วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3141

หลวงโป๋ซาชะงักค้างไปทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจอมมารแห่งเผ่าปีศาจจะเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดูแค่สิบกว่าปี!

นี่มัน...

ไม่น่าเชื่อเกินไปแล้ว!

แต่ในไม่ช้า ในอกของหลวงโป๋ซาก็เอ่อไปด้วยความยินดี เพราะในสายตาเขา เด็กหนุ่มเป็นพวกหลอกง่ายที่สุด

เขากวาดตามองอีกฝ่าย ก็พบว่าเด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหยาบกร้าน ทว่าในแววตากลับฉายความสุขุมเกินวัย

"อ้าว ทำไมรู้สึกคุ้นหน้าแปลก ๆ นะ?"

หลวงโป๋ซาบ่นงึมงำอยู่ในใจ

เด็กหนุ่มวางไม้กวาดลง เดินอ้อยอิ่งไปถึงเก้าอี้หนังเสือแล้วนั่งลง สายตานิ่งสงบจ้องมองหลวงโป๋ซา

"เจ้าคือหลวงโป๋ซาเหรอ?"

จ้าวปีศาจหนุ่มเอ่ยถาม เสียงยังฟังดูเด็ก ทว่ากลับแฝงอำนาจที่ไม่อาจตั้งข้อกังขา

หลวงโป๋ซาได้สติก็รีบประสานมือโค้งคำนับ "ข้าน้อยหลวงโป๋ซา ขอคารวะจอมมาร!"

จ้าวปีศาจหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบ "ได้ยินมาว่าเย่ฉางเซิงเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเจ้า?"

"ใช่" หลวงโป๋ซาตอบ "ข้ากับเย่ฉางเซิงมีแค้นไม่ตายไม่เลิก อยู่ร่วมฟ้าไม่ได้"

แววตาเด็กหนุ่มวาบด้วยความเยียบเย็น ตวาดว่า "ก่อนอื่นเฆี่ยนมันร้อยไม้!"

หลวงโป๋ซายังไม่ทันจะตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกชายชราสองคนกดลงกับพื้น แล้วอีกคนก็ไม่รู้ไปเอาเหล็กท่อนโตมาจากไหนหนึ่งอัน

ใช่แล้ว ไม่ได้ตาฝาด ท่อนเหล็กล้วน ๆ ฟาดลงมาที่ก้นของหลวงโป๋ซาเต็มเหนี่ยว

"อ๊าก..."

หลวงโป๋ซารู้สึกได้เพียงความแสบร้อนลุกเป็นไฟที่ก้น ทุกครั้งที่ท่อนเหล็กหวดลงมา ร่างกายก็เกร็งกระตุกไปเอง ปากร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด

ท่อนเหล็กฟาดลงบนเนื้อหนังดังปัง ๆ เสียงทุ้มสะท้อนก้องไปทั่วท้องพระโรงโล่งกว้าง ยิ่งทำให้บรรยากาศชวนสยองขึ้นไปอีก

"จอมมาร นี่มันเรื่องอะไรกัน!" หลวงโป๋ซาร้องโอดโอยไปตะโกนไป

ในใจเขาเต็มไปด้วยความงุนงง พึ่งบอกไปหยก ๆ ว่ามีแค้นกับเย่ฉางเซิง ไม่น่าจะได้รับความชื่นชมจากจอมมารหรือไง แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมาโดนซ้อมเละอย่างไร้สาเหตุแบบนี้?

จ้าวปีศาจหนุ่มเอนกายพิงเก้าอี้หนังเสือ สายตาเย็นเยียบไร้เมตตา เอ่ยเสียงเฉยชา "ฮึ! แค่เพราะเจ้าคือศัตรูของเย่ฉางเซิง จอมมารผู้นี้ก็สมควรซัดเจ้าแล้ว"

"ถือว่าให้บทเรียนเล็กน้อย จะได้รู้ไว้ว่า ต่อหน้าจอมมารผู้นี้ อย่าคิดว่าพูดมั่วว่าเป็นศัตรูกับใครก็จะเอาใจข้าได้"

หลวงโป๋ซาคร่ำครวญในใจไม่ขาดสาย ตอนนี้ถึงได้เข้าใจว่า จ้าวปีศาจหนุ่มผู้นี้แม้ดูอายุน้อย ทว่าจิตใจลึกซึ้ง มือไม้โหดเหี้ยมยิ่งนัก

เขากัดฟันแน่น ฝืนทนความเจ็บปวด ไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย

ชายชราผู้นั้นลงมือไม่ออมแรง ฟาดหลวงโป๋ซาจนเจ็บปางตาย ร้อยไม้จบลง ก้นของหลวงโป๋ซาก็แตกยับเนื้อฉีก เลือดนองจนย้อมเสื้อผ้าเป็นสีแดง

"ดึงมันขึ้นมา" จ้าวปีศาจหนุ่มสั่ง

ชายชราสองคนประคองแขนซ้ายขวายกตัวหลวงโป๋ซาขึ้นมา ขาของหลวงโป๋ซาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด แทบยืนไม่อยู่

"ตอนนี้ จอมมารผู้นี้จะถามเจ้าอีกครั้ง ว่าทำไมเจ้าถึงมีแค้นกับเย่ฉางเซิง ถ้าแม้แต่ครึ่งคำยังโกหกล่ะก็ ครั้งหน้าจะไม่จบแค่ร้อยไม้แบบนี้" จ้าวปีศาจหนุ่มจ้องหลวงโป๋ซาเขม็ง แววตาคมกล้าอย่างเปลวไฟ

หลวงโป๋ซาสูดลมหายใจลึก ฝืนทนความเจ็บพูดว่า "จอมมาร ข้าไม่ปิดบังหรอก เย่ฉางเซิงเจ้าสารเลวนั่น ขัดขวางเรื่องดีของข้าระหว่างออกบำเพ็ญเพียรอยู่หลายครั้ง"

"ข้าออกตามหาสมุนไพรวิเศษและของล้ำค่าเพื่อหาทางทะลวงขีดจำกัด เขากลับโผล่มาแทรกกลาง แย่งของวิเศษไปต่อหน้าต่อตา"

"ยังไม่พอ เขายังเคยหยามหน้าข้าต่อหน้าทุกคน ทำให้ข้าเสื่อมเสียศักดิ์ศรีในหมู่นักบำเพ็ญเพียร แค้นนี้ถ้าไม่ล้าง หลวงโป๋ซาอย่างข้าขอสาบานว่าไม่คู่ควรจะเกิดมาเป็นคน!"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน