วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3118

ท่านโหวชุดม่วงจ้องมองระฆังสวรรค์ปฐพีที่ลอยอยู่ในสุญญากาศ คิ้วขมวดแน่น แววตาฉายแสงฉงนวูบหนึ่ง

เพียงไม่กี่เดือนก่อน ระฆังสวรรค์ปฐพีเพิ่งปรากฏออกมาครั้งหนึ่งเอง ตอนนี้กลับโผล่มาอีกครั้ง ทำให้เขารู้สึกว่ามันผิดปกติอยู่บ้าง

“พี่ใหญ่ ระฆังสวรรค์ปฐพีโผล่มาอีกแล้วได้ไงกัน? นี่มันเรื่องอะไรแน่?”

เต้าซือหนุ่มเองก็เต็มหน้าไปด้วยความสงสัย อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

ท่านโหวชุดม่วงยังไม่ตอบในทันที เพียงจ้องเงาระฆังยักษ์นั้นด้วยสายตาล้ำลึก

ในขณะนั้นเอง บนตัวระฆังพลันปรากฏตัวอักษรสีทองเปล่งปลั่งสามตัว—

“รายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ!”

ถัดจากนั้น ก็มีตัวอักษรอีกหนึ่งบรรทัดผุดขึ้นมาอธิบายว่า “รายชื่อนี้ บันทึกเฉพาะผู้ที่ในอีกสามร้อยปีข้างหน้ามีโอกาสมากที่สุดจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิเท่านั้น”

เต้าซือหนุ่มเห็นดังนั้นก็หัวเราะร่าออกมา “ในสามร้อยปีข้างหน้าคนที่มีโอกาสบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิที่สุดงั้นเหรอ? พี่ใหญ่ รายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิแบบนี้ ต้องมีชื่อพี่แน่นอน!”

ท่านโหวชุดม่วงสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยเสียงราบ “ฟ้ายังมีฟ้าเหนือฟ้า คนยังมียอดคนเหนือคน อย่าได้ด่วนสรุปไป”

เต้าซือหนุ่มกลับไม่เห็นด้วย พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “พี่ใหญ่ พี่น่ะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ห่างจากการบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิแค่ก้าวเดียวเอง ถ้าพี่ยังไม่มีสิทธิ์ติดรายชื่อนี้ งั้นจะมีใครมีสิทธิ์อีกล่ะ?”

ท่านโหวชุดม่วงไม่รับคำต่อ แต่ในดวงตากลับมีแสงทองวูบไหว ในใจลึก ๆ ก็มีความคาดหวังแผ่วเบา

ภายนอกเขาอาจดูสงบนิ่ง แต่ในส่วนลึกของหัวใจเมื่อใดกันเล่าที่ไม่โหยหาการบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ?

อย่างไรเสีย นั่นคือระดับพลังที่ผู้ฝึกบำเพ็ญทุกคนต่างใฝ่ฝันหา

หากบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้จริง ก็ย่อมกดขี่ได้ทั้งยุคสมัย เชิดหน้าท้าทายเหล่าผู้กล้าทั่วหล้า

ในขณะนั้นเอง ระฆังสวรรค์ปฐพีก็สั่นไหวเล็กน้อย แสงทองนับหมื่นวาแผ่พุ่งออกมาจากตัวระฆัง

เต้าซือหนุ่มเบิกตากว้าง เอ่ยด้วยความตื่นเต้น “พี่ใหญ่ ดูเร็ว! ชื่อกำลังจะออกแล้ว!”

สายตาของท่านโหวชุดม่วงก็จับจ้องอยู่ที่ระฆังเช่นกัน ในใจคิดเงียบ ๆ ว่า “ไม่รู้ว่ารายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดินี้ ท้ายที่สุดจะบันทึกใครบ้าง?”

……

ซีโม่

วัดต้าหลยิน

หน้าประตูวัด

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานห่มจีวร ยกศีรษะมองระฆังสวรรค์ปฐพีในสุญญากาศ ประนมมือเอ่ยสาธนาเบา ๆ “อะมิตาภุ”

จากนั้น แววตาเขาก็ฉายแสงคาดหวังวูบหนึ่ง คิดในใจว่า “ในสามร้อยปีข้างหน้าบุคคลที่มีโอกาสมากที่สุดจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ย่อมต้องมีที่ให้คฤหัสถ์อย่างอาตมาบ้าง”

……

ที่ลับแห่งหนึ่งในจงโจว

หลวงโป๋ซากับวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางยืนเคียงบ่าเงยหน้ามองระฆังสวรรค์ปฐพี

ในดวงตาของหลวงโป๋ซาเต็มไปด้วยความคาดหวัง เอ่ยเบา ๆ ว่า “พ่อเลี้ยง ท่านว่าบนรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดินี่ จะมีชื่อข้าบ้างไหม?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเอ่ยเรียบ ๆ “เจ้ามีพรสวรรค์พิเศษ แล้วยังมีข้าชี้แนะ การติดรายชื่อนั้นมิใช่เรื่องยาก”

หลวงโป๋ซาได้ยินดังนั้นก็เผยรอยยิ้มลำพองเล็กน้อย

……

ภูเขาเทียนจง

หน้าท้องพระโรงวังหลวง

เจ้าหญิงหนิงอันทรงฉลองพระองค์มังกรหนึ่งชุด ยืนอยู่หน้าท้องพระโรงอย่างสงบ เงยหน้ามองระฆังสวรรค์ปฐพีในสุญญากาศ

ในดวงเนตรมีแววซับซ้อนอยู่จาง ๆ คิดในใจว่า “ผู้ที่ในสามร้อยปีข้างหน้าสามารถบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้ ย่อมต้องมีชางเซิง เพียงแต่…เหตุใดในใจเราถึงรู้สึกไม่สบายอยู่ราง ๆ?”

……

ดินแดนตะวันออก

สำนักกระบี่ชิงหยุน

เซียนไป๋ฮวากับหยุนซียืนอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่ง มองดูระฆังสวรรค์ปฐพีในสุญญากาศ ใบหน้าของเย่ชิวพลันลอยขึ้นมาในหัวของสตรีทั้งคู่โดยไม่รู้ตัว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน