วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3119

“ระฆังสวรรค์ปฐพีลึกลับหยั่งไม่ถึง ย่อมไม่มีทางดังขึ้นโดยไร้เหตุ หนิวต้าลี่จะได้ขึ้นรายชื่อ ต้องมีที่มาแน่”

ท่านโหวชุดม่วงพูดมาถึงตรงนี้แล้วน้ำเสียงก็เปลี่ยนไป “พูดถึงวัวศักดิ์สิทธิ์ห้าสี หรือว่าจะเป็นหมอนั่น?”

“ใครเหรอ?” เต้าซือหนุ่มถาม

ท่านโหวชุดม่วงพูดว่า “ตอนอยู่ที่เผ่ามิ่ง ตอนที่มีเด็กนั่นมาจัดการเจ้า ด้านหลังเขามีชายร่างกำยำคนหนึ่ง นั่นแหละคือวัวศักดิ์สิทธิ์ห้าสีแปลงกายมา”

“ไอ้หมอนั่นน่ะเหรอ? ภายในสามร้อยปีจะมีโอกาสพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิ?” เต้าซือหนุ่มพูดอย่างไม่เห็นด้วย “พี่ใหญ่ พี่มองหมอนั่นสูงไปหน่อยแล้วมั้ง ผมว่า ระฆังสวรรค์ปฐพีก็แค่เท่านี้เอง”

ท่านโหวชุดม่วงไม่รับคำ เพียงจ้องระฆังสวรรค์ปฐพีต่อไป

ก้องงง!

เสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้ง

ระฆังสวรรค์ปฐพีสั่นไหวแผ่ว ๆ แสงทองคำรวบรวมตัวขึ้นอีกครา ก่อนจะปรากฏชื่อที่สอง

“อันดับที่เก้า: หว่านเยาคว๋อจู้ เผ่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งเผ่าอสูร เชี่ยวชาญศาสตร์ยั่วยวน ภายในสามร้อยปีข้างหน้ามีหวังพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิ”

“โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งเผ่าอสูร?” แววตาเต้าซือหนุ่มวูบไหวด้วยความเร่าร้อน เขาหันไปบอกท่านโหวชุดม่วงว่า “พี่ใหญ่ เดี๋ยวพี่พาผมไปเผ่าอสูรสักเที่ยวได้ไหมล่ะ? ผมอยากไปเห็นหว่านเยาคว๋อจู้กับตา”

ท่านโหวชุดม่วงปรายตามองเขาอย่างเย็นชา น้ำเสียงจริงจัง “บางคนไม่ใช่คนที่เจ้าจะเอื้อมถึงได้ อย่าไปคิดจะหมายตานางเลยจะดีกว่า”

เต้าซือหนุ่มเม้มปากทำหน้าบูดในใจไม่เชื่อ บ่นลับ ๆ ว่า “ไม่พาไปก็ช่าง เดี๋ยวพอผมทะลวงถึงขอบเขต quasi-จักรพรรดิเมื่อไหร่ ผมจะไปเผ่าอสูรเอง ให้หว่านเยาคว๋อจู้คนนั้นนอนสำเริงอยู่ใต้หว่างขาผม”

อีกด้านหนึ่ง

เชิงเขาภูเขาไข่มุก

หนิวต้าลี่เห็นชื่อของเสี่ยวไป๋หู ก็พลันตื่นเต้นสุดขีด รีบพูดกับเย่ชิวด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ “อาจารย์ ท่านเห็นไหม ก๊กจู้ขึ้นรายชื่อแล้ว!”

ทว่าเย่ชิวกลับไม่มีท่าทีตื่นเต้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยังขมวดคิ้วแน่น

ที่หนิวต้าลี่กับเสี่ยวไป๋หูทยอยกันขึ้นรายชื่อ ทำให้ความไม่สบายใจในใจเขายิ่งทวีคูณ

เขารู้สึกคลุมเครืออยู่ตลอดว่า เบื้องหลังรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดินี้ เหมือนจะซ่อนแผนการลึกลับบางอย่างที่ไม่มีใครรู้ไว้

จื่อหยางเทียนจุนเองก็สัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเย่ชิว เขาจึงส่งเสียงลับมาว่า “ไม่ต้องกังวล เราอยู่ในแสงสว่าง ย่อมไม่กลัวพวกปีศาจร้ายในความมืดที่หลบซ่อนอยู่”

“อืม” เย่ชิวพยักหน้ารับ ดวงตายังคงจ้องแน่นอยู่ที่ระฆังสวรรค์ปฐพี ในใจครุ่นคิดเงียบ ๆ ว่า “ต่อจากนี้ จะเป็นชื่อของใครกันแน่?”

ก้องงง!

เสียงระฆังดังสะท้อนตามมา

ครานี้บนตัวระฆัง ปรากฏชื่อที่คุ้นตาขึ้นมาอีกชื่อหนึ่ง

“อันดับที่แปด: หยุนซี หญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักกระบี่ชิงหยุน เชี่ยวชาญวิชาดาบ ภายในสามร้อยปีข้างหน้ามีหวังพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิ”

“เซียนหยุนซีขึ้นรายชื่อแล้ว!” หลินต้าหนiaoอุทานออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

จางเหมยเจินเหรินก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน พึมพำว่า “เซียนหยุนซีแม้พรสวรรค์จะไม่เลว แต่กว่าจะพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิยังอีกไกลไม่ใช่หรือไง? ระฆังสวรรค์ปฐพีคงไม่ผิดพลาดไปแล้วหรอกนะ?”

หนิวต้าลี่เกาศีรษะ พลางพูดอย่างซื่อ ๆ ว่า “เซียนหยุนซีเป็นถึงหญิงศักดิ์สิทธิ์ของสำนักกระบี่ชิงหยุน พรสวรรค์ย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว แถมยังมีเวลาตั้งสามร้อยปี ไยจะพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิไม่ได้ล่ะ”

คิ้วของเย่ชิวขมวดแน่น ความไม่สบายใจในอกยิ่งทับถมหนักขึ้น

สำนักกระบี่ชิงหยุน

หยุนซีเห็นชื่อของตัวเองขึ้นรายชื่อ ก็ถึงกับกระโดดโลดเต้น “พี่ไป๋ฮวา ฉันขึ้นรายชื่อแล้ว ฉันขึ้นรายชื่อแล้ว!”

แต่บนใบหน้าของเซียนไป๋ฮวากลับไม่มีแววตื่นเต้นปรากฏ ตรงกันข้าม ในใจกลับเพิ่มความกังวลขึ้นอีกชั้น

นางเองก็รู้สึกได้ว่าเรื่องนี้มีอะไรผิดปกติ

ขณะเดียวกัน

เกาะเผิงไหลแห่งทะเลตะวันออก

เต้าซือหนุ่มเห็นชื่อของหยุนซี ก็พลันมีประกายเร่าร้อนวูบผ่านในดวงตา เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “พี่ใหญ่ ผมรู้จักหยุนซีคนนี้!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน