วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3174

เด็กหนุ่มเบิกตากว้าง จ้องไท่จื่อจินอูที่สิบที่ถูกตบกระเด็นไปไกลไม่กะพริบ ใจในอกปั่นป่วนราวคลื่นทะเลบ้าคลั่ง

แค่ฝ่ามือเดียว…

กดเขาตกลงมาหลายระดับพลังได้ตรง ๆ ?

วิธีแบบนี้…

ไม่เคยได้ยินมาก่อนจริง ๆ !

ต้องรู้ก่อนว่า ไท่จื่อจินอูที่สิบคือยอดฝีมือราชานักบุญไร้เทียมทาน แถมยังอาศัยฐานะและเบื้องหลังของตนเอง ทำอะไรตามอำเภอใจในน่านน้ำแห่งนี้มานาน

ทว่าตรงหน้า เด็กหนุ่มที่จู่ ๆ ก็โผล่มาคนนี้ ใช้แค่สองฝ่ามือ ก็ลากเขาจากยอดฝีมือราชานักบุญไร้เทียมทานบนจุดสูงสุดให้ร่วงผล็อยลงมาเหลือเพียงขอบเขตสื่อสารกับเทพ!

พลังต้องน่ากลัวขนาดไหนกันแน่?

หัวใจเด็กหนุ่มเต้นระส่ำ สายตาที่มองไปยังเย่ชิว จากที่ตอนแรกยังเต็มไปด้วยความมึนงง บัดนี้กลับกลายเป็นความเลื่อมใสศรัทธาอย่างสุดหัวใจ

เทพเดินดินชัด ๆ!

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา เขาคงไม่กล้าเชื่อเลยว่า ในโลกนี้ยังมีคนที่แข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้!

ส่วนชาวเกาะรอบด้านยิ่งช็อกจนอ้าปากค้าง พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เดิมทีวันนี้ทุกคนคิดว่าหนีเคราะห์นี้ไม่พ้นแล้ว แต่มีใครจะคิดล่ะว่าสถานการณ์จะพลิกกลับในชั่วพริบตา

“ท่านผู้มีฝีมือท่านนี้…ตกลงแล้วเป็นใครกันแน่?”

“ไท่จื่อจินอูที่สิบ พออยู่ต่อหน้าเขา กลับเหมือนแค่ตัวมดเท่านั้นเองเหรอ?”

“พวกเรา…รอดแล้วเหรอ?”

ทุกคนในใจทั้งตกใจทั้งดีใจ บางคนถึงกับตัวสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

มีเพียงจางเหมยเจินเหรินเท่านั้นที่เบะปากอย่างดูแคลน ฟันแทบจะกัดกันกรอด “โธ่เอ๊ย ให้ไอ้เด็กเวรนั่นได้โชว์อีกแล้ว”

ทางอีกด้านหนึ่ง

“ไม่! นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

ไท่จื่อจินอูที่สิบทิ้งตัวทรุดนั่งแหมะอยู่บนพื้น พอรับรู้ได้ว่าพลังในร่างว่างเปล่าไปหมด สีหน้าก็ซีดเผือดดุจคนตาย

เขาไม่เคยนึกฝันเลยว่า อีกฝ่ายจะฟาดฝ่ามือแรกดับเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ของตน จากนั้นอีกฝ่ามือเดียว ก็ซัดให้พลังบำเพ็ญเพียรตกฮวบลงมาจนเหลือแค่ขอบเขตสื่อสารกับเทพ

นี่มันยังเป็นคนอยู่รึเปล่าวะเนี่ย?

ก็แค่เกาะเล็ก ๆ เกาะหนึ่ง ทำไมถึงมีตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ได้?

มันไม่เข้ากับสามัญสำนึกเอาเสียเลย!

“เจ้า…เจ้าตกลงเป็นใครกันแน่?” ไท่จื่อจินอูที่สิบมองเย่ชิว เสียงสั่นเครือ ถอยห่างจากความทะนงเมื่อครู่ไปไกล

เย่ชิวไพล่มือไว้ด้านหลัง ยืนตรงเอ่ยเสียงเฉยชา “เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติจะรู้ชื่อของข้า”

จางเหมยเจินเหรินได้ยินก็หางตากระตุก

โธ่เว้ย ไอ้เด็กเวร เอาอีกแล้วนะมึง ชอบทำเท่เหลือเกิน!

“ตอนนี้…ได้เวลาดูบัญชีเก่าแล้ว” เย่ชิวก้าวเดินช้า ๆ ไปข้างหน้า ทุกก้าวที่เหยียบลง ใจของไท่จื่อจินอูที่สิบก็หนักอึ้งลงอีกส่วน

“เจ้า…เจ้าห้ามทำกับข้าแบบนี้นะ” ไท่จื่อจินอูที่สิบเริ่มลนลาน รีบร้องลั่น “ข้าเป็นไท่จื่อแห่งจินอูจู๋ หากเจ้ากล้าลงมือกับข้า พ่อข้าและบรรดาพี่ชายทั้งหลายไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่!”

ทว่าเย่ชิวไม่สนคำขู่ของเขาแม้แต่น้อย แถมระหว่างคิ้วยังฉายแววรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน

“รู้ไหมว่าตลอดชีวิตข้าเกลียดคนแบบไหนที่สุด? ก็พวกแบบเจ้านี่แหละ”

“อาศัยชาติตระกูลและเบื้องหลังของตัวเอง อวดเบ่งข่มคนอื่น รังแกแต่ผู้ที่อ่อนแอกว่า แต่พอเจอคนที่เก่งกว่าตัวเองนิดหน่อย ก็กลัวหัวหดได้แต่เอาเบื้องหลังขึ้นมาขู่”

“ขี้ขลาดปวกเปียกอย่างเจ้า คิดว่าจะทำให้ใครกลัวได้งั้นเหรอ?”

พูดถึงตรงนี้ เย่ชิวเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยุดเท้า หันกลับไปมองเด็กหนุ่ม เอ่ยว่า “อยากล้างแค้นด้วยมือตัวเองไหม?”

“อยาก” เด็กหนุ่มตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่นิด ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวใหญ่

ไม่เลว เป็นชายหนุ่มเลือดร้อนจริง ๆ

ในดวงตาเย่ชิวฉายแววชื่นชมวูบหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ในเมื่อเช่นนั้น ขอฝากเขาไว้ให้เจ้าแล้วกัน”

“ขอบคุณท่านมาก” เด็กหนุ่มไม่ปล่อยให้ความแค้นครอบงำจนขาดสติ เขากำหมัดคำนับ คารวะเย่ชิวอย่างนอบน้อม

“ไม่ต้องเกรงใจ” เย่ชิวว่า “บุรุษผู้กล้าเมื่อตระเวนไปในโลก มีแค้นก็ต้องชำระ มีบุญคุณก็ต้องทดแทน”

“อืม” เด็กหนุ่มพยักหน้าหนักแน่น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน