วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3210

“เกาะเผิงไหลเหรอ?” จางเหมยเจินเหรินได้ยินก็เบิกตาโพลง มือถูไปมาอย่างตื่นเต้น “ไอ้เด็กเวร พอถึงเกาะเผิงไหลแล้ว ไอ้เด็กแซ่ชุยนั่นปล่อยให้ข้าจัดการเอง”

พอนึกถึงตอนอยู่ที่เผ่ามิ่งคราวก่อน เต้าซือหนุ่มท่าทางกร่างคนนั้น สุดท้ายกลับถูกท่านโหวชุดม่วงช่วยหนีไป จางเหมยเจินเหรินก็ของขึ้นทันที

เขากัดฟันพูดอย่างแค้นใจว่า “คราวนี้ข้าผู้เป็นเต้าซือจะใช้ อิฐ ทุบกะโหลกมันให้แหลก!”

“ได้ จะให้ท่านได้ออกโรงสักหน่อย” เย่ชิวหัวเราะรับคำ

ทั้งสามนั่งอยู่บนดาบขี่สายลม เอาเนื้อจินอูที่ย่างสุกออกมา พร้อมควักเหล้าดีออกมาอีกไห กินดื่มไปพลาง บินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกไปพลาง

สายลมทะเลพัดต้องใบหน้า ผิวน้ำสีมรกตทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ช่างสบายใจนัก

“อาจารย์ เนื้อจินอูนี่บำรุงสุด ๆ เลย!” หนิงฟานแทะปีกวิหคทองคำไปชิ้นหนึ่ง น้ำมันเปรอะเต็มปาก “ผมรู้สึกว่าพลังชี่ในตัวเดือดพล่านไปหมด”

จางเหมยเจินเหรินกระดกเหล้าคำใหญ่ ก่อนจะหัวเราะอย่างลำพอง “นั่นมันแน่อยู่แล้ว นี่คือเนื้อจินอูระดับราชานักบุญไร้เทียมทาน ปกติอยากกินยังไม่มีให้กินเลย”

เย่ชิวเพียงยิ้มไม่พูดจา สายตาเหม่อมองไกลออกไป

ครั้งนี้ แม้เขาจะยังกลั่นลูกแก้วเทพสุริยันได้ไม่สมบูรณ์ แต่เพราะดูดซับน้ำศักดิ์สิทธิ์สุริยันเข้าไป ไม่เพียงพลังกับร่างกายแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ขอบเขตการรับรู้ยังขยายออกไปหลายสิบเท่า สิ่งใดในรัศมีแสนลี้รอบตัว ล้วนไม่อาจรอดพ้นสัมผัสเทพของเขาได้

อยู่ ๆ เย่ชิวก็ขมวดคิ้ว เอ่ยว่า “ข้างหน้ามีเรื่อง”

“เกิดอะไรขึ้น?” จางเหมยเจินเหรินตื่นตัวขึ้นมาทันที

หนิงฟานก็หยุดกินเนื้อ สีหน้าตึงเครียดตามไปด้วย

เย่ชิวไม่ตอบ ขับดาบขี่สายลมพุ่งไปข้างหน้า

“ฟึ่บ—”

ดาบขี่สายลมพุ่งฝ่าท้องนภา แวบเดียวก็ทะยานไปเป็นหมื่นลี้

ไม่นาน จางเหมยเจินเหรินกับหนิงฟานก็เห็นภาพทะเลด้านหน้าชัดเจน

เพียงเห็นเจียวหลงสีดำตัวยาวร้อยจ้างกำลังไล่ฆ่าสาวน้อยผมสีม่วงคนหนึ่ง

สาวน้อยดูอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี กระโปรงสีน้ำเงินทั้งชุดถูกน้ำทะเลชโลมจนแนบเนื้อ โค้งเว้าตามสัดส่วนสะโอดสะองอย่างชัดเจน

ผิวของนางขาวเนียนดั่งหยกงาช้าง ใบหน้าละมุนราวตุ๊กตาเคลือบเงา ในตอนนี้กลับกำลังวิ่งหนีอย่างแตกตื่นสุดขีด

“ตูม!”

เจียวหลงเหวี่ยงหางสะบัดทีเดียว คลื่นยักษ์ก็ม้วนตัวสูงแตะฟ้า ซัดร่างสาวน้อยปลิวกระเด็นไปไกลหลายร้อยจ้าง

“พรวด…” สาวน้อยพ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าซีดเซียวลงทันใด

“ฮ่า ๆ ๆ แม่สาวน้อยคนงาม เจ้าหนีไม่รอดหรอก” เจียวหลงอ้าปากพูดภาษามนุษย์ เสียงอาบไปด้วยความชั่วช้า

แล้วมันก็สะบัดกรงเล็บมังกรครั้งหนึ่ง วางค่ายกลสังหารลงบนผิวน้ำ กักขังสาวน้อยเอาไว้ข้างใน

สาวน้อยทุบม่านพลังของค่ายกลอย่างสุดแรง แต่ก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง

“แม่สาวน้อย อย่าดิ้นรนไปเลย ว่าง่าย ๆ ยอมตามข้าเถอะ!” เจียวหลงแสยะยิ้ม หดร่างลง กลายเป็นชายชุดดำคนหนึ่ง เขามีเขามังกรสองข้างงอกอยู่บนหน้าผาก

มันก้าวเข้าไปในค่ายกล เดินบีบระยะเข้าหาสาวน้อยทีละก้าว พลางพูดว่า “ที่เจ้าถูกตัวข้าต้องตา นั่นคือบุญของเจ้า ไยต้องดื้อด้านหาเรื่องใส่ตัวเล่า?”

“ไสหัวไป!” เสียงสาวน้อยสั่นระริก แต่ก็เชิดคางขึ้นอย่างดื้อดึง “จะให้ข้าตาย ยังดีกว่าปล่อยให้เจ้าสำเร็จ!”

“ฮ่า ๆ ๆ มีน้ำอดน้ำทนดีนี่นา!” เจียวหลงหัวเราะชั่วร้าย “ตัวข้าล่ะชอบปราบม้าพยศอย่างเจ้าเสียจริง”

พูดจบ มันก็สะบัดกรงเล็บมังกรกรีดอากาศไปทีหนึ่ง

“ฉีก— อ๊าาา!”

กระโปรงสีน้ำเงินของสาวน้อยถูกฉีกขาดในทันที เผยให้เห็นผิวขาวผ่องเป็นลานหิมะ นางร้องเสียงหลง รีบใช้สองมือกอดรัดร่างตัวเองไว้ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

“ร้องไห้เข้าไป ยิ่งร้องโฮเท่าไหร่ ตัวข้าก็ยิ่งคึก ฮ่า ๆ ๆ…” เจียวหลงหัวเราะกร่าง “เดี๋ยวจะทำให้เจ้าร้องยิ่งกว่านี้อีก!”

สาวน้อยปิดตาลงอย่างสิ้นหวัง หยาดน้ำตาใสไหลตามแก้มลงมาเงียบ ๆ

“เจ้าเป็นหมารับใช้ของจื่อเวยเจี้ยวอย่างนั้นหรือ?” เย่ชิวหัวเราะเย็น “ดีเลย หนี้เก่าหนี้ใหม่จะได้คิดบัญชีรวดทีเดียว”

เขายกมือขึ้นฟาดฝ่ามือออกไปฉาดหนึ่ง

“เพียะ!”

เจียวหลงหลบไม่ทัน ถูกตบเข้าเต็มแรง หนังแตกเลือดสาด เลือดสดไหลย้อย

“อ๊าก… ไอ้เผ่ามนุษย์สารเลว เจ้าคอยดูเถอะ!” เจียวหลงกรีดร้องคำหนึ่ง แล้วหันหลังเตรียมหนี

“คิดจะหนี?” เย่ชิวสะบัดเสียงฮึดฮัด ก่อนจะชี้นิ้วออกไปกลางอากาศ แวบเดียวก็ตรึงร่างเจียวหลงให้หยุดนิ่ง

ถึงตอนนี้เอง เย่ชิวจึงหันไปถามสาวเงือกว่า “เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?”

“ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ ขอบพระคุณท่านผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้” สาวเงือกยกมือคารวะเย่ชิวอย่างหวาด ๆ เสียงใสกังวานราวสายธาร ดวงตายังคลอไปด้วยน้ำตา ดูน่าสงสารจับใจ

“ไม่ต้องมากพิธีหรอก” เย่ชิวหยิบเสื้อคลุมสีขาวตัวหนึ่งออกมาจากถุงกิ่นคุน คลุมลงบนตัวนาง พลางถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงถูกเจียวหลงตัวนี้ไล่ล่า?”

สาวน้อยเม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเสียงแผ่ว “เดิมทีข้าเป็นเจ้าหญิงเงือกแห่งเผ่าเงือกทะเลใต้ เพราะอยากเที่ยวเล่นเลยแอบหนีออกมา ไม่คิดว่าจะมาเจอเจียวหลงชั่วตัวนี้…”

“เจ้าหญิง?” ดวงตาของจางเหมยเจินเหรินส่องประกายทันที “ไหน ๆ เจ้าก็เป็นเจ้าหญิงของเผ่าเงือก เช่นนั้นเสด็จพ่อของเจ้าคงมีสมบัติเยอะมากสินะ?”

สาวน้อยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว “ทะเลใต้มีไข่มุก ปะการัง…มากมาย…”

“ดีล่ะ!” จางเหมยเจินเหรินถูมือพลางว่า “พวกเราช่วยเจ้าแล้ว เสด็จพ่อของเจ้าก็ต้องตอบแทนอะไรสักหน่อยแหละ…”

“เจ้าเหล่าโต้วซี!” เย่ชิวถลึงตามองจางเหมยเจินเหรินทีหนึ่ง แล้วหันไปมองเจียวหลง ถามว่า “เกาะเผิงไหลอยู่ที่ไหน?”

เจียวหลงเชิดหน้าตอบอย่างแข็งกร้าว “ข้าไม่มีวันบอกเจ้า ข้าเคยสาบานไว้แล้วว่าจะจงรักภักดีต่อท่านโหวชุดม่วงตลอดไป สามภพสามชาติไม่มีวันทรยศ!”

“อย่างนั้นรึ?” ปลายนิ้วเย่ชิวลุกเป็นเปลวไฟวิเศษระดับจักรพรรดิสีเขียวอมฟ้าสายหนึ่ง เขาพูดเสียงเรียบ “ได้ยินว่าเนื้อมังกรรสชาติดีนัก ย่างไฟคงจะยิ่งอร่อยกว่าเดิม”

เจียวหลงหน้าถอดสีทันที “อย่า ๆ ๆ! ข้าบอกก็ได้ เกาะเผิงไหลอยู่ข้างหน้านี่เอง ห่างจากที่นี่ไปราวสามล้านลี้”