วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3178

ทันทีที่หนิงฟานกลืนโอสถลงคอ สายเลือดเก้ายางที่เดิมทีเงียบงันก็พลันปะทุราวภูเขาไฟระเบิด แสงทองคำอันร้อนแรงพุ่งทะลุรูขุมขนออกมาทั่วร่าง เขาทั้งคนเหมือนดวงอาทิตย์แรงกล้าที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า

“ตูม!”

เพียงพริบตาเดียว พลังชีวิตของหนิงฟานก็พุ่งทะยานไม่หยุด กระดูกและเอ็นทั้งร่างระเบิดเสียงดังเปรี๊ยะดุจฟ้าร้อง บนผิวหนังปรากฏลายเส้นสีทองแดงเก้าสาย แต่ละสายส่ายไหวดุจมังกรล่องลอย แผ่ไอร้อนระอุออกมา

อากาศรอบกายถูกเผาจนบิดเบี้ยว พื้นกระดานใต้ฝ่าเท้าถึงกับเริ่มละลาย กลายเป็นของเหลวเดือดพล่าน

“ร่างเทพเก้าอาทิตย์ตื่นขึ้นเต็มตัวแล้ว!” จางเหมยเจินเหรินตบมือหัวเราะลั่น แววตาส่องประกายจัดจ้า “ไม่เสียทีที่ถูกข้าหมายตาไว้เป็นศิษย์ เนื้อแท้ร่างกายชุดนี้โหดเหี้ยมยิ่งกว่าที่หลวงเต้าคาดไว้อีก”

หนิงฟานรู้สึกได้เพียงว่าพลังในกายเชี่ยวกรากดุจสายน้ำหลาก เส้นลมปราณที่อุดตันอยู่ถูกพลังคลุ้มคลั่งกระแทกเปิดทะลวง ทะเลปราณตันเถียนภายในขยายตัวอย่างบ้าคลั่ง

หูตาทั้งห้าของเขาคมกริบขึ้นฉับพลัน เสียงคลื่นทะเลห่างออกไปนับพันลี้ยังได้ยินชัดเจน กระทั่งมองเห็นเม็ดแสงสายฟ้าเล็กจิ๋วที่วูบไหวในชั้นเมฆ

“แกร๊ก!”

เสียงแหลมดังมาจากกระดูกสันหลัง วงแหวนดวงอาทิตย์สีทองเก้าแฉกล่องลอยอยู่ด้านหลังซ้อนกันเป็นชั้น ๆ สาดแสงฉาบครึ่งผืนฟ้าให้กลายเป็นสีทองแดง

เย่ชิวหรี่ตา เอ่ยเบา ๆ ว่า “วงแหวนศักดิ์สิทธิ์เก้ายาง…ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่จารึกไว้ในตำราบรรพกาลเป็นเรื่องจริงเสียด้วย”

จางเหมยเจินเหรินดีใจจนหนวดเครางอนงาม หันไปหลิ่วตาให้เย่ชิว “ไอ้ลูกกระต่าย วันนี้เจ้าช่างใจกว้าง ทั้งช่วยสร้างอาวุธวิเศษ ทั้งยังยกโอสถให้อีก”

เย่ชิวยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง มุมปากยกยิ้มบาง “ท่านยังอุตส่าห์งัดเอาวัตถุดิบสร้างอาวุธวิเศษมากมายขนาดนั้นออกมา ข้าจะทำตัวงกได้อย่างไร”

“ฮ่า ๆ ๆ!” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะลั่น เอ่ยว่า “ได้ศิษย์ดีเช่นนี้ ไม่เสียทีที่หลวงเต้า…”

ยังไม่ทันพูดจบ ฟ้าดินก็พลันมืดลงฉับพลัน

“ครืน ๆ ๆ——”

เหนือเก้าเมฆา เมฆดำขลับพลุ่งพล่านดุจหมึกหก เพียงพริบตาก็กลบกินท้องฟ้ากว้างหนึ่งร้อยหลี่มิด

งูสายฟ้าสีม่วงเลื้อยพล่านคลุ้มคลั่งอยู่ในหมู่เมฆ เสียงคำรามของสายฟ้าดังก้องหนักหน่วง สั่นสะเทือนจนผิวน้ำทะเลระเบิดเป็นคลื่นยักษ์สูงร้อยจั้ง แรงกดดันแห่งเซียนที่พร้อมทำลายล้างฟ้าดินเทลงมาจากเบื้องบน

“มหันตภัยนักบุญจะมาแล้ว”

สีหน้าจางเหมยเจินเหรินเปลี่ยนเล็กน้อย เอ่ยว่า “เสี่ยวฟาน รีบขึ้นไปยังสุญญากาศไปข้ามด่านสวรรค์เดี๋ยวนี้”

พูดจบ เขาก็ควักยันต์เวทออกมากำมือหนึ่ง กับโอสถอีกหลายเม็ดขว้างให้หนิงฟาน พลางกำชับว่า “อำนาจของมหันตภัยนักบุญมิใช่เรื่องล้อเล่น หากเจออันตราย ให้ขว้างยันต์เวทเหล่านี้ออกไป จะช่วยคุ้มครองเจ้าได้”

“อีกอย่าง โอสถไม่กี่เม็ดนี้จะช่วยให้เจ้าฟื้นฟูเรี่ยวแรงได้รวดเร็ว”

“ระวังตัวด้วย”

“ขอบคุณท่านอาวุโส” หนิงฟานรับยันต์เวทกับโอสถมา เอ่ยขอบคุณเสียงหนักแน่น กำลังจะทะยานขึ้นสู่สุญญากาศไปข้ามด่านสวรรค์ ทันใดนั้นเอง เสียงของเย่ชิวก็ดังขึ้น

“ก็แค่มหันตภัยนักบุญ จะยุ่งยากขนาดนั้นไปทำไม”

หืม?

หนิงฟานหันมองเย่ชิวอย่างงุนงง

“ไอ้ลูกกระต่าย เจ้าหมายความว่ายังไงกัน” จางเหมยเจินเหรินถาม

เย่ชิวเงยหน้า แหงนมองท้องฟ้า

“ครืน!”

สายฟ้าเทพยาวนับหมื่นจั้งฉีกท้องนภา ราวมังกรสายฟ้าสีม่วงหน้าตาน่าสะพรึงคำรามพุ่งทะยานลงมา ที่ใดมันผ่านพ้น สุญญากาศก็แตกร้าว แรงกดดันแห่งเซียนอันน่าขนลุกทำให้ทั้งเกาะเล็กสั่นสะเทือนรุนแรง ราวจะถูกผ่าจนแหลกละเอียดในวินาทีถัดไป

รูม่านตาหนิงฟานหดแคบ วงแหวนศักดิ์สิทธิ์เก้ายางด้านหลังหมุนวนรุนแรง พลังชี่ในกายเดือดพล่านขึ้นมาทันที

เขาเข้าใจดี ว่าตัวเองต้องทะยานขึ้นไปยังสุญญากาศไปข้ามด่านสวรรค์เดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นตลอดทั้งเกาะจะถูกมหันตภัยนักบุญกวาดล้างให้ราบเป็นหน้ากลอง

หนิงฟานกำลังจะเหินกายขึ้น ทว่าในชั่วเสี้ยวอึดใจหนึ่ง กลับมีฝ่ามือเรียวยาวเปี่ยมพลังกดวางลงบนบ่าของเขา

“ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น” เสียงของเย่ชิวสงบเย็นอย่างน่าหวาดหวั่น

หนิงฟานหันขวับไปมองด้วยความตะลึง ก็เห็นเย่ชิวในชุดขาวปลิวไสว แหงนหน้ามองสายฟ้าฟาดที่พร้อมทำลายล้างฟ้าดินนั้น แล้วเอ่ยคำหนึ่งออกมาเบา ๆ

“ไสหัวไป”

เพียงคำเดียวหลุดจากริมฝีปาก ฟ้าดินก็พลันเงียบงัน

มังกรสายฟ้ายาวหมื่นจั้งที่คำรามก้องเมื่อครู่ ถึงกับชะงักค้างกลางอากาศราวถูกมือขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นบีบเข้าที่ลำคอ

วินาทีถัดมา สายฟ้าฟาดสั่นเทิ้มบ้าคลั่ง เหมือนเจอศัตรูคู่แค้นที่มิอาจต่อกร รีบร้อนถอยหนีกลับ รวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน พริบตาเดียวก็หดกลับเข้าไปในชั้นเมฆ

“บนโลกนี้ไม่มีเรื่องใดยากเกินไป หากกล้าปีนก็ย่อมถึงยอดเขา ขอเพียงฝึกฝนให้ลึกพอ แท่งเหล็กยังฝนจนกลายเป็นเข็มได้”

“นอกจากความพยายามแล้ว ยังต้องมีศรัทธาที่ไร้ผู้ต้านทาน”

หนิงฟานพยักหน้าหนักแน่น “ท่านอาวุโส ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะ ข้าจะทั้งพยายามและจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด”

“ไอ้ลูกกระต่าย!” จางเหมยเจินเหรินร้องเรียกเย่ชิว หลิ่วตาไม่หยุด ส่งสัญญาณอย่างบ้าคลั่ง

เย่ชิวเข้าใจในทันที จึงหันไปพูดกับหนิงฟานต่อว่า “เสี่ยวฟาน เจ้าอยากสักวันหนึ่งกลายเป็นยอดฝีมือไร้ผู้ต้านหรือไม่ อยากสักวันหนึ่งบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิหรือเปล่า อยากสักวันหนึ่งยืนเด่นเหนือเก้าสวรรค์ มองลงมาดูแลสรรพชีวิตทั้งหลายหรือไม่”

หนิงฟานก็เป็นเพียงเด็กอายุสิบสี่สิบห้าปี กำลังอยู่ในวัยเลือดร้อนที่สุด เมื่อได้ยินคำของเย่ชิวก็ถึงกับตื่นเต้นจนพยักหน้ารัว

“อยาก!”

ไม่ต้องพูดถึงหนิงฟานเลย ต่อให้เป็นคนแก่หลังค่อมสักคน หากได้ยินประโยคเช่นนี้ เกรงว่าก็คงอดตื่นเต้นไม่ได้เหมือนกัน

เย่ชิวยิ้ม “ทุกคนต่างก็อยากทั้งนั้นแหละ”

“แต่ต่อให้กล้าคิด ก็ต้องกล้าทำด้วย”

“เราทุกคน ไม่ว่าจะเป็นข้าก็ดี เป็นเจ้า หรือแม้แต่ไท่จื่อจินอูที่สิบ แรกเริ่มล้วนแล้วแต่เคยอ่อนแอทั้งนั้น”

“สาเหตุที่วันนี้มีพลังบำเพ็ญเพียรระดับนี้ได้ นอกจากพรสวรรค์ ความพยายาม และความมุ่งมั่นแล้ว ยังต้องมีโชควาสนามหาศาล และใจคอที่กล้าหาญยิ่ง”

“ทว่า นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว ยังมีปัจจัยสำคัญอีกอย่าง เจ้ารู้หรือไม่ว่าคืออะไร”

หนิงฟานเอ่ยด้วยความเคารพ “ขอท่านอาวุโสโปรดชี้แนะ”

เย่ชิวว่า “ต้องมีครูบาอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่คอยชี้ทาง”

ดวงตาจางเหมยเจินเหรินสว่างวาบ

มาแล้ว ในที่สุดก็มาสักที!

ไอ้ลูกกระต่ายคนนี้อ้อมค้อมอยู่ตั้งนาน ในที่สุดก็พูดถึงประเด็นสำคัญเสียที!

เขารีบก้าวไปนั่งลงข้างโต๊ะหิน จัดท่านั่งให้ตรงเรียบร้อย รอให้หนิงฟานเข้ามาคุกเข่าคารวะ