วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3206

ทันทีที่เสียงของบรรพบุรุษจินอู๋ดังขาดหายไป กลิ่นอายร้อนแรงราวจะหลอมฟ้าดินก็ถาโถมเข้ามา แม้จะมีเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิห่อหุ้มป้องกันตัวอยู่ เย่ชิวก็ยังรู้สึกได้ว่าทั้งเลือดในร่างกำลังเดือดพล่าน ผิวหนังแตกเป็นลายทั่วตัว ซึมเลือดสดออกมาเป็นสาย ๆ

“พรวด—!”

เย่ชิวพ่นเลือดออกมาก้อนหนึ่ง ถอยหลังไปหลายก้าว ใจเต้นระส่ำด้วยความตกตะลึง

“นี่แหละคือพลังของบรรพบุรุษจินอู๋? แค่เป็นเพียงวิญญาณเศษซากเสี้ยวเดียว ยังมีแรงกดดันแห่งเซียนได้ถึงเพียงนี้!”

จังหวะที่วิกฤตกำลังจะมาถึง โลงศพสีแดงโลหิตก็ทะยานพุ่งออกมาจากถุงกิ่นคุน ลอยมาขวางอยู่หน้าเย่ชิว

“หยุดมือ!”

เสียงของเหล่าเจิ่วดังออกมา

บรรพบุรุษจินอู๋เห็นโลงศพสีแดงโลหิต แววตาฉายแสงหวาดหวั่นอยู่ชั่วขณะ “เจ้าแก่ปีศาจ? กล้ากลับมาอีกเหรอ? อยากตายหรือยังไง?”

เหล่าเจิ่วหัวเราะหึ ๆ “ไอ้วิหคทองคำ ข้ามาช่วยเจ้านะโว้ย”

“ช่วยข้า?” บรรพบุรุษจินอู๋หัวเราะเย็น “เมื่อปีก่อนเจ้าก็อ้างว่ามาช่วย แต่กลับลักเอาของวิเศษไปจากที่นี่ตั้งก็ไม่รู้เท่าไร ข้าว่าที่เจ้ามาคราวนี้ ก็คงเล็งของวิเศษอะไรเข้าให้อีกล่ะสิ!”

เหล่าเจิ่วไม่รีบร้อน เอ่ยเนิบ ๆ ว่า “เรื่องเก่า ๆ ไว้ทีหลัง ข้าถามแค่คำเดียว อยากแก้แค้นไหม?”

“แก้แค้น?” เปลวความแค้นลุกวาบในดวงตาบรรพบุรุษจินอู๋ เขากัดฟันพูดชัดถ้อยชัดคำ “อยากสิ แน่นอนว่าอยาก ข้าอยากจนเข้าฝันทุกคืน แล้วไงล่ะ เจ้านี่แหละจะช่วยข้าแก้แค้นงั้นเหรอ?”

เหล่าเจิ่วว่า “ข้าช่วยเจ้าเองไม่ได้หรอก”

“ช่วยไม่ได้ก็ไปตายซะ!” บรรพบุรุษจินอู๋โกรธจัด เพลิงเทพสุริยันอันน่าสะพรึงสิงสถิตลุกไหม้พลุ่งพล่านอยู่ทั่วร่าง

เหล่าเจิ่วสบถทันที “แม่งเอ๊ย ตอนนั้นถูกข้าซัดซะเละเทะ ยังไม่จำอีกหรือไง!”

บรรพบุรุษจินอู๋แสยะยิ้ม “เจ้าคิดว่าตอนนี้ยังเหมือนเมื่อก่อนหรือ?”

“ตอนนั้นเจ้ากำลังอยู่ในสภาพพีคเต็มที่ แถมยังฉวยโอกาสตอนคนอื่นเพลี่ยงพล้ำ แน่นอนว่าข้าไม่ใช่คู่มือเจ้า”

“แต่ตอนนี้ สถานการณ์มันไม่เหมือนแล้ว”

“ร่างกายของเจ้ายังไม่ครบ จะเอาอะไรมาคุยใหญ่โตใส่ข้า?”

เหล่าเจิ่วว่า “ช่างเถอะ ข้าไม่ลดตัวลงไปเถียงกับเจ้า ข้ามาครั้งนี้ จริง ๆ ก็มาช่วยเจ้าจริง ๆ นั่นแหละ”

“สมัยนั้น ข้าเอาของวิเศษไปจากที่นี่ตั้งเยอะ เพราะอย่างนั้นตลอดหลายปีมานี้เลยรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ ดังนั้น ครั้งนี้ข้าตัดสินใจจะช่วยเจ้า”

“ถึงข้าจะช่วยเจ้าแก้แค้นเองไม่ได้ แต่ข้าหาคนคนหนึ่งให้เจ้า เขาช่วยเจ้าแก้แค้นได้”

บรรพบุรุษจินอู๋กวาดตามองเย่ชิวแวบหนึ่ง เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “หรือว่า เจ้าหมายถึงหมอนั่น?”

เหล่าเจิ่วพยักหน้า “ก็เขานั่นแหละ!”

บรรพบุรุษจินอู๋หัวเราะเหยียด “เจ้าหนุ่มนั่นน่ะเหรอ? แค่ราชานักบุญไร้เทียมทานกระจอก ๆ คนหนึ่ง แรงกดดันแห่งเซียนแค่เสี้ยวเดียวของข้ายังทนไม่ไหว จะไปช่วยข้าแก้แค้นได้ยังไงกัน?”

“เจ้าแก่ปีศาจ ตกลงเจ้าเริ่มเลอะเลือนเพราะแก่มากแล้ว หรือคิดว่าหลอกเล่นข้ามันสนุกนัก?”

เหล่าเจิ่วทำท่าลึกลับ “ข้าไม่ได้เลอะเลือน แล้วก็ไม่ได้หลอกเล่นเจ้า อย่าดูถูกว่าเขาอายุน้อย พลังบำเพ็ญเพียรก็ต่ำ เขาไม่ใช่ราชานักบุญไร้เทียมทานธรรมดา ๆ หรอกนะ”

“โอ้?” บรรพบุรุษจินอู๋มองเย่ชิวอีกครั้ง แววตาแปลกใจวูบหนึ่ง “ร่างอมตะนิรันดร์กาล จริงด้วย ไม่ธรรมดา”

“แต่ก็ยังอ่อนเกินไปอยู่ดี”

“เขาช่วยข้าไม่ได้หรอก”

“อย่าเพิ่งรีบสรุป เจ้าเด็กนี่ไพ่ตายเพียบ” เหล่าเจิ่วหันไปบอกเย่ชิว “เอาโลงศพทองคำออกมาให้เขาดู”

เย่ชิวได้ยินแววตาก็วาบขึ้นมา โลงศพทองคำทะยานออกมาจากในดวงตาของเขา

ชั่วพริบตา ถ้ำหินย้อยทั้งถ้ำก็สว่างไสวไปด้วยแสงทองคำ พลังชีวิตโบราณศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งแผ่กระจายออกไป

โลงศพทองคำเปล่งกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ออกมาท่วมท้น แต่สายตาของบรรพบุรุษจินอู๋กลับจ้องอยู่ที่ลายรูปดอกบัวบนฝาโลง

“บัวท้องฟ้าแห่งกาลนิรันดร์ เป็นนาง!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน