วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3213

“กล้าฆ่าแม่ทัพตรวจตราทะเลของจื่อเวยเจี้ยวข้า แล้วยังคิดจะหนีอีกเหรอ?”

ทันทีที่เสียงนั้นดังจบ ตูมม! เงาดำมหึมาก็พุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมา ปรากฏเป็นงูทะเลยักษ์ยาวร่วมร้อยเมตร ดวงตาแดงก่ำเป็นเลือด เขี้ยวยาวแหลมเย็นเยียบชวนขนลุก!

“โผล่มาให้ข้าฆ่าเล่นอีกตัวแล้วหรือไง?” จางเหมยเจินเหรินหรี่ตาลงเล็กน้อย

งูทะเลยักษ์แสยะยิ้มเย็นชา “พวกแก…ไม่มีใครได้รอดสักคน!”

“ไม่มีใครได้รอด? ปากดีไม่เบา!” จางเหมยเจินเหรินยิ้มเหยียด “แค่เดรัจฉานตัวหนึ่ง กล้าหัวหมอกร่างต่อหน้าจางเหมยเจินเหรินอย่างข้า หาเรื่องตายชัด ๆ!”

เขาหันไปพูดกับเย่ชิวและพวก “พวกเจ้ารอข้าเดี๋ยวเดียว เดี๋ยวได้กินต้มงูกัน”

“กินข้า?” งูทะเลยักษ์โกรธจัด ดวงตาแดงฉานฉายจิตสังหารพลุ่งพล่าน “มนุษย์เผ่ามนุษย์กระจอก ๆ ก็กล้าพูดจาเหิมเกริม? งั้นข้าก็กินแกก่อนเลย!”

ตูม!

ลำตัวอันมหึมาของมันสะบัดทีเดียว คลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้าก็ถาโถมขึ้นมา ปากยักษ์อ้าออก กลิ่นคาวเหม็นสาบพุ่งทะลัก พร้อมหมอกพิษพลุ่งออกมาราวกับน้ำพุ ครอบคลุมพื้นที่รอบด้านนับพันเมตรในชั่วพริบตา

“ฉ่า ๆ ๆ——”

ทุกที่ที่หมอกพิษผ่าน น้ำทะเลเดือดพล่าน แม้แต่กระแสลมและอากาศยังถูกกัดกร่อนจนบิดเบี้ยว

“มีแค่นี้เองหรือ?” จางเหมยเจินเหรินยังคงไม่สะทกสะท้าน โบกแขนเสื้อเบา ๆ แผ่นยันต์เวทใบหนึ่งพุ่งออกไป กลายเป็นม่านพลังกั้นหมอกพิษเอาไว้ภายนอก

แม้จางเหมยเจินเหรินจะมีภูมิคุ้มกันต่อพิษทุกชนิด แต่กันไว้ดีกว่าแก้ เขาไม่ได้ประมาทแม้แต่น้อย

“เดรัจฉาน ให้เจ้าดูหน่อยว่าพลังวิเศษของจางเหมยเจินเหรินเป็นยังไง”

จางเหมยเจินเหรินประสานมือร่ายอาคม พลางตะโกนเสียงต่ำ “คาถาห้าสายฟ้า!”

ครืน!

เหนือท้องฟ้า เมฆดำหมุนวนกลุ้มรุมอยู่บนฟ้าดิน สายฟ้าห้าเส้นหนาเท่าต้นเสาใหญ่ฉีกฟ้าผ่าลงมา ตรงดิ่งใส่หัวงูทะเลยักษ์

ดวงตางูหดแคบลงฉับพลัน ลำตัวบิดสะบัดหลบไปข้าง ๆ ในเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกฟ้าผ่า พร้อมกันนั้นหางยาวก็ฟาดออกไปเหมือนแส้ มุ่งตรงใส่จางเหมยเจินเหริน

ปัง!

จางเหมยเจินเหรินถูกฟาดปลิวกระเด็นไกลไปหลายร้อยเมตร ลากร่างไถลไปตามผิวน้ำพักใหญ่กว่าจะทรงตัวได้

“เร็วโคตร!” หนิงฟานอุทานลั่น

เย่ชิวหรี่ตาลงเล็กน้อย “งูตัวนี้แข็งแกร่งกว่าเจียวหลงกับเต่าดำลึกลับตัวนั้นเยอะ”

ชู่ชู่บีบชายเสื้อแน่นด้วยความตึงเครียด เอ่ยเสียงเบา “ท่านผู้มีพระคุณ ท่านเต๋าจางจะรับมือไหวไหม?”

เย่ชิวพูดเรียบ ๆ “ไม่ต้องห่วง เหล่าโต้วซีเอาอยู่”

…

“พอมีของอยู่บ้างนี่นา”

จางเหมยเจินเหรินปัดหยดน้ำบนชุดเต๋า ยิ้มมุมปาก “สมกับเป็นแม่ทัพตรวจตราทะเลของจื่อเวยเจี้ยว แข็งกว่าไอ้เต่าแก่นั่นเยอะ”

งูทะเลยักษ์หัวเราะเย็น “เพิ่งรู้จักกลัวเอาป่านนี้ สายไปแล้ว!”

ร่างมันไหววูบหายไปเหมือนผี อีกวินาทีถัดมา ก็โผล่ขึ้นมาด้านหลังจางเหมยเจินเหรินทันที เขี้ยวยาวเย็นเยียบงับลงมาอย่างรุนแรง

ฉัวะ!

จางเหมยเจินเหรินตอบสนองไวอย่างเหลือเชื่อ ร่างพลิกวูบหลบไปได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกันนั้นสะบัดไม้ปัดฝุ่นฟาดกลับหลัง

เพียะ!

เส้นเงินบนไม้ปัดฝุ่นคมกริบราวคมมีด ฟาดลงบนลำตัวงูเต็มแรง เกล็ดแตกกระจุย เลือดสดกระเซ็น

“ซี๊ด——” งูทะเลยักษ์ร้องด้วยความเจ็บ ดวงตายิ่งดุดันขึ้นอีก มันอ้าปากพ่นกระสุนธารน้ำสีดำมะเมื่อมพุ่งออกมา

“ศรพิษหยินลึกลับ!”

ธารน้ำพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสุดขีด แม้แต่ช่องว่างเบื้องหน้าก็ถูกกัดกร่อนกลายเป็นรอยดำขลับเส้นหนึ่ง

สีหน้าจางเหมยเจินเหรินเปลี่ยน เขารีบควักยันต์เวทสีทองแผ่นหนึ่งออกมา ตะโกนลั่น “เกราะทองคำป้องกันกาย!”

หึ่ม!

ยันต์เวทลุกไหม้ กลายเป็นโล่แสงสีทองครอบคลุมร่างเขาทั้งหมด

ฟิ้ววว——

ศรพิษพุ่งกระแทกโล่แสงในพริบตา กัดกร่อนจนเกิดรูขนาดใหญ่ แต่แรงที่เหลือยังไม่หมด มุ่งตรงเข้าหาใบหน้าจางเหมยเจินเหริน

“เปลี่ยนตำแหน่งกับเงา!”

“โฮกกก…” งูทะเลยักษ์ดิ้นรนสุดแรง แต่กลับหลุดออกไม่ได้

ดวงตาจางเหมยเจินเหรินเย็นเยียบ ฉวยโอกาสนี้คว้าแผ่นอิฐลึกลับขึ้นมา ก่อนจะหวดลงบนหัวงูด้วยความเร็วจนตามองแทบไม่ทัน

ปุ!

หัวงูทะเลยักษ์ระเบิดแตก เลือดสาดกระจาย ลำตัวมหึมาร่วงฮวบลงมา ตูม! กระแทกผิวน้ำจนคลื่นยักษ์ถาโถมสูงลิบ

ตอนย่อยนี้ยังไม่จบ โปรดกดไปหน้าถัดไปเพื่ออ่านเนื้อหาสนุก ๆ ต่อ!

“เรียบร้อย!” จางเหมยเจินเหรินเก็บของวิเศษทางเวทมนตร์ทุกชิ้น ตบมือลงเบา ๆ ก่อนหันกลับไปมองเย่ชิวอย่างภาคภูมิใจ “ไอ้เด็กเวร เจ้าว่าฝีมือจางเหมยเจินเหรินอย่างข้านี่ใช้ได้ไหม?”

เย่ชิวว่า “พอผ่านเกณฑ์”

จางเหมยเจินเหริน “…”

หนิงฟานยกนิ้วโป้งให้ “ท่านเต๋าจางสุดยอด!”

ชู่ชู่ก็จ้องเขาด้วยแววตาเลื่อมใส “ท่านเต๋าจางเก่งเหลือเกิน!”

จางเหมยเจินเหรินถึงกับหน้าบาน “เห็นแก่ที่พวกเจ้าดูคนออกกันขนาดนี้ วันนี้ข้าเลี้ยงเอง!”

พูดจบ จางเหมยเจินเหรินก็ควักดีงูทะเลยักษ์ออกมา ดีงูนั้นขนาดเท่าชามซุปทั้งใบ สีเขียวมรกตทั้งลูก ผิวด้านนอกเป็นมันลื่นมีแสงเย็นวาว วิบวับโปร่งใสยามกระทบแสงอาทิตย์

เขาหนีบดีงูเอาไว้ หันไปมองหนิงฟานกับชู่ชู่ ถามว่า “พวกเจ้าจะกินไหม?”

ชู่ชู่ยกมือปิดปาก ทำหน้ารังเกียจ “ท่านเต๋าจาง นี่…นี่มันน่าขยะแขยงเกินไปแล้วนะ”

หนิงฟานก็ขมวดคิ้ว “ผมไม่กิน ผมกลัวโดนพิษ”

“พิษงั้นหรือ?” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหยัน “ของแบบนี้เป็นของบำรุงชั้นยอด พลาดไปแล้วไม่มีให้กินอีกนะ”

ว่าแล้ว เขาเชิดหน้าขึ้น อ้าปากกลืน “อึก” เดียว กลืนดีงูทั้งลูกลงท้องไปตรง ๆ

จากนั้นเขายังเลียริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง “ไม่เลว ๆ รสชาติแม้จะขมไปหน่อย แต่พลังวิญญาณล้นเหลือ แรงกว่าโอสถพวกนั้นตั้งเยอะ”

หนิงฟานเตือน “ท่านเต๋าจาง ไม่กลัวโดนพิษหรือไง?”

“กลัวอะไร?” จางเหมยเจินเหรินตบพุงตัวเองป้าบหนึ่งอย่างภาคภูมิใจ “จางเหมยเจินเหรินอย่างข้ามีภูมิคุ้มกันต่อพิษทุกชนิด ดีงูกระจอก ๆ แค่นี้ เรื่องหมู ๆ”

พูดจบ เขาก็ดึงดาบปราบปีศาจออกมา เดินไปยังศพงูทะเลยักษ์ ฟันลงทีเดียว “ฉัวะ” ขาด ได้ท่อนลำตัวงูชิ้นหนึ่งขึ้นมา