วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3207

“ต้นไม้อะไรกันนี่ มหัศจรรย์ชะมัด!”

เย่ชิวถึงกับตะลึง

เขาพบว่าต้นไม้นี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าต้นไม้แห่งชีวิตเลย

“นี่คือต้นไม้เทพสุริยัน สมบัติคุ้มตระกูลตัวจริงของจินอูจู๋”

เหล่าเจิ่วพูด “เมื่อครั้งที่ข้ามาที่นี่ ต้นไม้เทพสุริยันก็เติบโตอยู่บนแท่นบูชาโบราณนี่แหละ ขาดอีกนิดเดียวก็จะได้มันมาแล้ว”

“ไม่คาดคิดเลยว่าไอ้วิหคทองคำสกปรกนี่จะฉลาดขึ้น ดันเอามันไปซ่อนไว้ในวิญญาณเศษซากของตัวเอง”

เหล่าเจิ่วส่งเสียงลับกำชับเย่ชิวว่า “ใจเย็นไว้ อย่าให้ไอ้วิหคทองคำสกปรกนี่รู้ว่าเจ้าฆ่าลูกหลานมันเกลี้ยงหมดแล้ว”

“เข้าใจ” เย่ชิวรู้ดี หากให้บรรพบุรุษจินอู๋รู้ว่าเขาทำลายล้างเหล่าทายาทของบรรพบุรุษจินอู๋ไปแล้ว บรรพบุรุษจินอู๋ต้องคลุ้มคลั่งแน่

“เหล่าเจิ่ว ต้นไม้เทพสุริยันต้นนี้มีสรรพคุณวิเศษอะไรบ้าง?” เย่ชิวเอ่ยถาม

เหล่าเจิ่วยิ้ม “สรรพคุณวิเศษของต้นไม้เทพสุริยันมีเยอะมาก ไว้ค่อย ๆ ศึกษาเองในภายหลังเถอะ เอาเป็นว่า มันคือของดี”

ทันใดนั้น ในอากาศก็เกิดคลื่นระลอกหนึ่ง

เพียงเห็นต้นไม้แห่งชีวิต ต้นศักดิ์สิทธิ์ทองคำ และต้นมหาธรรม ทะยานออกไปเอง ล้อมรอบต้นไม้เทพสุริยันแล้วหมุนวนอย่างเชื่องช้า เกิดเป็นเสียงประสานอันแปลกประหลาด

ยามนี้ พวกมันราวกับญาติสนิทที่จากกันมานานได้กลับมาพบกัน ภาพตรงหน้าชวนอัศจรรย์ยิ่งนัก

บรรพบุรุษจินอู๋เอ่ยว่า “ต้นนี้คือต้นไม้เทพสุริยัน กำเนิดในห้วงโกลาหล เติบโตในยุคโกลาหลโบราณ รวบรวมพลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน เป็นสมบัติล้ำค่าของจินอู่อี้จู๋ ตอนนี้ ข้ามอบให้เจ้า”

“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส” เย่ชิวถามต่อ “ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสมีเงื่อนไขอะไรหรือไม่?”

“ฉลาด!” บรรพบุรุษจินอู๋พยักหน้าชมเชย ก่อนจะพูดว่า “เงื่อนไขง่ายมาก หากวันใดเจ้าบุกไปถึงเผ่าเทพ ก็ช่วยฆ่าคนเผ่าเทพให้ข้าสักหลาย ๆ คน ยิ่งถ้าโค่นล้มเผ่าเทพลงได้ยิ่งดี”

เย่ชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย “เผ่าเทพอยู่ไกลถึงสามสิบสามสวรรค์นอกขอบเขต รากฐานลึกหนา อาศัยแค่กำลังของข้าคนเดียว…”

“เจ้าไม่ได้สู้คนเดียว ยังมีอีกหลายคนช่วยเจ้าอยู่” บรรพบุรุษจินอู๋เปลี่ยนน้ำเสียงทันที “แน่นอน เรื่องนี้เร่งร้อนไม่ได้ ข้าให้เวลาเจ้าพันปี…”

“รอพันปีไม่ไหว” เหล่าเจิ่วเอ่ย “เวลาเราเหลือไม่มาก เด็กคนนี้ต้องบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิให้ได้ภายในสิบปี”

สิบปี?

เย่ชิวเหลือบมองโลงศพสีแดงโลหิตในพริบตา ใจคิดว่า ท่านอาวุโสชิงหยุนบอกไม่ใช่ว่าภายในร้อยปีหรือไง?

ทำไมพอมาอยู่ในปากเหล่าเจิ่ว กลายเป็นสิบปีไปได้?

“เจ้าเด็ก อย่าให้มันจับพิรุธได้” เหล่าเจิ่วส่งเสียงลับเตือน

เย่ชิวเข้าใจทันที ว่าเหล่าเจิ่วกำลังปั่นหัวบรรพบุรุษจินอู๋อยู่

บรรพบุรุษจินอู๋เอ่ยว่า “บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิภายในสิบปี? ไอ้ปีศาจเฒ่า เจ้าพูดเล่นอยู่รึไง ตอนนี้เด็กนี่แม้แต่กึ่งจักรพรรดิก็ยังไม่ถึง สิบปีจะให้มันบรรลุเต๋าได้ยังไงกัน?”

“ดูข้าเหมือนล้อเล่นรึไง?” เหล่าเจิ่วพูด “เกือบลืมบอกเจ้าไป เด็กนี่ก้าวขึ้นเส้นทางบำเพ็ญเซียนมาได้แค่สองสามปีเท่านั้น กลับมีพลังถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าคิดว่า ภายในสิบปีมันจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิไม่ได้หรือไง?”

“อะไรนะ สองสามปีก็ทะลวงถึงขอบเขตสูงสุดของราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่แล้วหรือ?” บรรพบุรุษจินอู๋ตกตะลึงอย่างยิ่ง

เหล่าเจิ่วพูดว่า “จะบอกให้ก็ได้ นอกจากพวกเราแล้ว ยังมีคนอื่นช่วยมันอยู่”

“ในเมื่อเลือกมันแล้ว ก็ต้องช่วยอย่างไม่กั๊ก”

“ไม่อย่างนั้น พวกเราก็ไม่มีโอกาสได้ล้างแค้น”

บรรพบุรุษจินอูนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม “ไอ้ปีศาจเฒ่า ความหมายของเจ้าคือ…”

เหล่าเจิ่วพูดว่า “ช่วยมันหลอมรวมลูกแก้วเทพสุริยัน ให้มันทะลวงขึ้นสู่ขอบเขต quasi-จักรพรรดิ”

เย่ชิวอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองโลงศพสีแดงโลหิตในมืออีกครั้ง ใจคิด ไม่เสียแรงที่เป็นเหล่าเจิ่วจริง ๆ ใจดำเสียยิ่งกว่าอะไร

บรรพบุรุษจินอู๋เอ่ยว่า “ไอ้ปีศาจเฒ่า พูดกันตามตรง ด้วยสภาพของข้าในตอนนี้ หลอมรวมลูกแก้วเทพสุริยันไม่ได้หรอก”

เหล่าเจิ่วพูดว่า “หลอมได้แค่ไหนก็แค่นั้น ทำเต็มที่ก็พอ”

เพียงเห็นต้นไม้เทพสุริยันไหวระริกเบา ๆ โปรยหยาดแสงทองคำออกมาเป็นจุดนับไม่ถ้วน

แสงจุดหนึ่งกระทบแขนของเย่ชิว แขนทั้งข้างก็พลันโปร่งใสขึ้นมาทันที อักขระเผ่าเทพบนกระดูกโผล่ออกมาเอง และถูกดูดเข้าหาแสงทองนั้นอย่างรุนแรง

“นี่มัน…” สายตาของบรรพบุรุษจินอู๋ซับซ้อน เขาถอนหายใจ “ไม่คิดเลย ไม่คิดจริง ๆ ว่าไม่ต้องทำอะไรสักอย่าง ก็ได้รับการยอมรับจากต้นไม้เทพสุริยันแล้ว สมกับเป็นคนที่มีโชควาสนาใหญ่”

“เย่ฉางเซิง ตอนนี้ข้ายิ่งมั่นใจในตัวเจ้าเข้าไปใหญ่”

“ดี ข้าจะช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้…”

ใครจะคิด ว่าคำพูดของบรรพบุรุษจินอู๋ยังไม่ทันจบ เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

ดอกทองหนึ่งดอกที่ปลายยอดสูงสุดของต้นไม้เทพสุริยันพลันร่วงหล่น กลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของเย่ชิว

“อ๊าก…”

เย่ชิวกุมศีรษะกรีดร้อง ภาพหนึ่งอันน่าตะลึงก็ผุดขึ้นมาในห้วงสมอง—

กลางท้องฟ้าดาวอันกว้างใหญ่ ต้นไม้เทพสีทองต้นหนึ่งที่ใหญ่โตยิ่งกว่าหมู่ดาวแทงทะลุฟ้าดิน ตะวันมหึมาเก้าดวงแขวนอยู่บนกิ่งก้านของมัน ใต้ต้นไม้มีเงาร่างเลือนรางยืนอยู่ แหงนหน้ามองขึ้นไป…

“เจ้าเด็ก!” เสียงตวาดของเหล่าเจิ่วดึงเย่ชิวกลับสู่ความเป็นจริง “รีบหมุนเคล็ดวิชาดูดซับสาระสำคัญแห่งสุริยันเดี๋ยวนี้!”

เย่ชิวสะดุ้งตื่นเต็มที่ พบว่าดอกทองดอกนั้นกำลังเบ่งบานอยู่ในวิญญาณแท้ของเขา ปล่อยเปลวไฟสุริยันบริสุทธิ์ที่กว้างใหญ่ราวทะเลออกมา

ทันที เขารีบเร่งหมุนเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์จนถึงขีดสุด แม้แต่พลังแห่งความโกลาหลก็ผุดขึ้นมาปกคลุมทั่วร่าง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังถูกความร้อนเผาจนผิวกายแดงก่ำ

“ทนไว้!” บรรพบุรุษจินอู๋เอ่ยเสียงหนัก “จะดูดซับได้มากเท่าไรก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของเจ้าแล้ว!”

อุณหภูมิภายในถ้ำหินย้อยสูงขึ้นจนถึงระดับน่าสะพรึงผวา ผนังหินรอบด้านเริ่มหลอมละลาย กลายเป็นลาวาสีแดงฉานไหลเอื่อยไปตามพื้น

วิญญาณเศษซากของบรรพบุรุษจินอู๋ยืนอยู่เหนือแท่นบูชาโบราณ ดวงตาอันซับซ้อนจับจ้องไปที่เย่ชิว

มองร่างเย่ชิวที่ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีทองราวทองคำ เขาพึมพำว่า “ไอ้ปีศาจเฒ่า เด็กที่เจ้าพามาคราวนี้… บางทีอาจจะล้มฟ้าผืนนั้นลงได้จริง ๆ…”