วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3117

เสี่ยวเตี๋ยยืนอยู่หน้าแท่นบูชาส่งผ่าน มองส่งร่างของเย่ชิวกับคนอื่น ๆ ที่ค่อย ๆ เลือนหายไป ดวงตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

จนแสงบนแท่นบูชาโบราณดับสิ้น นางถึงยอมละสายตา สีหน้าค่อยกลับมาสงบ

ระหว่างคิ้วพลันฉายแววทรงอำนาจออกมา

“มังกรแห่งความมืด” เสี่ยวเตี๋ยเรียกเสียงแผ่ว

“ข้าอยู่ที่นี่” มังกรแห่งความมืดที่ยืนอยู่ด้านหลังเสี่ยวเตี๋ยตอบกลับอย่างนอบน้อม

“ไปเรียกจอมเมืองของเผ่ามิ่งทุกคนมาพบเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงเสี่ยวเตี๋ยหนักแน่น “ข้าจะให้พวกเขารู้ไว้ ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าคือราชาแห่งเผ่ามิ่ง”

“รับ!” มังกรแห่งความมืดรับคำ ร่างวูบหนึ่งก็หายไปจากที่เดิม

เสี่ยวเตี๋ยเงยหน้ามองไปยังขอบฟ้า แววตาฉายความมุ่งมั่น “พี่เย่ ไม่ต้องห่วงนะ ข้าจะปกป้องเผ่ามิ่งให้ดี แล้วรอให้พี่กลับมา”

ขณะเดียวกัน

เกาะเผิงไหลแห่งทะเลตะวันออก

ภายในโถงมหาวิหารอันโอ่อ่า พลังม่วงลอยคลุ้งไปทั่ว กลิ่นอายแห่งเต๋าเวียนวนไม่ขาดสาย

กลางโถงมีเตาหลอมโอสถแปดทิศสูงราวสามจั้งตั้งตระหง่าน ไฟในเตาโหมลุกท่วม แผ่ไอร้อนระอุออกมารุนแรง

หน้าตาเตาหลอมโอสถ แผ่ร่างนั่งขัดสมาธิอยู่คือชายวัยกลางคนสวมอาภรณ์สีม่วง

ชายผู้นั้นรูปโฉมหล่อเหล้า ชายผมขมับขาวแซม คิ้วตาเปี่ยมไปด้วยราศีข่มขวัญผู้คนโดยไม่ต้องโกรธสักคำ

บุรุษผู้นี้ก็คือผู้นำศาสนายุคปัจจุบันของจื่อเวยเจี้ยว—

ท่านโหวชุดม่วง!

ท่านโหวชุดม่วงเดิมแซ่ชุย แต่ไม่มีผู้ใดรู้ชื่อจริง เขาไม่ชอบให้คนเรียกว่าเป็นผู้นำศาสนา เพราะสวมอาภรณ์สีม่วงอยู่เสมอ เหล่าสาวกจึงพากันยกย่องเรียกขานว่า “ท่านโหวชุดม่วง”

ยามนี้ ท่านโหวชุดม่วงหลับตาสงบนิ่ง มือทั้งสองกำลังร่ายอาคม กำลังหลอมโอสถอยู่

ทันใดนั้น พลังแสงสีทองสายหนึ่งพุ่งทะยานจากนอกโถงเข้ามา แสงนั้นรวมตัวกลายเป็นเงาร่างเลือน ๆ ผู้มาใหม่ก็คือวิญญาณแท้ของเต้าซือหนุ่ม

“ท่านพี่……”

วิญญาณแท้ของเต้าซือหนุ่มเพิ่งอ้าปากพูด ท่านโหวชุดม่วงก็ลืมตาฉับพลัน เหยียดมือออกไปปัดเบา ๆ ทว่าพลังอำนาจมหาศาลกลับห้อมล้อมวิญญาณแท้นั้นไว้ในชั่วพริบตา

“รวม!” ท่านโหวชุดม่วงตวาดเสียงต่ำ

เพียงเห็นวิญญาณแท้ของเต้าซือหนุ่มเริ่มข้นแน่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่นานร่างกายก็กลับคืนปรากฏขึ้นอีกครั้ง

เต้าซือหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพลันดีใจ “ขอบคุณท่านพี่มาก!”

ท่านโหวชุดม่วงเอ่ยเรียบ ๆ “เจ้าไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ทำไมยังลุกลี้ลุกลนอยู่แบบนี้?”

เต้าซือหนุ่มทำหน้าขึงขัง กัดฟันถามว่า “ท่านพี่ ทำไมตราประทับของท่านถึงได้สลายไป เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

สีหน้าท่านโหวชุดม่วงยังคงนิ่ง น้ำเสียงไม่แสดงอารมณ์ “ตราประทับของข้า ถูกเจ้าหนูนั่นทำลายกระจายไปแล้ว”

“อะไรนะ?” เต้าซือหนุ่มหน้าถอดสี “หรือว่าเจ้าหนูนั่นเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ? เป็นไปได้ยังไง!”

“เขายังหนุ่มนัก ขนยังขึ้นไม่เต็มเลย จะเก่งขนาดนั้นได้ยังไงกัน?”

ท่านโหวชุดม่วงส่ายหน้า “เขาไม่ได้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ แต่เขาได้โชคชะตาแห่งหมิงมา”

“ในอาณาเขตของเผ่ามิ่ง เขาเป็นตัวตนที่ไร้ผู้ต่อต้าน”

“ไม่ต้องพูดถึงแค่ตราประทับเพียงเสี้ยวเดียวของข้า ต่อให้ตัวจริงของข้าไปเอง ก็ยังไม่ใช่คู่มือของเขา”

“โชคชะตาแห่งหมิงอยู่บนตัวเจ้าหนูนั่น?” เต้าซือหนุ่มหน้าถมึงทึงขึ้นมาทันที ด่าลั่น “เต้าซือแก่คนนั้นถึงกับหลอกข้า มันไม่ใช่คนจริง ๆ”

“ท่านพี่ เรื่องนี้ข้ากลืนไม่ลง!”

“ข้าจะหาโอกาสล่อพวกมันออกมาจากเผ่ามิ่ง แล้วให้ท่านพี่ลงมือกวาดล้างให้สิ้นซาก!”

คิ้วของท่านโหวชุดม่วงขมวดแน่น กล่าวเสียงทุ้ม “เรื่องนี้ต้องวางแผนระยะยาว ห้ามบุ่มบ่าม เจ้าหนูนั่นได้โชคชะตาแห่งหมิงมา ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา หากลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า มีแต่จะตีหญ้าให้งูตื่น”

เต้าซือหนุ่มเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ “แล้วจะปล่อยไปง่าย ๆ แบบนี้หรือ? พวกมันเกือบฆ่าข้าตายแล้วนะ!”

ท่านโหวชุดม่วงปรายตามองเย็นชา “หากไม่ใช่เพราะเจ้าโลภอยากได้โชคชะตาแห่งหมิง จะไปก่อเรื่องยุ่งยากเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“เรื่องนี้พักไว้ก่อน เจ้าไปปิดด่านฝึกตน เพิ่มพลังบำเพ็ญเพียรให้มากกว่านี้ก่อน”

“ส่วนเจ้าหนูนั่น... ข้าย่อมมีแผนของข้าเอง”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน