้นั้นลงไปทันที พลางบ่นในใจว่า ไอ้เด็กนี่ ในตัวมันมีสมบัติกี่อย่างกันแน่?

หาได้รู้ไม่ว่า เย่ชิวยังมีแผนอื่นซ่อนอยู่

หากพอเข้าไปในถ้ำแล้วเกิดอันตรายขึ้นมา ยังต้องให้มังกรตัวนี้ออกแรงสู้แทนอยู่ดี ไหน ๆ ก็มีมือสังหารฟรีอยู่ทั้งตัว จะไม่ใช้ให้คุ้มได้อย่างไร

ครู่หนึ่งผ่านไป

มังกรแห่งความมืดฟื้นพลังเกือบหมดแล้ว ลุกขึ้นมายืนเฝ้าอยู่ข้างตัวเสี่ยวเตี๋ย ดูท่าทางราวกับทาสแก่ ๆ คนหนึ่ง

“ยืนโง่อยู่ทำไม?” เย่ชิวว่า “ในเมื่อฟื้นแล้ว ก็รีบนำทางสิ”

มุมปากของมังกรแห่งความมืดกระตุกวูบ เด็กนี่คิดจะให้ข้าเป็นตัวล่อชัด ๆ

นี่มันใจดำจนไม่เหลือความเป็นคนแล้ว!