วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3140

“เย่ฉางเซิงเหรอ?”

ชายชราสองคนสบตากัน แววตาพลันฉายความประหลาดใจจาง ๆ ชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้แปลกหน้ากับชื่อนี้เลย

“ท่านกำลังพูดถึงเย่ฉางเซิงคนนั้น ผู้ที่อยู่อันดับหนึ่งในรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิใช่ไหม?” ชายชราคนหนึ่งถาม

หลวงโป๋ซาพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่”

“เย่ฉางเซิงผู้นี้ทะเยอทะยานใฝ่สูง แถมยังแข็งแกร่งยิ่ง หากไม่รีบกำจัดเสียแต่เนิ่น ๆ ย่อมกลายเป็นหอกข้างแคร่ของเผ่าปีศาจอย่างไม่ต้องสงสัย”

“ที่ผู้น้อยมาครั้งนี้ ก็เพื่อจะร่วมมือกับเผ่าปีศาจ ร่วมกันจัดการเขา”

ชายชราสองคนแลกเปลี่ยนสายตากันอีกครั้ง ชายชราคนหนึ่งถามขึ้นว่า “ถ้าอย่างนั้น เย่ฉางเซิงก็เป็นศัตรูคู่อาฆาตของเจ้างั้นหรือ?”

“ถูกต้อง” หลวงโป๋ซาพูด “ระหว่างผมกับเย่ฉางเซิงมีแค้นที่ไม่มีวันอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้”

“โอ้?” ชายชราอีกคนเอ่ย “แล้วเจ้ากับเย่ฉางเซิงมีแค้นอะไรกัน เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ”

หลวงโป๋ซาพูดว่า “สองท่าน ความจริงแล้ว แต่เดิมผมเป็นคนในโลกมนุษย์”

“หลังจากผมเข้ามาในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เย่ฉางเซิงก็ฆ่าล้างตระกูลของผมที่อยู่ในโลกมนุษย์จนเกลี้ยง”

“พอเขามาโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ก็เที่ยวฆ่าคนของอินหยางเจี้ยวไปทั่ว แล้วโยนความผิดให้ผม ทำให้ผมถูกอินหยางเจี้ยวตามล่า ต้องหลบซ่อนหัวซุกหัวซุน”

“พวกท่านว่า คนแบบนั้นยังมีหน้ามีลมหายใจอยู่ นี่มันไม่เหลือกฎสวรรค์แล้วใช่ไหม?”

หลวงโป๋ซารู้ดีว่าที่ตนมาเผ่าปีศาจคราวนี้ จุดประสงค์หลักคือเพื่อทำพันธมิตรกับพวกมัน เขาเว้นช่วงคำพูดนิดหนึ่งก่อนเอ่ยต่อ “สองท่านอาจจะยังไม่รู้ เย่ฉางเซิงมีร่างอมตะนิรันดร์กาล อีกทั้งยังเป็นผู้ที่ระฆังสวรรค์ปฐพียอมรับให้เป็นอันดับหนึ่งในรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ บนตัวเขายังมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย”

“ตอนนี้สำนักกระบี่ชิงหยุนครองดินแดนตะวันออกแต่เพียงผู้เดียว บิดาของเขา เย่หวูซวง เป็นมหาอาวุโสของสำนักกระบี่ชิงหยุน ซือจู่ของเขา จื่อหยางเทียนจุน เป็นผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักกระบี่ชิงหยุน ส่วนสหายหญิงคนสนิทของเขา หยุนซี ก็เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของจ้าวลัทธิดาบชิงหยุนยุคปัจจุบัน”

“ยังไม่หมด ตอนนี้สามอาณาจักรแห่งจงโจวรวมเป็นหนึ่งเดียวแล้ว จักรพรรดินีแห่งจงโจวในยามนี้ก็เป็นสหายหญิงคนสนิทของเย่ฉางเซิงเช่นกัน”

“นอกจากนี้ เขายังได้รับโชควาสนาอย่างสมบูรณ์ของเผ่ามิ่งและเผ่าอสูร แถมยังได้ครึ่งหนึ่งของโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์มาแล้วด้วย”

“ถ้าไม่รีบฆ่าเขาทิ้งเสีย ตอนนี้หรือวันหน้าเขาย่อมต้องมาชิงโชคชะตาเผ่ามารแน่”

“ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เย่ฉางเซิงก็กลายเป็นยอดฝีมือราชานักบุญไร้เทียมทานแล้ว ยอดฝีมือราชานักบุญไร้เทียมทานที่อายุเพียงยี่สิบกว่าปี พรสวรรค์ฝืนฟ้าขนาดไหน พวกท่านก็คงเข้าใจดี”

“หากยังไม่รีบตัดไฟแต่ต้นลม ปล่อยให้เขามีเวลาเติบโต ต่อให้จนถึงวันที่เขาบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิขึ้นมา เมื่อนั้นเผ่าปีศาจก็จบเห่”

“เพราะฉะนั้น สองท่านช่วยรีบนำผมไปพบจอมมารที ผมอยากหารือเรื่องการทำพันธมิตรกับเผ่าปีศาจ”

ชายชราสองคนเงียบไปชั่วครู่ เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักทั้งคุณและโทษ

ครู่ให้หลัง

ชายชราคนหนึ่งเอ่ยเสียงเย็น “ที่เจ้าพูดมาก็พอฟังขึ้นอยู่หรอก แต่พวกเราจะมีเหตุผลอะไรให้ต้องเชื่อเจ้า?”

หลวงโป๋ซาใจชื่นขึ้นมา รู้ว่ามีทางเปิดแล้ว จึงรีบพูดว่า “ผู้น้อยยอมเอาชีวิตเป็นประกัน ไม่มีคำโกหกแม้แต่น้อย หากสองท่านผู้อาวุโสไม่วางใจ ผู้น้อยพร้อมจะตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์เพื่อแสดงความจริงใจ”

“คำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์งั้นรึ?” ชายชราอีกคนหัวเราะเย็น “เจ้านึกว่าคำสาบานโลหิตจะทำให้พวกเราเชื่อเจ้าหรือ? ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!”

ใจหลวงโป๋ซาหนักอึ้งทันที รู้ว่าชายชราสองคนนี้ไม่ใช่พวกตบตาได้ง่าย ๆ เขากำลังครุ่นคิดอยู่ว่าควรรับมืออย่างไร ทันใดนั้นเอง เสียงของจักรพรรดิหยินหยางก็ดังขึ้นในห้วงสมอง

“หลงเอ๋อร์ อย่าไปพร่ำให้เปลืองคำ บอกพวกมันไปตรง ๆ ว่าในมือเจ้ามีสมบัติล้ำค่าของเผ่าปีศาจ”

หลวงโป๋ซาได้ยินดังนั้น ใจพลันสะท้าน รีบล้วงหยิบลูกปัดสีดำเม็ดหนึ่งออกมาจากในอกเสื้อ

ลูกปัดทั้งเม็ดดำสนิท แผ่พลังปีศาจอันข้นหนาออกมา ราวกับกักเก็บพลังชั่วร้ายไม่รู้จบไว้ภายใน

“ลูกแก้วสะกดวิญญาณ!”

เมื่อชายชราสองคนเห็นลูกปัดในมือหลวงโป๋ซา สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง

ลูกแก้วสะกดวิญญาณคือสมบัติล้ำค่าของเผ่าปีศาจ ที่สูญหายไปเนิ่นนานแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน